Το παράδειγμα της Μαδρίτης αποδεικνύει ότι η οικονομική ευημερία δεν είναι ζήτημα τύχης, αλλά τολμηρής στρατηγικής.
Μέσα από 140 φορολογικές μειώσεις σε δύο δεκαετίες, η ισπανική πρωτεύουσα εφάρμοσε ένα μοντέλο ελευθερίας που απελευθέρωσε τις παραγωγικές δυνάμεις. Αφήνοντας πλούτο στους πολίτες και μειώνοντας τη γραφειοκρατία, προσέλκυσε επενδύσεις, γιγάντωσε την οικονομική δραστηριότητα και, τελικά, αύξησε τα ίδια τα δημόσια έσοδα. Η Μαδρίτη μετατράπηκε στην αδιαμφισβήτητη ατμομηχανή της Ισπανίας.
Στον αντίποδα, η Αθήνα παραμένει το διαχρονικό κακό παράδειγμα μιας πρωτεύουσας εγκλωβισμένης στον κρατισμό και την αδράνεια. Ανεξάρτητα από την κομματική ταυτότητα του εκάστοτε δημάρχου- είτε ανήκει στην αριστερά είτε στη δεξιά- η φιλοσοφία της τοπικής διακυβέρνησης παραμένει η ίδια. Αντί για κίνητρα ανάπτυξης και μείωση βαρών, η πόλη βυθίζεται στην υπερφορολόγηση, τα ανταποδοτικά τέλη χωρίς αντίκρισμα και τις πελατιακές λογικές. Οι δημοτικές αρχές εστιάζουν σε αποσπασματικές αναπλάσεις βιτρίνας, αδιαφορώντας για τη δημιουργία ενός φιλικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος.
Η σύγκριση είναι αμείλικτη. Η Μαδρίτη δείχνει τον δρόμο της φιλελεύθερης επανάστασης που παράγει πλούτο για όλους. Η Αθήνα, δέσμια ιδεολογικών αγκυλώσεων και της κρατικής εξάρτησης, παρακολουθεί αμήχανη, αποδεικνύοντας ότι η πρωτεύουσα παραμένει βαρίδι αντί για κινητήριος μοχλός της χώρας. Προφανώς το φορολογικό σύστημα στην Ελλάδα είναι απόλυτα συγκεντρωτικό. Η κεντρική κυβέρνηση καθορίζει τον ΦΠΑ,τον φόρο εισοδήματος και τον ΕΝΦΙΑ, αφήνοντας την τοπική αυτοδιοίκηση δέσμια των κρατικών αποφάσεων και περιορισμένη στην είσπραξη άκαμπτων δημοτικών τελών. Αλλά, αυτό, δεν αίρει τις ευθύνες της δημοτικής αρχής.
