Όταν μια πολιτικός που έχει χτίσει καριέρα πάνω στις λέξεις «δικαιώματα», «αξιοπρέπεια» και «προστασία των αδυνάμων» βρίσκεται αντιμέτωπη με καταγγελία για εργασιακό bullying και απλήρωτη εργαζόμενη, θα περίμενε κανείς τουλάχιστον μια στοιχειώδη θεσμική ψυχραιμία.
Αντ’ αυτού, παρακολουθούμε ένα γνώριμο θέατρο καταγγελιών περί «σκευωρίας», «τερατωδών ψεμάτων» και σκοτεινών διασυνδέσεων.
Η καταγγελία της Άννας Καρακίτσου, νύφης της βουλευτού της Πλεύσης Ελευθερίας Τζώρτζιας Κεφάλα, κατά της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωής Κωνσταντοπούλου, δεν είναι μια ανώνυμη ανάρτηση στο διαδίκτυο. Μιλά για ηθική παρενόχληση, για εξαντλητικά ωράρια, για προσβλητική συμπεριφορά, για δεδουλευμένα που –κατά την ίδια– παραμένουν απλήρωτα. Και αντί η αυτοαποκαλούμενη θεματοφύλακας των εργαζομένων να ζητήσει πλήρη διερεύνηση, να καλέσει σε διαφάνεια, να πει «αν υπάρχει έστω και σκιά, να ελεγχθεί», επιλέγει την επίθεση: «χυδαίο κατασκεύασμα», «συκοφαντία», «εκβιασμός».
Αλήθεια, αν η καταγγελία αφορούσε υπάλληλο της Νέας Δημοκρατίας που ισχυριζόταν ότι ήταν απλήρωτος και δεχόταν προσωπική πίεση από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, πόσες ανακοινώσεις θα είχαν ήδη εκδοθεί; Πόσα πάνελ θα είχαν γεμίσει με αγανακτισμένους υπερασπιστές της εργασιακής νομιμότητας; Πόσες λέξεις περί «πατριαρχικής εξουσίας» και «εργοδοτικής αυθαιρεσίας» θα είχαμε ακούσει; Πόσες αναρτήσεις για «εργασιακή γαλέρα» θα είχαν ανέβει στα κοινωνικά δίκτυα από τους «ευαίσθητους» αριστερούς;
Τώρα, όμως, που στο κάδρο βρίσκεται η κυρία Κωνσταντοπούλου, η ευαισθησία εξατμίζεται. Το ΠΑΣΟΚ δεν βιάζεται να υψώσει τη σημαία της εργασιακής δικαιοσύνης. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανακαλύπτει ξαφνικά «θεσμική εκτροπή». Η κεντροαριστερή ευαισθησία μοιάζει επιλεκτική: ενεργοποιείται μόνο όταν ο αντίπαλος είναι πολιτικά βολικός.
Και μέσα σε όλα αυτά, η πρόεδρος που συνηθίζει να δίνει μαθήματα ηθικής, στρέφει τα βέλη της ακόμη και προς την Επιθεώρηση Εργασίας, λες και ο θεσμικός έλεγχος είναι προσβολή και όχι αυτονόητη διαδικασία. Η υπεράσπιση των γυναικών και των εργαζομένων φαίνεται πως ισχύει μέχρι να αγγίξει το ίδιο σου το γραφείο.
Τελικά, το ζήτημα δεν είναι ποιος έχει δίκιο, αυτό θα το κρίνει η Ανεξάρτητη Αρχή της Επιθεώρησης Εργασίας. Το ζήτημα είναι η εκκωφαντική σιωπή όσων επαγγέλλονται την «ευαισθησία». Και η σιωπή, όταν αφορά τα δικαιώματα που υποτίθεται πως υπηρετείς, είναι πάντα πιο ηχηρή από οποιαδήποτε καταγγελία.
