Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ΝΔ έχουν έναν αταλάντευτο πολιτικό προσανατολισμό, με γνώμονα το συμφέρον της χώρας.
Σκληρά και σαφή θα είναι τα διλήμματα και το διακύβευμα της επικείμενης κάλπης. Από τη μία η συνέχιση της οικονομικής ανάπτυξης και η διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας και των μεταρρυθμίσεων και από την άλλη ένα δήθεν προοδευτικό πολιτικό… νεφέλωμα με αναφορές και φθαρμένα υλικά του χθες που τάζει λαγούς με πετραχήλια και επενδύει στο χάος, στην ακυβερνησία, την τοξικότητα και τη μιζέρια.
Από τη μία η προοπτική μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης της ΝΔ και από την άλλη ετερόκλητες συμπράξεις και πολιτικές λυκοφιλίες και… «συμμορίες» με βασικό προσανατολισμό την ικανοποίηση της ματαιοδοξίας των πολιτικών αρχηγών.
Οπως συχνά συμβαίνει στις εκλογικές αναμετρήσεις, η διαδικασία δεν αφορά μόνο πολιτικές, αλλά και πρόσωπα, φέροντας στο προσκήνιο και αρχηγοκεντρικά εκλογικά διλήμματα: Μητσοτάκης, Τσίπρας ή Ανδρουλάκης;
Τα βασικά πολιτικά διλήμματα των εκλογών επικεντρώνονται γύρω από ένα βασικό ζητούμενο: «σταθερότητα ή περιπέτεια», το οποίο συνδέεται με την ικανότητα της χώρας να έχει ισχυρή κυβέρνηση από την επόμενη κιόλας μέρα. Παράμετρος που επηρεάζει σημαντικά και τις αποφάσεις του πρωθυπουργού για τον χρόνο διεξαγωγής τους.
Σημείο εκκίνησης η ΔΕΘ
Την 1η Ιουλίου του 2027 η Ελλάδα θα αναλάβει την προεδρία της ΕΕ για ένα εξάμηνο, με το διακύβευμα «ακυβερνησία ή σταθερότητα» και καθαρό αποτέλεσμα στη μία κάλπη να παίρνει χαρακτηριστικά κρίσιμης εθνικής στρατηγικής. Η Νέα Δημοκρατία προβάλλει το μήνυμα της σταθερότητας έναντι της πολιτικής περιπέτειας, δείχνοντας τις δυνατότητες και την προοπτική σχηματισμού βιώσιμης κυβέρνησης ακόμη και μακριά από την αυτοδυναμία.
Οι πολίτες θα κληθούν να πάρουν θέση μεταξύ σταθερότητας ή περιπέτειας –όπως το θέτει η Νέα Δημοκρατία– και εντιμότητας ή διαφθοράς – όπως το θέτουν Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη και ΠΑΣΟΚ. Θα κληθούν να επιλέξουν πολιτική συνέχεια ή πολιτική αλλαγή. Και εκεί θα αναπτυχθούν και τα δίπολα των ηγετών με ό,τι σηματοδοτεί το καθένα. Μητσοτάκης ή Τσίπρας; Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης; Κανονικότητα ή χάος;
Η φετινή ΔΕΘ ανάγεται σε κομβικό σημείο του κυβερνητικού σχεδιασμού, καθώς οι παρεμβάσεις που θα παρουσιάσει ο πρωθυπουργός στο Βελλίδειο αναμένεται να είναι ταυτόχρονα και η ραχοκοκαλιά της οικονομικής στρατηγικής μέχρι το 2030.
Τμήμα, ωστόσο, αυτών των εξαγγελιών θα αποτελέσει χρυσή ευκαιρία για να αποδείξουν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το κυβερνών κόμμα ότι υπάρχει συνέπεια και συνέχεια στο μότο: «Το είπαμε, το κάναμε…». Οπως έγινε με την κατάργηση των περικοπών του νόμου Κατρούγκαλου στις συντάξεις χηρείας και την επέκταση του μετρό Θεσσαλονίκης.
Να μη μείνουν οι εξαγγελίες υποσχέσεις, αλλά κάποιες από αυτές να εφαρμοστούν άμεσα και κάποιες άλλες να ενσωματωθούν στον νέο προϋπολογισμό, ο οποίος θα ψηφιστεί τον Δεκέμβριο, και να αρχίσουν να αποδίδουν σταδιακά τους πρώτους μήνες του 2027, με βασικό στόχο έως τα τέλη Μαρτίου να έχει εφαρμοστεί και να έχει υλοποιηθεί πλήρως το σύνολο των παρεμβάσεων και να είναι μετρήσιμο στην καθημερινότητα του πολίτη.
Η πολιτική της συνέπειας
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ΝΔ έχουν έναν αταλάντευτο πολιτικό προσανατολισμό, με γνώμονα το συμφέρον της χώρας. Να «χτίσουν» εμπιστοσύνη και προοπτική διακυβέρνησης με πεπραγμένα και όχι με λόγια. Να πάνε, δηλαδή, στις κάλπες με λίστα εφαρμοσμένων πολιτικών και παρεμβάσεων, υπηρετώντας το δόγμα «το είπαμε και το κάναμε».
Απέναντι στο λογικό ζητούμενο του ποιος μπορεί να εγγυηθεί την κυβερνησιμότητα για κοινωνική και οικονομική πρόοδο μέσα σε μία ευνομούμενη πολιτεία, υπάρχει μια αντιπολίτευση κατακερματισμένη και περιχαρακωμένη στους… λογαριασμούς και στις έριδες του παρελθόντος.
Μια αντιπολίτευση που «χτίζει» πολιτική ματαιοδοξία με ιδεολογήματα και ανέξοδες υποσχέσεις και προτάσσει την πολιτική αλλαγή, χωρίς επί της ουσίας να δίνει συγκεκριμένες συντεταγμένες. Ταυτόχρονα, βομβαρδίζει τον δημόσιο διάλογο με εύηχα αλλά γενικόλογα τσιτάτα και συνθήματα περί δικαίου και ηθικής.
Κάπως έτσι προκύπτει και η ατάκα «τα λεφτά για τις όποιες κοινωνικές παρεμβάσεις θα βρεθούν από την εντιμότητα» που αναφώνησαν ο Τσίπρας και οι ΕΛΑΣίτες του, ή τα περί επαναφοράς του 13ου μισθού και των αντίστοιχων δώρων για τους δημοσίους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους, του… γαλαντόμου Ανδρουλάκη.
Στη... μιζέρια τους
Μαυρογιαλούροι και Γκρούεζες του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου, προσκολλημένοι στο χθες, συμμαχούν –ακόμη και όταν τσακώνονται– στο όνομα της… εθνικής μας μιζέριας. Δεν αναγνωρίζουν τίποτα, παρά μόνο το χάος και την αναμπουμπούλα. Δεν θέλουν αυτή την Ελλάδα, αλλά την… Ψωροκώσταινα. Γιατί μόνο εκεί είχαν ισχυρό ρόλο και λόγο.
Και σίγουρα δεν φαίνεται να έχουν ολοκληρωμένη και συγκροτημένη πολιτική αντιπρόταση, παρά μόνο τον… κακό Μητσοτάκη που πρέπει να φύγει.
Ομως οι κυβερνήσεις δεν πέφτουν με ψήφο διαμαρτυρίας. Πέφτουν μόνο από… κενό αέρος στην προοπτική κυβερνησιμότητας. Εξάλλου το «Μητσοτάκης ή ποιος;» κέρδισε δύο φορές στις εθνικές κάλπες. Και ασφαλώς αυτό το «ποιος» πλέον είχε όνομα: Ο… άχαστος Τσίπρας.
