Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει ένα ελάττωμα που στην πολιτική δεν είναι πάντα ελάττωμα. Δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω. Και όταν θεωρεί ότι κάποιος τον αδικεί, απαντά. Μερικές φορές πολύ δυνατά.
Αυτό ακριβώς συνέβη στη συζήτησή του με τον Ιορδάνη Χασαπόπουλο και την Ανθή Βούλγαρη στο ράδιο του MEGA.
Μπορεί να σχολιάσει κανείς τον τόνο. Μπορεί να θεωρήσει ότι η ένταση θα μπορούσε να αποφευχθεί. Αυτό όμως δεν πρέπει να κρύψει την ουσία. Γιατί κάποια στιγμή η κουβέντα έφτασε εκεί που έπρεπε να φτάσει. Στα Τέμπη και στο περίφημο ξυλόλιο.
Και εδώ υπάρχει μια πολύ απλή ερώτηση.
Πόσο εύκολα ξεχνάμε τι ακριβώς ακούγαμε επί μήνες;
Το MEGA ήταν από τα μέσα ενημέρωσης που έδωσαν μεγάλη δημοσιότητα στο σενάριο του παράνομου φορτίου και στη σύνδεσή του με την πυρόσφαιρα. Στο ίδιο το MEGA φιλοξενήθηκαν μάλιστα και εκτιμήσεις αμφιλεγόμενων πραγματογνωμόνων που υποστήριζαν με βεβαιότητα ότι η εμπορική αμαξοστοιχία μετέφερε εύφλεκτο υλικό.
Αργότερα όμως ήρθαν νέα στοιχεία. Το πόρισμα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου κατέληξε ότι δεν φαίνεται να υπήρχε στην εμπορική αμαξοστοιχία άλλο πτητικό υλικό ικανό να δημιουργήσει το νέφος που θα προκαλούσε την πυρόσφαιρα. Παράλληλα, η πραγματογνωμοσύνη της Πυροσβεστικής δεν εντόπισε ίχνη καύσης στη δεύτερη καμπίνα της εμπορικής αμαξοστοιχίας.
Αυτά δεν σημαίνουν ότι η υπόθεση των Τεμπών έκλεισε. Δεν σημαίνουν ότι δεν υπάρχουν ερωτήματα. Και ασφαλώς δεν σημαίνουν ότι κάποιος δικαιούται να κλείσει το στόμα των δημοσιογράφων.
Σημαίνουν όμως ότι όταν μια εκδοχή έχει παρουσιαστεί στην κοινή γνώμη με τόσο μεγάλη ένταση, κάποια στιγμή πρέπει να γίνει και ο απολογισμός της.
Αυτό ακριβώς έκανε ο Αδωνις Γεωργιάδης. Και μπορεί να το έκανε με τον γνωστό, εκρηκτικό τρόπο του. Αλλά δεν ήταν εκείνος που έφερε το ξυλόλιο στη συζήτηση των Τεμπών. Το ξυλόλιο είχε γίνει πρωτοσέλιδο, τηλεοπτικό θέμα και αντικείμενο ατελείωτων συζητήσεων πολύ πριν το αναφέρει ο υπουργός.
Γι’ αυτό και η σημερινή προσπάθεια να μετατραπεί ο καβγάς σε ιστορία περί «απώλειας ψυχραιμίας» είναι βολική αλλά ανεπαρκής.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν βγήκε στο ραδιόφωνο του MEGA για να ζητήσει χάρη. Βγήκε και απάντησε. Σκληρά, ναι. Αλλά απάντησε σε ένα περιβάλλον όπου επί χρόνια η πολιτική καλείται να απολογείται για κάθε λέξη, κάθε απόφαση και κάθε εξέλιξη.
Ίσως λοιπόν το πραγματικό μάθημα από αυτή την ιστορία να είναι άλλο.
Η δημοσιογραφία δικαιούται να ρωτά. Ακριβώς το ίδιο δικαιούται και η πολιτική.
Και όταν κάποιος επιστρέφει το ερώτημα στον αποστολέα του, δεν σημαίνει ότι φοβάται την ερώτηση.
Σημαίνει ότι θυμάται.
