Το μελόδραμα του Αλέξη Τσίπρα και του Νίκου Ανδρουλάκη για τις παρακολουθήσεις εξελίσσεται σε αξιοθρήνητη καρικατούρα.
Οι λέξεις «παρακράτος» και «εκτροπή» εκτοξεύονται σαν στρακαστρούκες από δύο αρχηγούς που, στην απελπισμένη τους ανάγκη για μικροπολιτικά οφέλη, διαγράφουν προκλητικά τη διεθνή ιστορία και τη λογική της κρατικής ασφάλειας.
Αν για την ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ κάθε νόμιμη επισύνδεση εθνικής ασφάλειας συνιστά «χούντα», τότε η παγκόσμια δημοκρατία θέλει ξαναγράψιμο. Αν ψάχνουν τον απόλυτο «αρχηγό παρακράτους», ας κοιτάξουν τον Ρόμπερτ Κένεντι. Ως Γενικός Εισαγγελέας των ΗΠΑ τη δεκαετία του ’60, το είδωλο της προοδευτικής παράταξης, ο «Bobby», υπέγραψε προσωπικά και υποστήριξε τις παρακολουθήσεις κορυφαίων προσωπικοτήτων, όπως ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.
Το έπραξε προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον. Ηταν λοιπόν ο Κένεντι παρακρατικός; Οχι, ήταν ένας πραγματιστής ηγέτης. Η εγχώρια αντιπολίτευση όμως επιδίδεται σε φτηνή ψηφοθηρική στρουθοκαμηλίαση. Ο Αλέξης Τσίπρας ξεχνά τις σκοτεινές μεθοδεύσεις της δικής του διακυβέρνησης. Ο δε Νίκος Ανδρουλάκης εργαλειοποιεί μια θεσμική διαδικασία, μετατρέποντάς την σε προσωπικό μελόδραμα για να επιβιώσει πολιτικά.
Η ασφάλεια της χώρας δεν είναι παιχνίδι. Οταν ταυτίζουν την ΕΥΠ με εγκληματικά δίκτυα, δεν πλήττουν την κυβέρνηση, αλλά αποδυναμώνουν την Ελλάδα. Ας σοβαρευτούν. Μια σοβαρή δημοκρατία δεν διοικείται με ευχολόγια, αλλά με στιβαρότητα και τα εργαλεία που χρησιμοποιούν παγκοσμίως οι κυβερνήσεις.
