Ένα νέο βιβλίο και μισός αιώνας στο ρεπορτάζ είναι ικανοί λόγοι για να μιλήσει κανείς για τον Νίκο Χασαπόπουλο.
Οι ιστορίες που τον ακολουθούν είναι αμέτρητες. Συνεντεύξεις, ρεπορτάζ, άρθρα, καταγραφή των πολιτικών εξελίξεων, αποκαλύψεις. Για περισσότερο από μισόν αιώνα, ο Νίκος Χασαπόπουλος υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές πένες του «Βήματος» και, μέσα από τη δημοφιλή στήλη του «ΒΗΜΑτοδότης», δημιούργησε ένα είδος πολιτικού χρονικού που διαμόρφωσε τα δημόσια πράγματα της Μεταπολίτευσης.
Βρέθηκε δίπλα στις σημαντικότερες πολιτικές προσωπικότητες, δέχτηκε επιθέσεις, επικρίθηκε, είδε το όνομά του να εμπλέκεται σε δικογραφίες, όπως η σκευωρία Novartis, έχει μιλήσει ο ίδιος για αυτήν την περιπέτεια που κλόνισε την υγεία του και δοκίμασε την αντοχή της οικογένειάς του: «Έπαθα έμφραγμα. Δεν απαίτησα ποτέ συγγνώμη από τους κουκουλοφόρους που ψευδώς και προκλητικά –και σίγουρα όχι αφιλοκερδώς– με ενέπλεξαν στη σκευωρία της Novartis, χωρίς να έχω καμία απολύτως σχέση».
Υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας των πιο κομβικών στιγμών της ελληνικής πολιτικής ζωής: από τις διακυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κωνσταντίνου Καραμανλή μέχρι την άνοδο και την πτώση του ΣΥΡΙΖΑ.
Το νέο βιβλίο του, με τίτλο «Τα Αδημοσίευτα», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Memento με αδημοσίευτες ιστορίες και ειδήσεις από το πολιτικό ρεπορτάζ που υπηρέτησε πιστά επί πενήντα ένα χρόνια.
Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο: Έλεγαν οι παλαιοί ότι κανένας δημοσιογράφος δεν απολύεται για είδηση που δεν έγραψε. Ήταν μια φράση που άκουσα πρώτη φορά όταν άρχισα να εργάζομαι στο «Βήμα» και μου έμεινε καρφωμένη στο μυαλό. Δεν ήταν εύκολο πάντα να δημοσιεύσεις τις ειδήσεις που έγραψες. Ο πρώτος βασικός λόγος ήταν ότι μπορεί να μην άρεσε η είδηση στον αρχισυντάκτη και ο δεύτερος ότι μπορεί να πέρασε η δημοσιότητά της, μέχρι να δημοσιευθεί. Αλλά υπήρχαν κι άλλοι –γνωστοί ή άγνωστοι σε μένα– λόγοι που δεν δημοσιεύθηκαν ειδήσεις μου.
Η δεύτερη φράση που μου καρφώθηκε στο μυαλό ήταν αυτή που μας έλεγε συνεχώς ο αείμνηστος διευθυντής της εφημερίδας, Χάρης Μπουσμπουρέλης, ότι οι δημοσιογράφοι που έγιναν πλούσιοι έγιναν για ειδήσεις που δεν έγραψαν. Εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς ότι αναφερόταν στην απόκρυψη γεγονότων προς όφελος κάποιων ή προς εξυπηρέτηση συμφερόντων, μέσα από ένα είδος «εκβιασμού». Τις ειδήσεις, λοιπόν, που δεν μπόρεσα να δημοσιεύσω ή να μεταδώσω από την τηλεόραση τις συγκέντρωσα, τις αξιολόγησα και τις ενέταξα σε αυτό το βιβλίο.
