Δεν ήταν μια απλή ένταση. Ήταν μια εικόνα που έμεινε. Ένας υπουργός στα κυβερνητικά έδρανα και απέναντί του ένα κινητό σηκωμένο, όχι για καταγραφή της ιστορίας αλλά για προσωπική σκηνοθεσία.
Η Βουλή να θυμίζει περισσότερο σκηνή αντιπαράθεσης χαμηλού επιπέδου παρά χώρο δημοκρατικού διαλόγου. Και κάπου εκεί, να χάνεται το μέτρο.
Η χθεσινή εικόνα δεν προέκυψε ξαφνικά. Είναι το αποτέλεσμα μιας λογικής που καλλιεργείται εδώ και χρόνια. Μιας λογικής που μπερδεύει τη σύγκρουση με την ένταση και την πολιτική με την προσωπική προβολή. Το Κοινοβούλιο δεν είναι πλατό. Δεν είναι χώρος για προσωπικά στιγμιότυπα και εύκολες εντυπώσεις. Είναι θεσμός. Και όταν αυτό ξεχνιέται, η φθορά είναι βαθιά.
Υπήρξαν εποχές που η Αριστερά, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές της, κρατούσε μια άλλη στάση. Ο Λεωνίδας Κύρκος μιλούσε για συνεννόηση όταν αυτή φαινόταν αδύνατη. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης εξέφραζε αντίσταση χωρίς να χάνει την αξιοπρέπεια. Ακόμη και μορφές όπως ο Ηλίας Ηλιού επέλεγαν τον λόγο αντί της έντασης. Δεν ήταν λιγότερο πολιτικοί. Ήταν περισσότερο θεσμικοί.
Η σημερινή εικόνα δεν έχει τίποτα από εκείνη την παράδοση. Δεν έχει μέτρο, δεν έχει σεβασμό, δεν έχει αυτοσυγκράτηση. Έχει μόνο την ανάγκη για σύγκρουση. Για την ένταση που θα γίνει τίτλος. Για το στιγμιότυπο που θα κυκλοφορήσει. Και κάπως έτσι, η πολιτική χάνει το περιεχόμενό της.
Δεν είναι θέμα προσωπικής συμπεριφοράς μόνο. Είναι θέμα αντίληψης για τη δημοκρατία. Όταν ο αντίπαλος δεν αντιμετωπίζεται ως συνομιλητής αλλά ως εχθρός προς έκθεση, τότε η συζήτηση τελειώνει πριν καν αρχίσει. Και μαζί της τελειώνει και η ουσία της κοινοβουλευτικής λειτουργίας.
Ο πολίτης που παρακολουθεί δεν βλέπει ιδεολογίες. Βλέπει εικόνες. Και αυτές οι εικόνες τον απομακρύνουν. Τον κάνουν να νιώθει ότι τίποτα σοβαρό δεν συμβαίνει εκεί μέσα. Ότι όλα είναι ένα θέαμα. Κι αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο.
Γιατί η απαξίωση δεν έρχεται με θόρυβο. Έρχεται σιγά, μέσα από τέτοιες στιγμές. Μέσα από μικρές εκτροπές που γίνονται κανονικότητα. Μέχρι που κάποια στιγμή δεν εκπλήσσεται κανείς.
Και τότε, το πρόβλημα δεν θα είναι μια κάμερα μέσα στην αίθουσα. Θα είναι ότι κανείς δεν θα θυμάται γιατί αυτή η αίθουσα είχε κάποτε σημασία.
