Όπως ανέφερε ο Χάρης Δούκας, μιλώντας χθες στη συνεδρίαση της ΚΟΕΣ, το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να είναι kinder έκπληξη.
Το είπε εμμένοντας στη θέση του ότι πρέπει να ψηφιστεί από το Συνέδριο η θέση ότι δεν θα υπάρξει στο μέλλον συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία. Και μπορεί ο Νίκος Ανδρουλάκης και οι υπόλοιποι δελφίνοι να τηρούν μια απόσταση ως προς την ψηφοφορία, εν τούτοις δήλωσαν στο σύνολό τους ότι δεν υπάρχει περίπτωση γίνει τέτοιου είδους συνεργασία.
Ως εδώ καλά. Δηλαδή, αφού έτσι πιστεύουν ότι πρέπει να γίνει είναι δικαίωμά τους. Όμως από τη στιγμή που χθες αυτό που κυριάρχησε στις ομιλίες ήταν η θέση πως το ΠΑΣΟΚ δεν θα συγκυβερνήσει με τη Ν.Δ. το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης οφείλει να ξεκαθαρίσει με ποιους θα συγκυβερνήσει στην περίπτωση που έρθει –όπως υποστηρίζει ο αρχηγός του και τώρα και οι δελφίνοι– πρώτο κόμμα στις εθνικές εκλογές.
Διότι, πράγματι, δεν μπορεί να είναι kinder έκπληξη. Δεν μπορεί ένας ψηφοφόρος να επιλέξει –για κάποιον λόγο τέλος πάντων– να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ και Νίκο Ανδρουλάκη και να του προκύψει ΣΥΡΙΖΑ με Φάμελλο και Παύλο Πολάκη –εφόσον καταφέρουν να μπουν στην επόμενη Βουλή– μαζί με Ζωή Κωνσταντοπούλου και Αλέξη Χαρίτση.
Δεν μπορεί να επιλέγει κάποιος ΠΑΣΟΚ και να του προκύπτει μια μετεκλογική συμμαχία με Αλέξη Τσίπρα –εφόσον κάνει κόμμα– και με Γιάνη Βαρουφάκη που θα συζητάει πάλι για «Δήμητρες» και άλλες ιστορίες.
Ας σκεφτεί κάποιος, έστω και ως υπόθεση εργασίας, ότι το ΠΑΣΟΚ περνά μπροστά. Το ερώτημα θα είναι πώς και από ποιον θα κυβερνηθεί η χώρα. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να καταγραφούν τα κόμματα που αυτοαποκαλούνται «προοδευτικές δυνάμεις» και να αρχίσουν οι συζητήσεις ώστε να βρεθεί ο μαγικός αριθμός των 151 εδρών. Και ας σκεφτεί ότι θα υπάρξει σύμπραξη κάποιων ή όλων των παραπάνω σχηματισμών και εν δυνάμει σχηματισμών.
Αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι μπορεί να κυβερνηθεί η χώρα; Να ληφθούν αποφάσεις εν μέσω συνεχιζόμενων γεωπολιτικών αναταράξεων στην ευρύτερη περιοχή και όχι μόνον; Τι θα γίνει όταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα θέλει να δικάσει όλη την αντιπολίτευση; Ή όταν οι σύντροφοι της Αριστεράς θα λένε όχι σε εξοπλισμούς; Τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ όταν το καλοκαίρι ή και τον χειμώνα θα γίνονται «προγραφές» Ισραηλινών τουριστών και εβραίων το θρήσκευμα γενικότερα;
Και αυτά είναι ένα μόνο μικρό μέρος –αν και ιδιαίτερα σημαντικών– από όλα όσα θα κληθεί να διαχειριστεί μια κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένων των διαφόρων κρίσεων που δεν δείχνουν να σταματούν, ενώ παράλληλα θα πρέπει να λαμβάνονται και αποφάσεις για την οικονομία, την ανάπτυξη, τις επενδύσεις και την κοινωνική συνοχή.
Και μιας και ο λόγος για τις επενδύσεις, πώς θα προχωρήσουν άραγε οι συμφωνίες για τις έρευνες σε Ιόνιο και νοτίως της Κρήτης ή αυτές για τον Κάθετο Διάδρομο που μετατρέπουν τη χώρα σε ενεργειακό κόμβο;
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι σαφής. Ξεκαθαρίζει πως στόχο έχει την αυτοδυναμία. Υποστηρίζει τις αυτοδύναμες κυβερνήσεις ώστε να λαμβάνονται και αποφάσεις. Έτσι αντιμετωπίστηκαν η ασύμμετρη εισβολή στον Έβρο το 2020, η πανδημία, η ενεργειακή κρίση. Έτσι έγιναν οι μεγάλες αμυντικές και στρατηγικές συμφωνίες, έτσι προχώρησαν και οι εξοπλισμοί που θωρακίζουν τη χώρα καθιστώντας την πυλώνα σταθερότητας.
Το ΠΑΣΟΚ όμως εκ της θέσεως στην οποία βρίσκεται –μην ξεχνάμε ότι δεν έχει ψηφιστεί ως αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά βρέθηκε εκεί λόγω των διασπάσεων του ΣΥΡΙΖΑ με την ευγενική χορηγία του Αλέξη Τσίπρα– δηλώνει φιλοδοξίες για πρώτη θέση έστω και με μια ψήφο διαφορά. Δεν μιλά για αυτοδυναμία αλλά για αυτόνομη πορεία προς τις εκλογές ξορκίζοντας τα περί κοινών ψηφοδελτίων που ονειρεύεται ο Σωκράτης Φάμελλος, αλλά όχι τα περί μετεκλογικών συνεργασιών.
Σε κάθε περίπτωση, όπως ξεκαθαρίζει το ΠΑΣΟΚ ότι δεν θα συμμαχήσει με τη ΝΔ έτσι πρέπει να ξεκαθαρίσει και με ποιον θα συμπράξει. Για να ξέρει ο ψηφοφόρος ότι με την ψήφο του δεν αγοράζει… kinder έκπληξη.
