Όταν η ανωνυμία του Διαδικτύου συναντά την κάλυψη πολιτικών κομμάτων τότε η κατάσταση θυμίζει «βούρκο» που αφήνει παντού σημάδια…
Με την τακτική «της λάσπης στον ανεμιστήρα» και τον «βούρκο» που συντηρείται μέσα από την ανωνυμία του Διαδικτύου είναι δύσκολο να καθαρίσει κάποιος. Αρκεί να στοχοποιηθεί. Όλα τ’ άλλα γίνονται εύκολα, πολύ περισσότερο τη στιγμή που πλέον οι θεωρίες συνωμοσίας αναπαράγονται από πολιτικά κόμματα που δείχνουν να επενδύουν στους διάφορους «ψεκασμένους».
Λαμβάνοντας υπόψη δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι τρεις στους δέκα πιστεύουν –ή δεν αποκλείουν– ότι μας ψεκάζουν, και το γεγονός ότι το Διαδίκτυο προσφέρει ανωνυμία που έρχεται να προστεθεί σε ένα ακραία τοξικό περιβάλλον στο οποίο κυριαρχεί ο βούρκος και η λάσπη που παράγεται σε αυτόν είναι εύκολο να δημιουργηθεί ένα κλίμα που καλλιεργεί τις θεωρίες συνωμοσίας.
Το «τι μας κρύβουν» κολλάει πλέον σε όλες τις περιπτώσεις. Αρκεί να στοχοποιηθεί κάποιος και να κληθεί ν’ αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας. Πέφτουν όλοι πάνω και αρχίζουν να εξασκούν την τέχνη της δολοφονίας χαρακτήρα. Ας δούμε για παράδειγμα τι συνέβη με τον πρύτανη του ΕΑΠ μετά την ανακοίνωση που εκδόθηκε αναφορικά με το πτυχίο του βουλευτή της ΝΔ Δημήτρη Μαρκόπουλου.
Στο Χ και στα social media γενικά, βρέθηκε… κατηγορούμενος γιατί προχώρησε το ΕΑΠ σε αυτήν τη διευκρίνιση. Άρχισε να κυκλοφορεί η φωτογραφία του και να δημιουργείται θέμα γιατί το έκανε.Βρέθηκε στο στόχαστρο των επαγγελματιών του Διαδικτύου με τη λάσπη να πέφτει στον ανεμιστήρα.
Και κάπου εκεί άρχισε και το γνωστό «τι μας κρύβουν;» αφού άρχισαν να τίθενται ερωτήματα γιατί βγήκε αυτή η ανακοίνωση και δεν έχει εμφανιστεί το πτυχίο του βουλευτή. Αυτή είναι η τακτική που απευθύνεται στον κάθε ψεκασμένο που ψάχνει να βρει τι μας κρύβουν. Με αυτήν την τακτική άλλωστε τα ξυλόλια και η δήθεν συγκάλυψη μπήκε στη ζωή μας. Διότι είναι εύκολο να κατηγορήσεις κάποιον, αλλά δύσκολο να το μαζέψεις γιατί δεν θα μπορείς να το κάνει για άλλον αφού θα είσαι εκτεθειμένος.
Έτσι αρχίζουν οι θεωρίες του «ναι μεν αλλά» και του ότι κάτι θέλουν να «μας κρύβουν οι κυβερνώντες». Εύκολες λύσεις που δεν χρειάζονται πολλά λόγια, εν αντιθέσει με αυτούς που πρέπει να εξηγήσουν ότι δεν είναι ελέφαντες.
Όλο το σκηνικό πάντως βασίζεται σε κάτι ακόμη. Στο ότι υπάρχουν πολιτικά κόμματα που σπεύδουν να υιοθετήσουν τις θεωρίες αναπαράγοντας επισήμως και τα πιο ακραία σενάρια. Και αυτά συνεπικουρούνται από μέσα ενημέρωσης, με αποτέλεσμα να δημιουργείται το πολιτικό κλίμα εκτός της πολιτικής.
