Η ανάρτηση του Παύλου Πολάκη για Μνημόνια και Μαρία Καρυστιανού αποκαλύπτει την εσωτερική διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και την ανυπαρξία πραγματικής ηγεσίας.
Η τελευταία ανάρτηση του Παύλου Πολάκη για το τρίτο Μνημόνιο και τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού αναδεικνύει ξανά την βαθιά εσωτερική διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Σε ένα κόμμα που έχει υποστεί κοινοβουλευτική συρρίκνωση και έχει χάσει βουλευτές, ο Πολάκης εμφανίζεται ως ο μόνος που καθορίζει δημόσια γραμμή, επιβάλλει τελεσίγραφα και προκαλεί δημόσιες αντιπαραθέσεις. Ο Σωκράτης Φάμελλος, τυπικά αρχηγός, παραμένει σε ρόλο διακοσμητικό, αδυνατώντας να ελέγξει την κατάσταση ή να χαράξει στρατηγική. Η ανάρτηση Πολάκη δεν είναι απλώς μια πολιτική δήλωση· είναι αποκαλυπτική για το ποιος πραγματικά καθοδηγεί το κόμμα και πόσο κενό ηγεσίας υπάρχει στη σημερινή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Κάθε δημόσια πρωτοβουλία, κάθε σχόλιο και κάθε σύγκριση αναδεικνύει ότι η ηγεσία του κόμματος δεν μιλά, δεν επεμβαίνει και αφήνει την εικόνα και τις πολιτικές αποφάσεις να καθορίζονται από τις προσωπικές πρωτοβουλίες στελεχών όπως ο Πολάκης.
Με αφορμή τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού, ο Πολάκης ανέλαβε ρόλο υπερασπιστή της κυβερνητικής περιόδου ΣΥΡΙΖΑ, συγκρίνοντας μνημόνια, κοστολογώντας πολιτικές και απαιτώντας δημόσιες εξηγήσεις από ευρωβουλευτές του ίδιου του κόμματος, την ώρα που η επίσημη ηγεσία απουσιάζει πλήρως από τη δημόσια συζήτηση.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι τι είπε ο Πολάκης. Είναι ότι μόνο αυτός μιλά. Και όταν ένα κόμμα που έχει χάσει βουλευτές, επιρροή και ρόλο αφήνει την πολιτική του εικόνα να καθορίζεται από προσωπικές αναρτήσεις, τότε η κρίση δεν είναι επικοινωνιακή – είναι δομική.
Ο ΣΥΡΙΖΑ σε κατάσταση εσωτερικής διάλυσης
Η εικόνα που εκπέμπει ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι τραγικά ξεκάθαρη: ένα κόμμα που έχει χάσει βουλευτές, που παλεύει να κρατηθεί στη δημοσιότητα και που δεν έχει κανένα καθαρό πολιτικό κέντρο. Κάθε δημόσια παρέμβαση γίνεται για να καλύψει ένα κενό – όχι για να προωθήσει πολιτική.
Η ανάρτηση του Πολάκη είναι ακριβώς αυτή η ένδειξη. Δεν πρόκειται για απλή αντιπαράθεση για το τρίτο Μνημόνιο. Είναι επίδειξη εσωκομματικής ισχύος: συγκρίνει τα κόστη των Μνημονίων, δείχνει ποιος δικαιώνεται, ποιος «σιωπά» και ποιος απλώς υπάρχει για διακόσμηση. Το μήνυμα είναι σαφές: στον ΣΥΡΙΖΑ, όποιος μιλάει καθορίζει την ατζέντα.
Ο Πολάκης καταλαμβάνει το κενό εξουσίας
Ο Παύλος Πολάκης, με κάθε ανάρτηση, αποδεικνύει ότι μπορεί να χαράσσει γραμμή, να θέτει τελεσίγραφα και να καλεί ευρωβουλευτές να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους. Στην περίπτωση του Νικόλα Φαραντούρη, δεν περιορίζεται σε συμβουλές ή προτροπές· ζητά είτε διάψευση των φημών είτε παραίτηση.
Αν αυτό δεν συνιστά πολιτική ηγεμονία, τότε τι είναι; Η ουσία είναι μία: το κόμμα δεν έχει ηγεσία που να επιβάλλει κανόνες, και ο Πολάκης καλύπτει αυτό το κενό, δημιουργώντας μια άτυπη διαρχία. Όποιος παρατηρεί, βλέπει ότι ο αρχηγός –ο Σωκράτης Φάμελλος– δεν έχει κανένα λόγο στην καθημερινή διαχείριση ή στην εικόνα του κόμματος.
Φάμελλος: αρχηγός στα χαρτιά, κομπάρσος στην πραγματικότητα
Η σιωπή του Φάμελλου είναι εκκωφαντική. Δεν υπάρχει αντίδραση στις αιχμές του Πολάκη, ούτε προσπάθεια να τεθούν όρια. Η ηγεσία παρακολουθεί, ενώ ο κόμπος των προσωπικών στρατηγικών σφίγγει όλο και περισσότερο.
Αυτό που παρατηρείται είναι ξεκάθαρο: ο Φάμελλος υπάρχει για τα χαρτιά, για φωτογραφίες και θεσμικά καθήκοντα, αλλά όχι για να χαράσσει πολιτική ή να καθοδηγεί. Κάθε δημόσια πρωτοβουλία, κάθε δημόσια κίνηση στον ΣΥΡΙΖΑ περνά μέσα από τον Πολάκη, με την ηγεσία να παραμένει παρατηρητής – ή, καλύτερα, κομπάρσος.
Η άτυπη διαρχία και οι προσωπικές στρατηγικές
Αυτό που βλέπουμε είναι περισσότερο από σιωπηρή αντίφαση. Είναι μια άτυπη διαρχία: ο ένας μιλάει, ο άλλος παρακολουθεί. Στην πράξη, ο Πολάκης έχει μετατρέψει το κόμμα σε προσωπικό του χώρο δράσης, επιβάλλοντας θέματα συζήτησης, επιλέγοντας ποιος απαντά και ποιος παραμένει αόρατος.
Κάθε ανάρτηση, κάθε δημόσια παρέμβαση είναι πολιτική κίνηση. Όχι για το κόμμα, αλλά για τη θέση του Πολάκη μέσα στο κόμμα. Αυτό που απομένει για τον Φάμελλο είναι να δει το κόμμα να μετατρέπεται σε προσωπική αρένα άλλων, χωρίς καμία δυνατότητα παρέμβασης.
ΣΥΡΙΖΑ: κόμμα ή προσωπικό πολιτικό reality;
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο τι λέει ή δεν λέει ο Πολάκης. Περισσότερο από όλα, είναι το σύνολο της εικόνας:
• Ένα κόμμα με λιγότερους βουλευτές, χωρίς σαφή στρατηγική,
• Έναν αρχηγό αδύναμο να χαράξει πολιτική,
• Και έναν βουλευτή που καταλαμβάνει δημόσιο χώρο για προσωπική επιρροή.
Η κυβέρνηση παρακολουθεί, αλλά δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα. Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοϋπονομεύεται μόνος του, με εσωτερικά τελεσίγραφα, δημόσιες αντιπαραθέσεις και την ουσιαστική απουσία ηγεσίας.
Η σιωπή ως αδυναμία
Η σιωπή του Φάμελλου δεν είναι τακτική στρατηγική. Είναι πολιτική αδυναμία. Σε κάθε κρίσιμο ζήτημα, η γραμμή περνά από τον Πολάκη και όχι από τον πρόεδρο. Κάθε στιγμή που αφήνει να μιλά κάποιος άλλος για το κόμμα του, η ηγεσία χάνει κύρος και νομιμοποίηση.
Η σιωπή αυτή στέλνει μήνυμα: το κόμμα μπορεί να φαίνεται ενιαίο στα χαρτιά, αλλά στην πραγματικότητα έχει ήδη μετατραπεί σε πεδίο προσωπικών πρωτοβουλιών. Και όταν η προσωπική πρωτοβουλία υπερβαίνει την επίσημη ηγεσία, η αποδόμηση είναι μόνο θέμα χρόνου.
Ένα κόμμα που αποδομείται
Η ανάρτηση Πολάκη και η σιωπή του Φάμελλου συνθέτουν ένα μωσαϊκό αδυναμίας και εσωστρέφειας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν χρειάζεται εξωτερικούς εχθρούς για να καταρρεύσει· τα κάνει όλα μόνος του. Με βουλευτές να φεύγουν, με ηγεσία να παρακολουθεί και με έναν Πολάκη να υπερισχύει σε όλα τα επίπεδα, η εικόνα είναι μία: ένα κόμμα σε πολιτική ελεύθερη πτώση.
