Ο αρχηγός της ΕΛΑΣ μέχρι στιγμής δεν έχει βγάλει κάποια ανακοίνωση υποστήριξης για τον καταζητούμενο πρώην πρόεδρο της Βολιβίας, που έχει υποκινήσει ταραχές στη χώρα του,
Καθώς η Βολιβία έζησε επί έξι εβδομάδες έναν πραγματικό εφιάλτη βίας, με αποκλεισμούς δρόμων μέχρις οικονομικής ασφυξίας και με υποκινητή τον πρώην πρόεδρο Εβο Μοράλες, θα ήταν χρήσιμο να ενημερωθούμε αν ο «καινούργιος» Αλέξης Τσίπρας παραμένει θαυμαστής των λατινοαμερικανικών δικτατοριών και ηγετών τύπου Κάστρο, Τσάβες, Μαδούρο, Ορτέγκα, Μοράλες, Κορέα, Λένιν Μορένο.
Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει ούτε μια λέξη συμπαράστασης για τον «αδελφό» Μοράλες που κινδυνεύει με σύλληψη από στιγμή σε στιγμή – αν και στο παρελθόν ο κ. Τσίπρας στεκόταν σταθερά στο πλευρό τόσο του ίδιου όσο και του βολιβιανού σοσιαλιστικού… ονείρου.
Φαίνεται ότι δεν θεωρεί πολύ κατάλληλη τη στιγμή...
Στις αρχές Μαΐου 2025, η βολιβιανή Δικαιοσύνη επανέφερε σε ισχύ ένταλμα σύλληψης για «εμπορία ανήλικης» σε βάρος του πρώην προέδρου της χώρας Εβο Μοράλες, του 65χρονου καλλιεργητή κόκας, αρχηγού των περίφημων «κοκαλέρος», πρώτου αυτόχθονα που εξελέγη αρχηγός του κράτους των Ανδεων, ο οποίος έκανε τότε το παν για να διεκδικήσει τέταρτη θητεία στην προεδρία, αν και το ανώτατο όριο είναι οι δύο θητείες και ο ίδιος κατείχε το αξίωμα από το 2006 έως το 2019.
Μετά την ανανέωση του εντάλματος, ο Μοράλες, του οποίου ο Τσίπρας είχε δηλώσει μέγας θαυμαστής, κατέφυγε στο πολιτικό οχυρό του, στην Τσαπάρε, στην επαρχία Κοτσαμπάμπα, στο κεντρικό τμήμα της χώρας και από εκεί κινεί τα νήματα της εξέγερσης.
Σύμφωνα με την εισαγγελία, ο Μοράλες είχε το 2015 σχέση με μια 15χρονη, με την οποία έναν χρόνο αργότερα απέκτησε μια κόρη. Η κατηγορία ενισχύεται από το γεγονός ότι το αντάλλαγμα ήταν η εύνοιά του προς τους γονείς της έφηβης.
Ο ίδιος δηλώνει από την αρχή πως είναι θύμα πολιτικής δίωξης εκ μέρους του προηγούμενου προέδρου, Λουίς Αρσε, πρώην στενού συνεργάτη του και υπουργού Οικονομικών της κυβέρνησής του.
Στις βουλευτικές εκλογές τον Αύγουστο 2025, καθώς ο Μοράλες είχε καλέσει το διασπασμένο πρώην κόμμα του να απέχει ή να ψηφίσει άκυρο –φαίνεται ότι διαχρονικά η Αριστερά κάνει τα ίδια λάθη σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της Γης– στο νέο κοινοβούλιο κυριάρχησαν η Κεντροδεξιά και η Δεξιά, με τις άκυρες ψήφους να φθάνουν στο 19,2%.
Στην πράξη, ο ίδιος ο Μοράλες κατέστρεψε το κόμμα (MAS) που ο ίδιος είχε δημιουργήσει, το οποίο βρέθηκε με μόλις 2 έδρες (από… 75) και χωρίς κανέναν γερουσιαστή. Σκοπός του υπήρξε από την αρχή να σχηματιστεί μια «λαϊκή συμμαχία» που κάποια στιγμή θα τον επανέφερε στην εξουσία.
Ακριβώς όπως ο Τσίπρας κατέστρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ… Μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα, Τσίπρας και Μοράλες βάδιζαν πλάι πλάι.
Βάφτισε τη νοθεία… Δημοκρατία!
Στις εκλογές της 20ής Οκτωβρίου 2019, η γενικευμένη νοθεία προκάλεσε βίαια επεισόδια και την επέμβαση του στρατού, οπότε ο Μοράλες αναγκάστηκε να παραιτηθεί προκηρύσσοντας νέες εκλογές.
Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ –και ο Τσίπρας προσωπικά– είχαν εκδώσει πύρινες ανακοινώσεις. Ο Αλέξης Τσίπρας, με ανάρτησή του στο Twitter, εξέφραζε την «αλληλεγγύη και τον σεβασμό του στον Εβο Μοράλες και τον λαό της Βολιβίας απέναντι σε κάθε προσπάθεια να επιστρέψουν οι σκοτεινές μέρες των πραξικοπημάτων και της βίας. Να νικήσει η δημοκρατία»! Επομένως, ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Τσίπρας θεωρούσε πως η δημοκρατία νικά όταν γίνεται νοθεία στις εκλογές.
Τότε, ο Μοράλες είχε καταφύγει στο Μεξικό και στις 15 Νοεμβρίου 2019, με νέα ανάρτησή του, ο κ. Τσίπρας μάς ενημέρωσε πως επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον φυγά πρώην πρόεδρο, «για να του εκφράσω την αμέριστη συμπαράστασή μου εκ μέρους κάθε δημοκρατικού Ελληνα πολίτη, στον αγώνα για την ειρήνη, τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία της πατρίδας του. Μου επεσήμανε ότι τούτη την ώρα η πρώτη του έγνοια είναι η αποκατάσταση της κοινωνικής ειρήνης και τόνισε τη σημασία να αναδειχθεί διεθνώς η ανάγκη αποκατάστασης της δημοκρατίας στη Βολιβία. Ο αγώνας για τη δημοκρατία στη Βολιβία και τη Λατινική Αμερική είναι αγώνας που μας αφορά όλες και όλους, όσο μακριά και αν βρισκόμαστε».
Επομένως, τον Νοέμβριο του 2019, ο κ. Τσίπρας εξακολουθούσε να υποστηρίζει το καθεστώς Μοράλες και τον «αγώνα για δημοκρατία στη Λατινική Αμερική». Ανάλογες δηλώσεις έκαναν και οι άλλοι ομοϊδεάτες του Τσίπρα από τη Βενεζουέλα, τη Νικαράγουα, την Κούβα και βέβαια ο Λούλα της Βραζιλίας.
Η «ολιγαρκής αφθονία» και το πανάκριβο διαμέρισμα
Νωρίτερα, τον Μάρτιο του 2019, ο Τσίπρας μάς εμφάνισε ένα νέο οικονομικό πείραμα, μιλώντας για την… «ολιγαρκή αφθονία»! Μια καινοφανής παραδοξότητα που βασιζόταν στη θεωρία του περιθωριακού «οικονομοφιλόσοφου» Σερζ Λατούς και είχε πρότυπο τη Βολιβία και τον «λιτό βίο» του Εβο Μοράλες.
Σημειώστε ότι εκείνη την περίοδο είχε γίνει σάλος με το ρετιρέ, αξίας 34 εκατ. δολαρίων, που είχε αποκτήσει ο Μοράλες σε έναν ουρανοξύστη στην πρωτεύουσα Λα Παζ – πάντα στο πλαίσιο του «λιτού βίου».
«Μπορούμε να ονειρευόμαστε και να αγωνιζόμαστε για μια καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία. Για έναν άλλον κόσμο που είναι εφικτός και που μπορεί να γίνει πράξη από δυνάμεις σταθερά προσανατολισμένες στην κοινωνική πρόοδο και σε ένα νέο μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης και ολιγαρκούς αφθονίας», είχε γράψει ο κ. Τσίπρας στο twitter!
Ηταν τότε που ο Μοράλες είχε επισκεφθεί την Ελλάδα για μια θεαματική εμφάνιση στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, παρουσία της αστραφτερής και εκστασιασμένης ελληνικής ελίτ.
Μας μιλούσε για το βολιβιανό οικονομικό θαύμα!
Εκεί ο κ. Τσίπρας είπε και τι δεν είπε: «Η Λατινική Αμερική, από όπου έρχεται ο Εβο Μοράλες, υπήρξε και εξακολουθεί να είναι, παρά τις μεγάλες προκλήσεις και τις δυσκολίες, που αντιμετωπίζει, ένα μεγάλο εργαστήρι τέτοιων αλλαγών και μετασχηματισμών και κοινωνικών κινημάτων.
Τα τελευταία δεκατρία χρόνια, η Αριστερά στη Βολιβία ηγήθηκε ενός οικονομικού θαύματος, που οδήγησε ακόμη και τους πιο σκληρούς, αυτούς του ΔΝΤ που τους ξέρουμε καλά και στην Ελλάδα, να παραδεχτούν ότι η Βολιβία αποτελεί πια ένα ξεκάθαρο success story.
Η βολιβιανή οικονομία αναπτύσσεται σχεδόν με διπλάσιο ρυθμό από τα υπόλοιπα κράτη της Λατινικής Αμερικής, ενώ άλλες γειτονικές χώρες, που επανέρχονται στον σκληρό νεοφιλελευθερισμό, βρίσκονται ξανά στην κρίση και στον υπερπληθωρισμό. Μέσα σε δεκατρία χρόνια», ανέφερε ο κ. Τσίπρας, «με έναν συνδυασμό ριζοσπαστικών πολιτικών και ρεαλισμού, συγκρούσεων αλλά και συμβιβασμών, ο Εβο Μοράλες έχει καταφέρει να αναγνωρίζονται σήμερα διεθνώς τα οικονομικά και κοινωνικά επιτεύγματα της κυβέρνησής του, και αυτή η έμπρακτη συμβολή είναι εξαιρετικά χρήσιμη ιδίως σήμερα, στην ιστορικά κρίσιμη, παρούσα διεθνή συγκυρία, η οποία δεν είναι καθόλου ευνοϊκή για τις δυνάμεις της δικαιοσύνης, της κοινωνικής απελευθέρωσης και του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία».
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο κ. Τσίπρας είχε χαρακτηρίσει την επίσκεψη του Εβο Μοράλες «σημαντική ένεση αισιοδοξίας, ενθάρρυνσης και ελπίδας ότι μπορούμε να ονειρευόμαστε και να αγωνιζόμαστε για μια καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία για έναν άλλον κόσμο που είναι εφικτός και μπορεί να γίνει πράξη από δυνάμεις σταθερά προσανατολισμένες στην κοινωνική πρόοδο αλλά και σε ένα νέο μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης και ολιγαρκούς αφθονίας. Αυτός είναι ο ‘‘επαναστατικός ρεαλισμός’’ της κυβερνώσας Αριστεράς του 21ου αιώνα, που προχωρά με ρήξεις και συμβιβασμούς».
Λογικά όλα αυτά αν σκεφτούμε πως μετά τη συνάντηση Τσίπρα-Μοράλες, τον Σεπτέμβριο του 2018, μας ανακοίνωσαν ότι αποφάσισαν να… συντονιστούν! Μετά βρέθηκαν και οι δύο εκτός εξουσίας…
Το «θαύμα» ήταν ένας εφιάλτης
Οσο για το οικονομικό θαύμα που μας διαφήμιζε ο Τσίπρας, είχε τελικά ως εξής: η Βολιβία επί Μοράλες και Αρσε οδηγήθηκε σε μια βαθιά οικονομική κρίση, με οδυνηρότερες πλευρές της την έλλειψη καυσίμων, συναλλάγματος και φαρμάκων.
Μια «επιτυχία» που προέκυψε επειδή την περίοδο των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων Μοράλες και Αρσε το κράτος έκανε συγκεντροποιημένες εισαγωγές καυσίμων στις διεθνείς τιμές τους και τα μεταπωλούσε στην εσωτερική αγορά με ζημία. Αυτό το σύστημα επιδοτήσεων των τιμών των καυσίμων εξάντλησε τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας, πυροδοτώντας την πιο σοβαρή οικονομική κρίση των τελευταίων 40 χρόνων, με κύρια έκφανση τον υψηλό πληθωρισμό, που βρέθηκε στο 25% σε ετήσια βάση, στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων τουλάχιστον 17 χρόνων. Μεγάλο πλήγμα δέχθηκαν οι αγροτικές περιοχές και οι περιοχές αυτοχθόνων, γεγονός που συνέχισε να προκαλεί μεγάλες κοινωνικές εντάσεις.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, τον Οκτώβριο του 2025 πρόεδρος εξελέγη ο κεντροδεξιός Ροδρίγο Πας.
Τον Δεκέμβριο του 2025, ο Αρσε κατηγορήθηκε ότι επί Μοράλες, ως υπουργός Οικονομικών, επέτρεψε να μεταφερθούν κεφάλαια που προορίζονταν για την ανάπτυξη κοινοτήτων αυτοχθόνων σε προσωπικούς λογαριασμούς αγροτοσυνδικαλιστών ηγετών. Με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να προφυλακιστεί.
Ωστόσο, ο Μοράλες, που είχε φτάσει στο σημείο να συμβουλέψει ακόμη και τον πάπα να… μασά φύλλα κόκας, συνέχισε να υποκινεί διαδηλώσεις και αποκλεισμούς δρόμων, με αποτέλεσμα, τον περασμένο μήνα, να κηρυχθεί η χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Υστερα από κινητοποιήσεις έξι εβδομάδων, με μπλόκα σε όλη την επικράτεια, στη διάρκεια των οποίων η χώρα παρέλυσε, η κυβέρνηση ήλθε την περασμένη Παρασκευή, 20 Ιουνίου, σε συμφωνία με την κυριότερη συνομοσπονδία εργατικών συνδικάτων της χώρας.
Την επομένη, οχήματα της αστυνομίας και τεθωρακισμένα του στρατού άνοιγαν δρόμους με τη βοήθεια μηχανημάτων έργου. Σε πολλές περιπτώσεις έπεφταν σε «μπλόκα-φαντάσματα», φτιαγμένα από βουναλάκια χώματος και πέτρες, και χωρίς να συναντήσουν καμιά αντίσταση.
Από την πλευρά του, ο Μοράλες παραμένει οχυρωμένος, συνεχίζοντας το καταστροφικό έργο του. Χωρίς κόμμα, αλλά… με τον λαό και από τον λαό – όπως μας λέει τώρα και ο Τσίπρας. Τσίπρας και Μοράλες… βίοι παράλληλοι!
*Βουλευτής Β3 Νοτίου Τομέα Αθηνών ΝΔ, δημοσιογράφος
