Για χρόνια ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανιζόταν ως ο πολιτικός που ζητούσε θεσμική προστασία, διαφάνεια και σεβασμό στο απόρρητο.
Κατήγγειλε τις νόμιμες παρακολουθήσεις της ΕΥΠ ως μείζον πλήγμα για τη Δημοκρατία. Μιλούσε για σκοτεινές πρακτικές και για την ανάγκη να λειτουργούν οι θεσμοί με κανόνες. Και τώρα; Βρισκόμαστε μπροστά στο εξής οξύμωρο: διάλογοι από απόρρητη συνεδρίαση της Βουλής καταλήγουν δημοσίως στο επίσημο site του ΠΑΣΟΚ.
Όχι σε κάποιο ανώνυμο blog. Όχι σε κάποιο τρολ του διαδικτύου. Στο επίσημο κομματικό site της αξιωματικής αντιπολίτευσης . Εκεί όπου υποτίθεται ότι στεγάζεται η «θεσμική σοβαρότητα» του κόμματος που καταγγέλλει εδώ και μήνες τις παραβιάσεις του απορρήτου.
Η υπόθεση ξεπερνά την κλασική πολιτική αντιπαράθεση. Οι συνεδριάσεις της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας που αφορούν την ΕΥΠ είναι αυστηρά απόρρητες. Αυτό προβλέπει ο Κανονισμός της Βουλής. Γι’ αυτό διεξάγονται κεκλεισμένων των θυρών. Χωρίς κάμερες. Χωρίς πρακτικά στη δημοσιότητα. Χωρίς πολιτικά σόου.
Κι όμως, αποσπάσματα διαλόγων διέρρευσαν με χειρουργική επιλεκτικότητα. Μισές φράσεις. Ατάκες κομμένες και ραμμένες για πολιτική χρήση. Η κυβέρνηση μίλησε για «κοπτοραπτική». Το ΠΑΣΟΚ απάντησε με καταγγελίες περί αποπροσανατολισμού. Το ουσιαστικό όμως παραμένει: κάποιος παραβίασε το απόρρητο μιας διαδικασίας που αφορά την εθνική ασφάλεια.
Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη πολιτική αντίφαση του Ανδρουλάκη. Δεν μπορείς να καταγγέλλεις τις νόμιμες παρακολουθήσεις ως θεσμική εκτροπή και την ίδια στιγμή να αντιμετωπίζεις το απόρρητο σαν εργαλείο κομματικής καμπάνιας. Δεν μπορείς να καταγγέλλεις τις παραβιάσεις του απορρήτου και την επόμενη μέρα να κάνεις το απόρρητο φέιγ βολάν κομματικής προπαγάνδας.
Η εικόνα θυμίζει όλο και περισσότερο την πρακτική Βαρουφάκη. Τότε που η μυστική καταγραφή συνεδριάσεων του Eurogroup παρουσιαζόταν περίπου ως επαναστατική πράξη. Η χώρα πλήρωσε ακριβά εκείνη την εποχή θεσμικής ελαφρότητας. Σήμερα βλέπουμε μια πιο εξελιγμένη εκδοχή του ίδιου έργου. Όχι με μαγνητοφωνάκια, αλλά με πολιτικές διαρροές που βαφτίζονται «ενημέρωση».
Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι σχολιαστής social media. Είναι ο τέταρτος τη τάξει πολιτειακός παράγοντας της χώρας. Ο ρόλος αυτός απαιτεί μέτρο και θεσμική αυτοσυγκράτηση. Αντί γι’ αυτό, ο «κραταιός Νικόλας» μοιάζει να παρασύρεται καθημερινά σε έναν διαγωνισμό έντασης και εντυπώσεων. Η πίεση από τα νέα πολιτικά σχήματα φαίνεται πως έχει θολώσει τα όρια.
Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι η διαρροή. Είναι η πολιτική λογική που τη συνοδεύει. Η ιδέα ότι το απόρρητο είναι ιερό μόνο όταν αφορά τον ίδιο τον Ανδρουλάκη. Για όλους τους υπόλοιπους φαίνεται πως είναι απλώς υλικό προς αξιοποίηση.
