Το μήνυμα πως «η ασφάλεια είναι η δύναμη μιας δημοκρατίας που προστατεύει χωρίς να φοβάται και στέκεται όρθια χωρίς να χάνει την ψυχή της» έστειλε ο Θεόδωρος Ρουσόπουλος.
Ο πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του 16ου συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας, στην ομιλία του χθες, στο προσυνέδριο του κόμματος στην Αλεξανδρούπολη, υπενθύμισε πως «οι διαφωτιστές μάς δίδαξαν, ότι οι πολίτες εκχώρησαν μέρος της ελευθερίας τους στο κράτος με αντάλλαγμα την προστασία τους. Χωρίς ασφάλεια δεν υπάρχει δημοκρατική καθημερινότητα».
Αναλυτικά σημείωσε στην ομιλία του:
Η Ασφαλής Ελλάδα, δεν είναι ένα σύνθημα στον τοίχο. Η ασφάλεια είναι προϋπόθεση ελευθερίας. Οι διαφωτιστές μάς δίδαξαν, ότι οι πολίτες εκχώρησαν μέρος της ελευθερίας τους στο κράτος με αντάλλαγμα την προστασία τους. Χωρίς ασφάλεια δεν υπάρχει δημοκρατική καθημερινότητα. Το μεταναστευτικό είναι ίσως το πιο σύνθετο ζήτημα, αυτής της προσυνεδριακής συζήτησης, αλλά αντιθέτως με ότι πολλοί πιστεύουν δεν είναι ζήτημα μόνον της εποχής μας. Πριν από έναν αιώνα η αστυνομία της Νέας Υόρκης σε ανακοίνωσή της χαρακτήριζε «εγκληματίες» τους Έλληνες, τους Ιταλούς και τους Ιρλανδούς μετανάστες και ζητούσε την απέλασή τους.
Η ιστορία αυτή μάς θυμίζει πόσο εύκολα γενικεύσεις και φόβος οδηγούν σε αδικία. Σήμερα αντιμετωπίζουμε κυκλώματα που εμπορεύονται ανθρώπινες ζωές και προσπαθούν να παραβιάσουν τα σύνορά μας. Από την άλλη αντιμετωπίζουμε και καταγγελίες για παραβίαση κανόνων Διεθνούς Δικαίου τις οποίες εμείς οφείλουμε -και το κάνουμε- να ελέγχουμε. Κι ας επιλέγουν άλλοι να τις εργαλειοποιούν. Ένα κράτος δικαίου ενισχύεται από τον θεσμικό έλεγχο. Όταν γίναμε κυβέρνηση το 2019, η Ελλάδα είχε περίπου 5.000 ασυνόδευτα παιδιά-μετανάστες.
Ο πρωθυπουργός είχε πει ότι η μικρή Ελλάδα μπορεί να προσφέρει στέγη και μέλλον στα μισά από αυτά, ζητώντας από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες να συμμετάσχουν. Ήμουν τότε μέλος της Επιτροπής Μετανάστευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης και σε μια συνεδρίαση στο Παρίσι, έθεσα το ζήτημα στους εκπροσώπους των υπολοίπων 45 χωρών του Συμβουλίου της Ευρώπης. Δυστυχώς στην αίθουσα επικράτησε σιωπή.
Η Ευρώπη της αλληλεγγύης δεν μπορεί να μένει στα χαρτιά. Οφείλει να γίνεται πράξη και όχι μόνο να πανηγυρίζει κάποιες ξεχωριστές περιπτώσεις επιτυχίας όπως για παράδειγμα του Γιάννη Αντετοκούνμπο, ο οποίος είναι ένα παιδί μεταναστών που ζητούσε μια ευκαιρία. Μια ευκαιρία που του την έδωσε η Ελλάδα. Και του άνοιξε έναν μεγάλο δρόμο. Φανταστείτε μια κοινωνία που θα είχε κλείσει την πόρτα σε εκείνη την οικογένεια. Δεν θα ήταν κατ’ ανάγκην πιο ασφαλής. Απλώς θα είχε χάσει μια ευκαιρία να δείξει τι σημαίνει ανθρωπιά, δικαιοσύνη και προοπτική. Αυτό δεν είναι αλόγιστη μετανάστευση. Είναι πολιτική με κανόνες, σύνορα και ευρωπαϊκή συνεργασία αλλά και με μνήμη. Να μη λησμονούμε τις δικές μας ιστορίες μετανάστευσης.
Όμως η ασφάλεια δεν σταματά στα σύνορα. Κρίνεται μέσα στις γειτονιές μας. Η προστασία των γυναικών από τη βία είναι ζήτημα αξιοπρέπειας. Τα τροχαία δυστυχήματα μάς θυμίζουν ότι πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει μια οικογένεια. Η πολιτική προστασία μάς υποχρεώνει να είμαστε διαρκώς παρόντες. Από την Αλεξανδρούπολη στέλνουμε ένα καθαρό μήνυμα: Η ασφάλεια δεν είναι σκληρότητα. Είναι σοβαρότητα. Είναι ευθύνη. Είναι η δύναμη μιας δημοκρατίας που προστατεύει χωρίς να φοβάται και στέκεται όρθια χωρίς να χάνει την ψυχή της.
