Αναφαίρετο συνταγματικό δικαίωμα: αυτό και τίποτε άλλο είναι η απεργία σε μια ευνομούμενη χώρα όπως η Ελλάδα.
Και δεν ξεχνάμε ασφαλώς ότι για την κατοχύρωση αυτού του δικαιώματος διαχρονικά χύθηκε αίμα και αποτελεί πράγματι μια κατάκτηση τόσο του εργατικού όσο και του δημοκρατικού κόσμου.
Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που αυτοί οι αιματηροί αγώνες αγνοούνται επιδεικτικά και εμφιλοχωρούν οι μικροπολιτικές και μικροκομματικές σκοπιμότητες; Όταν δηλαδή ακόμη και ο συνδικαλισμός μετατρέπεται σε εκτελεστικό βραχίονα όλων αυτών προκειμένου να εξυπηρετηθούν αυτοί οι σκοποί και οι κινητοποιήσεις τέτοιου τύπου ξεδιάντροπα βαφτίζονται «απεργίες»;
Η απάντηση είναι ασφαλώς πως το λεγόμενο «βαθύ κράτος» είναι εδώ, ζει και βασιλεύει – και το Δημόσιο κυριεύει. Όσες ειλικρινείς προσπάθειες εκσυγχρονισμού και εξορθολογισμού κι αν υπάρξουν, οι παλιές, κακές νοοτροπίες είναι αυτές που επικρατούν στο τέλος της ημέρας και τίποτε δεν αλλάζει επί της ουσίας.
Το επικίνδυνο, ωστόσο, είναι πως η στήριξη της πλειοψηφίας είναι αδιάφορη για όλους αυτούς που κινούν αυτές τις διαδικασίες. Και μαζί είναι αδιάφορο εάν εν τέλει παραβιάζουν και τσαλαπατούν τα συνταγματικά δικαιώματα της ελευθερίας της άποψης ή της ισότητας ή του δικαιώματος στην εργασία προκειμένου να υπερασπιστούν οι ίδιοι και μόνο, και φυσικά α λα καρτ, το αντίστοιχο δικαίωμα της απεργίας.
Και δεν υπάρχει πιο γλαφυρό παράδειγμα από την απεργία που προκήρυξε για αύριο στον δημόσιο τομέα η ΑΔΕΔΥ. Η απεργία δεν έχει, ωστόσο, πανελλαδικό χαρακτήρα, αλλά αφορά μόνο την περιοχή του Πειραιά και της Ελευσίνας. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, η Εκτελεστική Επιτροπή της ομοσπονδίας αποφάσισε την απεργιακή κινητοποίηση λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις αποφάσεις του Εργατικού Κέντρου Πειραιά και άλλων φορέων, αλλά το εντυπωσιακό είναι ο λόγος: «Να εκφράσουμε όλοι μαζί την αντίθεσή μας στις εξελίξεις ενάντια στους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών που εξελίσσονται στην περιοχή»!
Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Όπως οι ίδιοι οι συνδικαλιστές εξηγούν παρακάτω, πρωτίστως αντιτίθενται στον ανταγωνισμό ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Κίνα για τον έλεγχο των λιμανιών του Πειραιά και της Ελευσίνας. «Δεν διαλέγουμε αν θα κλέβουν τον ιδρώτα μας Αμερικάνοι ή Κινέζοι, αν θα μας σύρουν στον πόλεμο με ιδιωτική ή κρατική ιδιοκτησία στα λιμάνια, στα ναυπηγεία, σε όλες τις κρίσιμες υποδομές».
Στην ανακοίνωση γίνεται επίσης μνεία στην πρόσφατη πυρκαγιά στα λεγόμενα «καζάνια» της Δραπετσώνας και στους κινδύνους ασφαλείας για την ευρύτερη περιοχή, ωστόσο παρακάτω αναφέρεται ότι η απεργία συντονίζεται με αντίστοιχες δράσεις λιμενεργατών σε Ιταλία, Τουρκία, Ισπανία (σ.σ.: στη Χώρα των Βάσκων) και στο Μαρόκο, «ενάντια στην αξιοποίηση των λιμανιών για ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, πολέμους και επεμβάσεις, ενάντια στους διαρκώς οξυνόμενους ανταγωνισμούς μεταξύ ΗΠΑ και των συμμάχων τους και Κίνας-Ρωσίας για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών, δρόμων μεταφοράς ενέργειας, εμπορευμάτων και πρώτων υλών».
Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, η ανακοίνωση της ΑΔΕΔΥ για την απεργιακή κινητοποίηση παραπέμπει περισσότερο σε ανακοίνωση του ΚΚΕ ή ακροαριστερού πολιτικού κόμματος παρά σε ένα συνδικαλιστικό σωματείο ή ομοσπονδία που υπερασπίζεται τα συμφέροντα των εργαζομένων. Και αυτό ισχύει ασφαλώς για οποιαδήποτε περιοχή και βιομηχανική ζώνη της χώρας και όχι μόνο για τον Πειραιά ή την Ελευσίνα.
Ενώ εντύπωση προκαλεί την ίδια ώρα το γεγονός ότι για τη συγκεκριμένη απεργιακή κινητοποίηση επελέγη η Παρασκευή, δηλαδή η τελευταία εργάσιμη ημέρα της εβδομάδας – ίσως δε γι’ αυτό γίνεται επίκληση στο κείμενο της ανακοίνωσης σε κινητοποιήσεις λιμενεργατών σε άλλες χώρες, ως άλλοθι.
Σε κάθε περίπτωση, θα μπορούσε να είναι και σαν το παλιό ανέκδοτο που λέει «ευτυχώς που δεν πάθαμε και τίποτα». Σκεφθείτε δηλαδή –επειδή πλησιάζουν και αυτές οι μέρες– να γινόταν η απεργία Τσικνοπέμπτη ή την Παρασκευή πριν από το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας...
