Αλήθεια, τι άνθρωπος πρέπει να είσαι για να βλέπεις μπροστά σου το αναπηρικό σήμα και να παρκάρεις εκεί, ενώ δεν έχεις καμία αναπηρία;
Πόσο θράσος χρειάζεται για να αποφασίσεις ότι τα δικά σου «δύο λεπτά» αξίζουν περισσότερο από την αξιοπρέπεια και την ελευθερία ενός άλλου ανθρώπου;
Χθες έγινα ξανά μάρτυρας της παράνομης κατάληψης θέσεων αναπήρων από ανθρώπους που δεν έχουν καμία αναπηρία. Δυστυχώς για τους ανθρώπους που έχουν, οι πρώτοι δεν διαθέτουν ούτε το μυαλό, ούτε την ενσυναίσθηση για να σεβαστούν τους δεύτερους.
Σε μεγάλο σούπερ μάρκετ, οι ειδικές θέσεις ήταν κατειλημμένες από αυτοκίνητα χωρίς αναπηρική σήμανση. Ένας άνθρωπος με αναπηρία αναγκάστηκε να παρκάρει σε κοινή, στενή θέση. Τον είδα να παλεύει να κατέβει, να βγάλει και να συναρμολογήσει το αμαξίδιό του. Όχι επειδή δεν υπήρχε προβλεπόμενος χώρος. Αλλά επειδή κάποιοι ασυνείδητοι τον είχαν καταλάβει.
Ευτυχώς, η πλειονότητα της κοινωνίας δείχνει ευαισθησία και σεβασμό. Το γνωρίζω από προσωπική εμπειρία, για την οποία κάποτε θα γράψω. Αρκούν, όμως, λίγες σκοτεινές εξαιρέσεις για να μετατρέψουν την καθημερινότητα ενός ανθρώπου σε μαρτύριο.
Η θέση μου είναι απόλυτη: αυτοκίνητο χωρίς αναπηρικό σήμα σε θέση αναπήρων πρέπει να απομακρύνεται επιτόπου με γερανό. Ο ιδιοκτήτης του να το στερείται για πολλούς μήνες. Όχι ένα αστείο -μπροστά στο μέγεθος της πράξης- πρόστιμο και μετά πάλι τα ίδια. Βαριά, παραδειγματική τιμωρία.
Γιατί όποιος παρκάρει σε θέση αναπήρων δεν κάνει ένα «μικρό λάθος». Κλέβει συνειδητά ένα δικαίωμα. Και ίσως μόνο όταν χάσει για μήνες το δικό του προνόμιο να οδηγεί, καταλάβει τι σημαίνει να στερείς από κάποιον το αυτονόητο δικαίωμα να κινηθεί.
