Διάβασα πολλά αυτές τις μέρες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μετά την δολοφονική επίθεση στο σπίτι της Πολιτεύτριας της Νέας Δημοκρατίας κυρίας Αφροδίτης Νέστωρα.
Και μεταξύ άλλων δε σας κρύβω ότι τρόμαξα, από το πόσο φυσιολογικό θεωρούν κάποιοι άνθρωποι, το να πέφτουν θύματα τρομοκρατικών και εκφοβιστικών ενεργειών όλοι όσοι ασχολούνται με την πολιτική.
Και όχι απλώς να πέφτουν θύματα. Τρόμαξα όταν αναλογίστηκα το πόσο φυσιολογικά θεωρούν τα γκαζάκια, το πόσο φυσιολογικές θεωρούν τις επιθέσεις. Και μέσα από τα λόγια τους καταλαβαίνεις, πόσο φυσιολογικό θεωρούν ακόμη και τον θάνατο μιας μάνας, γιατί η κόρη της απλά ανήκει σε κάποιον πολιτικό χώρο.
Αλήθεια, εμένα αυτό με τρομάζει. Με τρομάζει αυτή η αποδοχή, αυτού του εγκλήματος από ένα μέρος της κοινωνίας. Με τρομάζει το ότι η κοινωνία πλέον συμβιβάζεται με μια «φυσιολογικότητα» που δεν είναι φυσιολογικότητα.
Και ίσως πίσω από όλο αυτό, να κρύβεται και η απάντηση στο γιατί ένα μεγάλο μέρος της δε θέλει να ασχοληθεί με την πολιτική. Γιατί όποιος ασχοληθεί, στο υποσυνείδητό του, ή και όχι τόσο υποσυνείδητα, σκέφτεται ότι αύριο μπορεί να πληρώσει ένα τίμημα.
Και αυτό είναι φοβερό να συμβαίνει σε μια Δημοκρατία που μετράει 50 και πλέον χρόνια.
Δημοκρατία θα πει να λες την άποψή σου, να παλεύεις για όσα πιστεύεις, χωρίς να φοβάσαι. Χωρίς να χρειάζεσαι δέκα αστυνομικούς γύρω σου για να προστατευτείς.
Δημοκρατία θα πει να μπορείς να μαλώνεις στο καφενείο με τον γείτονά σου γιατί πιστεύετε σε διαφορετικές πολιτικές απόψεις, και αμέσως μόλις τελειώσει η πολιτική συζήτηση, να κάθεστε στο ίδιο τραπέζι και να παίζετε χαμογελαστοί τάβλι.
Αυτή είναι η Δημοκρατία.
Όλα τα άλλα δε ξέρω τι είναι, πάντως δημοκρατία δεν είναι με τίποτα.
