Δεν έχει στεγνώσει το αίμα, δεν έχουν σβήσει τα κεριά, και όμως το έργο παίζεται ξανά.
Κάθε τραγικό δυστύχημα στην Ελλάδα μετατρέπεται αυτομάτως σε πολιτικό λάφυρο. Με αφορμή το φρικτό δυστύχημα στη βιομηχανία Βιολάντα στα Τρίκαλα, όπου πέντε γυναίκες έχασαν τη ζωή τους, αφήνοντας πίσω παιδιά, συζύγους και μια τοπική κοινωνία βυθισμένη στο πένθος, ξεδιπλώθηκε για ακόμη μία φορά το γνώριμο «κίνημα των τυμβωρύχων».
Πριν ολοκληρωθούν οι έρευνες, πριν μιλήσουν οι αρμόδιες αρχές, στήνεται μια βιομηχανία αγανάκτησης. Πολιτικά κόμματα, στελέχη της αντιπολίτευσης, influencers και δήθεν σατιρικές εκπομπές συναγωνίζονται σε κραυγές, καταγγελίες και αυθαίρετους αριθμούς. «Για όλα φταίει η κυβέρνηση» - και, αν γίνεται, προσωπικά ο πρωθυπουργός. Η πραγματικότητα δεν έχει σημασία. Η συγκίνηση είναι το καύσιμο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο βουλευτής του ΚΚΕ που εμφανίστηκε σε εκπομπή φωνάζοντας «δολοφόνοι». Όχι ως καταγγελία βασισμένη σε στοιχεία, αλλά ως σύνθημα. Γιατί το σύνθημα γράφει καλύτερα από την αλήθεια και ταξιδεύει ταχύτερα από τα δεδομένα.
Και τα δεδομένα είναι πεισματάρικα. Τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και της Eurostat κατατάσσουν την Ελλάδα σταθερά στις χώρες με τα λιγότερα θανατηφόρα εργατικά δυστυχήματα πανευρωπαϊκά. Όχι μηδενικά, κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν το ισχυρίζεται αυτό. Αλλά σίγουρα όχι οι «εκατοντάδες νεκροί» που ανακυκλώνονται ανερυθρίαστα από την αντιπολίτευση, χωρίς έλεγχο, χωρίς ντροπή.
Η εργαλειοποίηση του πόνου δεν είναι ευαισθησία. Είναι κυνισμός. Όταν κάθε τραγωδία γίνεται ευκαιρία για πολιτική καριέρα, για likes και για τηλεοπτικό χρόνο, τότε δεν μιλάμε για δικαιοσύνη αλλά για εκμετάλλευση. Και οι πραγματικοί χαμένοι δεν είναι οι αντίπαλοι στο πολιτικό παιχνίδι, αλλά οι οικογένειες των θυμάτων, που βλέπουν τον πόνο τους να γίνεται hashtag.
Το ελάχιστο που οφείλουμε σήμερα δεν είναι κραυγές, αλλά σιωπή και σεβασμός. Ειλικρινή συλλυπητήρια στις οικογένειες των πέντε γυναικών και στην κοινωνία των Τρικάλων. Ο πόνος τους δεν είναι εργαλείο. Είναι τραύμα. Και αξίζει αλήθεια, όχι τυμβωρυχία.
