Ο Θοδωρής Αθερίδης έκανε κάτι που, σε μια φυσιολογική κοινωνία, δεν θα αποτελούσε καν είδηση.
Είπε δημόσια ότι η εξιχνίαση της Marfin είναι μια θετική εξέλιξη. Αναγνώρισε την προσπάθεια της Ελληνικής Αστυνομίας και του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Τόσο απλά.
Κι όμως, αυτό ήταν αρκετό. Μέσα σε λίγα λεπτά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πήραν φωτιά. Χαρακτηρισμοί, ειρωνείες, ύβρεις. Για ακόμη μία φορά, κάποιος μπήκε στο στόχαστρο επειδή τόλμησε να πει κάτι που δεν ταίριαζε με την «εγκεκριμένη» γραμμή. Επειδή τόλμησε να πάει κόντρα στο ρεύμα της αριστεράς.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Και μάλλον δεν θα είναι η τελευταία. Έχει γίνει σχεδόν κανόνας. Αν ένας καλλιτέχνης ασκήσει κριτική στην κυβέρνηση, είναι δικαίωμά του. Αν όμως αναγνωρίσει ότι έγινε κάτι σωστό, τότε ξαφνικά μετατρέπεται σε αποστάτη. Σαν η ελευθερία της έκφρασης να ισχύει υποχρεωτικά προς μία κατεύθυνση.
Το έχουμε δει ξανά. Ο Διονύσης Σαββόπουλος βρέθηκε στο στόχαστρο όταν ευχήθηκε πολιτική σταθερότητα μέσω της αυτοδυναμίας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μέσα σε μια νύχτα, άνθρωποι που μέχρι τότε τον αποθέωναν έσπευσαν να τον απαξιώσουν. Η ιστορία του και η προσφορά του πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. Μια πολιτική άποψη ήταν αρκετή για να διαγραφούν όλα.
Το ίδιο συνέβη και με τον Σπύρο Παπαδόπουλο. Επειδή είπε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης τον έχει πείσει και αναγνώρισε τις γρήγορες αντιδράσεις του σε ένα κοινωνικό θέμα, έγινε και εκείνος στόχος της ίδιας οργής. Το μοτίβο είναι γνωστό. Αλλάζουν τα πρόσωπα. Η αντίδραση παραμένει ίδια.
Το πιο παράδοξο είναι άλλο. Εκείνοι οι «προοδευτικοί δημοκράτες« που μιλούν περισσότερο για ανεκτικότητα δείχνουν συχνά τη μικρότερη ανοχή στη διαφορετική γνώμη. Η διαφωνία δεν αντιμετωπίζεται ως στοιχείο της δημοκρατίας. Αντιμετωπίζεται σχεδόν ως παράπτωμα. Και όποιος παρεκκλίνει από τη γραμμή, πρέπει να τιμωρηθεί.
Αυτό δημιουργεί ένα κλίμα φόβου. Πόσοι άνθρωποι αποφεύγουν πλέον να πουν δημόσια αυτό που πραγματικά πιστεύουν; Όχι γιατί άλλαξαν γνώμη, αλλά γιατί δεν θέλουν να γίνουν το επόμενο θέμα στο διαδίκτυο. Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη ζημιά. Δεν φιμώνεται μόνο όποιος δέχεται την επίθεση. Φιμώνονται και όσοι παρακολουθούν.
Ο Θοδωρής Αθερίδης, πάντως, δεν έκανε πίσω. Δεν έσβησε την ανάρτησή του. Δεν ζήτησε συγγνώμη. Δεν προσπάθησε να γίνει αρεστός. Με τη νέα του τοποθέτηση έδειξε ότι δεν σκοπεύει να αφήσει τον ψηφιακό εκφοβισμό να καθορίσει τι θα πει και τι θα πιστεύει.
Και αυτό, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί του, είναι ίσως το πιο σημαντικό μήνυμα. Γιατί η ελευθερία της γνώμης δεν δοκιμάζεται όταν όλοι χειροκροτούν. Δοκιμάζεται όταν ξέρεις ότι θα πληρώσεις κόστος για όσα λες και παρ’ όλα αυτά επιλέγεις να τα πεις.
