Τα μέσα ενημέρωσης αποτελούν πλέον βιομηχανία πόνου που μετατρέπει την ανθρώπινη δυστυχία σε δημόσιο θέαμα.
Προφανώς, ο κόσμος έχει αλλάξει, και μαζί του η δημοσιογραφική αντίληψη για το τι είναι σημαντικό ή ασήμαντο. Το βλέπουμε μετά από κάθε τραγικό γεγονός, το συναντούμε πριν αποδοθεί δικαιοσύνη. Κάθε λέξη, κάθε δάκρυ γίνεται δημοσιογραφικό περιεχόμενο που προβάλλεται κατά το δοκούν.
Μια βιομηχανία που καθοδηγείται αποκλειστικά από την απήχηση που έχει το προϊόν της στην κοινή γνώμη. Άσχετες λεπτομέρειες τροφοδοτούν την ψευδαίσθηση ότι ο καθένας μπορεί να γίνει ο εισαγγελέας και ο δικαστής. Μια διεστραμμένη άσκηση που τρέφεται με τον πόνο των άλλων, παίζοντας με τις εντυπώσεις, χωρίς σεβασμό για τα θύματα.
Μια τρομακτική εικόνα! Ένα διογκούμενο συλλογικό άγχος που κατακλύζει την κοινωνία, του οποίου τους κινδύνους αισθανόμαστε, αλλά αποδεχόμαστε, επειδή τελικά τρεφόμαστε από αυτό. Η μαζική επικοινωνία έχει γίνει ένα ισχυρό όπλο, ικανό να διεισδύσει σε μυαλά και συναισθήματα, αλλάζοντας την πραγματικότητα στην οποία ζούμε.
Οι τραγωδίες δεν είναι πλέον κάτι που παρατηρούμε από μακριά, αλλά κάτι που επαναλαμβάνεται σαν ένα επεισόδιο μιας ατελείωτης τηλεοπτικής σειράς στο οποίο οι δημοσιογράφοι και τα μέσα ενημέρωσης έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο.
