Τελικά αυτή η... ταλαίπωρη Δημοκρατία έχει υποστεί πολλές επιχειρήσεις εκμαυλισμού –τις περισσότερες φορές ευτυχώς στα λόγια και στις προθέσεις– με... έμβλημα τη δήθεν υπεράσπισή της.
Στην ανοιχτή πρόσκληση που απηύθυνε η Ζωή Κωνσταντοπούλου από το βήμα του Κοινοβουλίου προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης, «ας ρίξουμε την κυβέρνηση», δεν ακούστηκε κιχ. Δεν είχε κανείς από τους... δημοκράτες στο ΠΑΣΟΚ, στον ΣΥΡΙΖΑ, στη Νέα Αριστερά και τους «άστεγους» του Κασσελάκη να ψελλίσει ούτε μισή κουβέντα. Να διατυπώσει έναν αστερίσκο, μία αμφιβολία ή ένα από εκείνα τα ευρέως διαδομένα τσιτάτα στα κόμματα του λεγόμενου προοδευτικού τόξου, παρακαταθήκη του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ και της κομμουνιστικής Αριστεράς, όπως λαϊκή κυριαρχία, ο λαός θα καταδικάσει την πολιτική της κυβέρνησης στις κάλπες κ.ά. τέτοια συναφή. Ισως, μάλιστα, και να γοητεύτηκαν με την ιδέα να καταγραφούν ως... κοινοβουλευτικοί στασιαστές. Και ίσως η Ζωή να έφτιαξε στο μυαλό της μία άλλη εκδοχή, εμπνευσμένη από τα... τραμπικά καπιτώλια.
Κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν ότι τα κόμματα με το δήθεν μεγάλο... δημοκρατικό φορτίο αιφνιδιάστηκαν και κάποιοι άλλοι ότι δεν υπήρχε θέμα πρόσκλησης, ήταν απλά ένα στοιχείο της συνήθους αντιπολιτευτικής ρητορικής της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας. Θα μπορούσε να έχουν βάση και οι δύο ισχυρισμοί, αν όντως εξέπεμπαν σε διαφορετικές πολιτικές συχνότητες. Ομως μάλλον το σύνολο σχεδόν της αντιπολίτευσης δεν εμφανίζεται και τόσο εχθρικό με την τοξικότητα, τον εμπρηστικό λόγο και την πολιτική αποσταθεροποίηση. Γιατί άλλο είναι η πολιτική αντιπαράθεση, ακόμα και με σκληρούς όρους, και άλλο η καλλιέργεια ταξικού και κοινωνικού μίσους.
Είναι γεγονός, η πολιτική και επικοινωνιακή μετατόπιση του ΠΑΣΟΚ υπό την ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη, σε σχέση με τις προηγούμενες ηγεσίες του, του Βενιζέλου ή της αείμνηστης Φώφης Γεννηματά. Παραπέμπει περισσότερο πλέον σε κόμμα-φοιτητική παράταξη στα αμφιθέατρα της δεκαετίας του ’80 και του ’90, με μοναδικό στόχο «να πέσει ο Μητσοτάκης», αναζητώντας κάθε φορά πώς θα πλασαριστεί ανάλογα με το πολιτικό πρόσωπο που θα βρεθεί κοντά του στις δημοσκοπικές τάσεις. Από τον Στέφανο Κασσελάκη και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, έως τον Αλέξη Τσίπρα και τη Μαρία Καρυστιανού.
Θα περίμενε ποτέ κανείς κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης –και μάλιστα όταν αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ, που κυβέρνησε 21 χρόνια τη μεταπολιτευτική Ελλάδα– ότι θα συνέπραττε «σε πρόταση δυσπιστίας» με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου; Ή μήπως ήταν αναμενόμενο ότι θα υιοθετούσε ρητορική ακραίας πόλωσης, εμπλουτισμένη με τα σενάρια συνωμοσιολογίας του Βελόπουλου και της Κωνσταντοπούλου, με αναφορές σε «χαμένα βαγόνια» και «ξυλόλια», στην υπόθεση του τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών;
Ο ΣΥΡΙΖΑ του Φάμελλου, πολυδιασπασμένος και με τη σκιά του επικείμενου κόμματος Τσίπρα που είναι έτοιμο να τον κατασπαράξει, σαν τον μπαμπούλα στα παιδικά παραμύθια, εμφανίζεται να επιλέγει να κινηθεί πιο κοντά στην επικοινωνιακή πολιτική με όρους αστικής ευγένειας.
«Η επίλυση των προβλημάτων των αγροτών και η υπέρβαση της κρίσης στον πρωτογενή τομέα απαιτεί αλλαγή πολιτικής. Απαιτεί το συντομότερο εκλογές και αλλαγή κυβέρνησης. Πρέπει να φύγετε το συντομότερο. Και να προχωρήσει η κάθαρση στα μεγάλα σκάνδαλα διαφθοράς της Νέας Δημοκρατίας», ανέφερε με αφορμή τη σύσταση διακομματικής επιτροπής για το αγροτικό ζήτημα.
Η πρόσκληση της Ζωής μπορεί και να του ακούστηκε καλά στα αυτιά, ειδικά μάλιστα όταν δεν θα είχε και την ευθύνη να ακουστεί από το στόμα του...
Στη Νέα Αριστερά και στους... δημοκράτες του Κασσελάκη, δύο τινά συμβαίνουν. Είτε ακολούθησαν κι αυτοί την τακτική του... κουτοπόνηρου, ας... σαλπίσει και ένα προσκλητήριο για κοινοβουλευτικό πραξικόπημα... Δεν είναι και κακό. Είτε και τα δύο κόμματα είναι απολύτως εγκλωβισμένα στις εσωκομματικές διεργασίες και στα Συνέδρια, που εν πολλοίς θα καθορίσουν και την πολιτική τους επιβίωση.
«Αν αυτή η κυβέρνηση δεν αποχωρήσει, τότε πρέπει η αντιπολίτευση να πάρει την ευθύνη για την αποκατάσταση της δημοκρατικής τάξης», είπε η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, απευθυνόμενη στα έδρανα των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Προηγουμένως είχε στραφεί στα υπουργικά έδρανα και είχε καλέσει την κυβέρνηση να εξετάσει την «απόσυρση», στο όνομα της «πολιτικής ευπρέπειας», όπως είπε χαρακτηριστικά, ενώ έσπευσε να δώσει αμέσως ένα από τα συνήθη πολιτικά επιδόρπια ύβρεων που σερβίρει στο Κοινοβούλιο, ως το καλύτερο αντιπαράδειγμα στην ευπρέπεια. «Εχετε αποτύχει και αυτή η αποτυχία δεν μπορεί να επικρέμαται διαρκώς επάνω στη ζωή των πολιτών, ούτε μπορεί να κυβερνάται η χώρα από γελοία πρόσωπα, όπως ο Γεωργιάδης. (…) Αποσυρθείτε, κύριοι, μην ταλαιπωρείτε άλλο αυτή τη χώρα και πείτε στον κ. Μητσοτάκη μη σας σέρνει άλλο και εσάς, αλλά κυρίως τη χώρα», είπε η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας με τη χαρακτηριστική... πολιτική ευγένεια που έχει γράψει ιστορία στο Κοινοβούλιο!
Η Κωνσταντοπούλου μάς επιφύλασσε μία ακόμη έκπληξη, που ήρθε να επικυρώσει το προσκλητήριο... ενότητας προς τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης για να ρίξουν τον Μητσοτάκη. Με ευγένεια και... κατανόηση αντιμετώπισε την αντιπολίτευση από το ΠΑΣΟΚ, μέχρι τους σκόρπιους στον ΣΥΡΙΖΑ, στη Νέα Αριστερά και στο Κασσελακιστάν… παλιούς της συντρόφους. «Υπάρχει και στην αντιπολίτευση βεβαίως ευθύνη, από την απουσία της...», είπε, αλλά τώρα –για τη Ζωή– προέχει η μάχη της ανατροπής, «δημοκρατικά», όπως διευκρινίζει, χωρίς να γίνεται αντιληπτό τι ακριβώς εννοεί. «Αποκατάσταση της δημοκρατικής τάξης», ονοματίζει την επιχείρηση, φορτωμένη, ωστόσο, με σκιές κοινοβουλευτικής εκτροπής.
