Δεν χωράει καμία αμφιβολία. Η Ευρώπη βρίσκεται και πάλι αντιμέτωπη με τον εφιάλτη της ισλαμιστικής τρομοκρατίας.
Το αιματηρό χτύπημα στην καρδιά της γερμανικής πρωτεύουσας χτυπάει μία ακόμα φορά όλα τα καμπανάκια με τον πιο δραματικό τρόπο. Ο θρησκευτικός φανατισμός δεν εξαλείφθηκε ποτέ· απλώς περίμενε την κατάλληλη ευκαιρία για να επιτεθεί εκ νέου στον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής και στις θεμελιώδεις ελευθερίες. Κοντολογίς, σε ό,τι μισεί περισσότερο ο θρησκευτικός φανατισμός: στην ελευθερία και τη δημοκρατία.
Τραγικός απολογισμός
Το βράδυ της 25ης Ιουλίου, κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων του Pride (Christopher Street Day) στο πάρκο Tiergarten του Βερολίνου, ένα λευκό βαν Citroën έπεσε με ταχύτητα πάνω στο συγκεντρωμένο πλήθος. Η επίθεση είxε ως τραγικό απολογισμό μία γυναίκα νεκρή και 29 τραυματίες, ορισμένοι εκ των οποίων σε κρίσιμη κατάσταση. Αφού το όχημα προσέκρουσε σε δέντρο, ο δράστης βγήκε κρατώντας μαχαίρι και άρχισε να επιτίθεται τραυματίζοντας περαστικούς προτού διαφύγει.
Υστερα από εκτεταμένες έρευνες, το επόμενο απόγευμα (26 Ιουλίου), δυνάμεις της γερμανικής αστυνομίας και των ειδικών δυνάμεων (SEK) εντόπισαν τον ύποπτο σε περιοχή με λαχανόκηπους στο Spandau. Πρόκειται για τον 21χρονο Αμπντούλ Μπαλούτ, Γερμανό λιβανέζικης καταγωγής, γνωστό στις Αρχές για τη διασύνδεσή του με τον ισλαμιστικό χώρο. Ο δράστης επιτέθηκε στους αστυνομικούς κρατώντας αιχμηρό αντικείμενο, με αποτέλεσμα εκείνοι να πυροβολήσουν και να τον σκοτώσουν επιτόπου.
Ορισμένες πληροφορίες από τη Γερμανία αναφέρουν πως η αστυνομία εκμεταλλεύτηκε λεπτομέρειες που της έδωσαν οι ίδιοι οι γονείς του Αμπντούλ Μπαλούτ. Οι γονείς του τον πίεζαν να μην αφήνει αυτό το χαρακτηριστικό μούσι χωρίς μουστάκι, το οποίο αποτελεί σήμα κατατεθέν των φανατικών Ισλαμιστών, έγραφε χθες ο γερμανικός Τύπος. Οι γονείς του, σύμφωνα με τα ίδια δημοσιεύματα, γνώριζαν ότι είχε κάποιες πολύ περίεργες επαφές με τα ακραία στοιχεία, ενώ κάποιες άλλες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο ίδιος είχε αναζητήσει τρόπο να στρατολογηθεί ως «μαχητής του Αλλάχ» μέσω Ιντερνετ.
Εικοσαετία αίματος
Η τραγωδία στο Βερολίνο δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, αλλά έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα της ισλαμιστικής βίας που πλήττει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες τα τελευταία είκοσι χρόνια. Αν η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου χτύπησε «κατευθείαν την καρδιά του αμερικανικού ιμπεριαλισμού», η εξαγωγή της ισλαμιστικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη χτυπά τη σκέψη, την ελευθερία, τον τρόπο ζωής της.
Υπ’ αυτήν την έννοια και χωρίς διανοητικούς λαβυρίνθους που προσπαθούν να προσδώσουν κοινωνικές αρετές στον μεσαιωνικό θρησκευτικό φανατισμό, η ταύτιση της Ευρώπης με την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας είναι μονόδρομος. Η ιστορική τεκμηρίωση των μεγάλων χτυπημάτων αποδεικνύει τη διαρκή στοχοποίηση του ευρωπαϊκού δημοκρατικού κεκτημένου:
• Μαδρίτη (11 Μαρτίου 2004): Τέσσερις εκρήξεις σε τρένα στοιχίζουν τη ζωή σε 193 ανθρώπους και τραυματίζουν περίπου 1.800.
• Λονδίνο (7 Ιουλίου 2005): Τέσσερις βομβιστές αυτοκτονίας ανατινάζονται στο μετρό και σε λεωφορείο, αφήνοντας 56 νεκρούς και 700 τραυματίες.
• Παρίσι (7 Ιανουαρίου 2015): Επίθεση στα γραφεία του σατιρικού περιοδικού «Charlie Hebdo», με 12 νεκρούς, σε μια ευθεία αμφισβήτηση της ελευθερίας της έκφρασης.
• Παρίσι (13 Νοεμβρίου 2015): Η φονικότερη επίθεση στη Γαλλία με 129 νεκρούς (οι 90 στο θέατρο Bataclan) και πάνω από 200 τραυματίες.
• Νίκαια (14 Ιουλίου 2016): Φορτηγό παρασύρει το πλήθος στη λεωφόρο Promenade des Anglais την ημέρα της εθνικής γιορτής της Γαλλίας, προκαλώντας 84 θανάτους.
• Βρυξέλλες (Μάρτιος 2016): Διπλό χτύπημα στο αεροδρόμιο και το μετρό με 32 νεκρούς.
• Μάντσεστερ (Μάιος 2017): Βομβιστική επίθεση σε συναυλία στο Manchester Arena, με 22 θύματα, κυρίως νέους ανθρώπους.
Θεωρείται κάτι παραπάνω από δεδομένο ότι όλοι οι τρομοκράτες που κατάφεραν να οργανώσουν την τελευταία δεκαετία επιθέσεις σε ευρωπαϊκό έδαφος ήταν ήδη γνωστοί τουλάχιστον σε μία υπηρεσία πληροφοριών ή ασφαλείας των κρατών-μελών της ΕΕ. Το συμπέρασμα αυτό εξάγεται από την ανάγνωση πολλών εμπιστευτικών εκθέσεων ευρωπαϊκών αντιτρομοκρατικών φορέων, κάτι που οδηγεί σχεδόν με βεβαιότητα στο ότι δεν υπάρχει έλλειμμα πληροφόρησης.
Το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι η απουσία ενδείξεων, αλλά η δικαστική και πολιτική δυστοκία να μετατραπούν οι πληροφορίες σε ουσιαστικά μέτρα αποτροπής καθώς η πολιτική διάσταση του μεταναστευτικού στην ΕΕ είναι μια μόνιμη μηχανή παραγωγής ιδεολογικών τριβών. Και μόνιμο εργαλείο κατασκευής και συντήρησης της ταυτότητας πολλών αριστερών κομμάτων που αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα με όρους μιας παρεξηγημένης και εν πολλοίς αφελούς προσέγγισης που για καθαρά ψηφοθηρικούς και υπαρξιακούς λόγους παρουσιάζεται ως ανθρωπισμός.
