Στελέχη του ΚΚΕ και της Αριστεράς επιθυμούν να εντάξουν την αγροτική διαμαρτυρία σε ένα ευρύτερο αντικυβερνητικό αφήγημα.
Έναν δεύτερο γύρο αγροτικών κινητοποιήσεων προσδοκούν στελέχη του ΚΚΕ και ευρύτερα της Αριστεράς, καθώς οι κυβερνητικοί χειρισμοί φαίνεται ότι άλλαξαν το κλίμα εις βάρος τους. Με τις κομματικές οργανώσεις να εμφανίζονται αποδυναμωμένες, ορισμένοι βλέπουν τις κινητοποιήσεις ως μια ευκαιρία για έναν νέο γύρο πολιτικής αναμέτρησης, προκειμένου να αποκατασταθούν εσωκομματικά και να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος. Άλλωστε, σε διαφορετική περίπτωση, ο κίνδυνος απώλειας συνδικαλιστικών κεκτημένων μοιάζει πλέον ορατός.
Ωστόσο, πίσω από τα ψηφίσματα και τις ανακοινώσεις, φαίνεται να διαμορφώνεται ένα παράλληλο σχέδιο, το οποίο προκαλεί έντονο προβληματισμό ακόμη και σε στελέχη του αγροτικού χώρου.
Σύμφωνα με πληροφορίες που μεταφέρονται από συμμετέχοντες στις συνελεύσεις, τις τελευταίες ημέρες διακινούνται «εισηγήσεις» –ανεπίσημες αλλά με σαφή πολιτικό προσανατολισμό– που προτείνουν οι αγρότες να μην αποχωρήσουν από το Σύνταγμα μετά το διήμερο 13-14 Φεβρουαρίου, αλλά να παραμείνουν με τα τρακτέρ στην καρδιά της Αθήνας για παρατεταμένο χρονικό διάστημα. Ο χρονικός ορίζοντας που τίθεται σε αυτές τις συζητήσεις δεν είναι τυχαίος, αλλά η επέτειος των Τεμπών, στις 28 Φεβρουαρίου.
Η στόχευση είναι προφανής, καθώς οι συνδικαλιστές ποντάρουν στην εικόνα δεκάδων ή εκατοντάδων τρακτέρ στο Σύνταγμα, σε συνδυασμό με μια ημερομηνία υψηλού κοινωνικού και συναισθηματικού φορτίου, κάτι που θα δημιουργήσει ένα εκρηκτικό πολιτικό μείγμα. Ένα μείγμα που ξεπερνά κατά πολύ τα αγροτικά αιτήματα και μετατρέπει την κινητοποίηση σε γενικευμένο πολιτικό γεγονός.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν πως πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση αυτής της γραμμής έχουν αγροτοσυνδικαλιστικά στελέχη προσκείμενα στο ΚΚΕ, αλλά και ομάδες με σαφώς πιο ακραία χαρακτηριστικά, οι οποίες παραδοσιακά επιχειρούν να ενταχθούν σε κοινωνικές κινητοποιήσεις, επιδιώκοντας κλιμάκωση χωρίς επιστροφή.
Η λογική αυτών των συνδικαλιστών είναι η εξής: όσο περισσότερο διαρκεί η παρουσία στο Σύνταγμα, τόσο δυσκολότερα μπορεί να αποκλιμακωθεί η κατάσταση χωρίς πολιτικό κόστος. Και όσο πλησιάζει η 28η Φεβρουαρίου, τόσο πιο εύκολα η αγροτική διαμαρτυρία μπορεί να ενταχθεί σε ένα ευρύτερο αντικυβερνητικό αφήγημα, αποσυνδεδεμένο από τον πρωτογενή τομέα.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η σκληρή αποτίμηση της συνάντησης με τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, στο Μέγαρο Μαξίμου. Παρότι υπήρξαν συγκεκριμένες παρεμβάσεις και συζητήθηκαν μέτρα, η γραμμή που υιοθετήθηκε από την πανελλαδική σύσκεψη ήταν πως «δεν άλλαξε τίποτα».
Όπως δήλωσε ο πρόεδρος της Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Νομού Καρδίτσας, Κώστας Τζέλλας, «μετά τη συνάντηση της 19ης Ιανουαρίου δεν υπήρξε καμία ουσιαστική εξέλιξη». Η φράση αυτή λειτουργεί πλέον και ως πολιτικό άλλοθι για την κλιμάκωση. Διότι, όταν το αφήγημα είναι ότι «τίποτα δεν διορθώνεται», τότε κάθε μορφή πίεσης θεωρείται θεμιτή, ανεξαρτήτως συνεπειών.
Σε κάθε περίπτωση, το ίδιο το χρονοδιάγραμμα των κινητοποιήσεων προκαλεί εύλογες απορίες. Συντονισμένα συλλαλητήρια σε μεγάλες πόλεις στις 9 και 10 Φεβρουαρίου, κάθοδος με τρακτέρ στην Αθήνα στις 13, διανυκτέρευση και συνέχιση της διαμαρτυρίας στις 14, ενώ από εκεί και πέρα αφήνεται ανοιχτό το πεδίο για τις επόμενες κινήσεις. Παράλληλα, έχει ήδη αποφασιστεί η μαζική συμμετοχή στις κινητοποιήσεις της 28ης Φεβρουαρίου, κάτι που ενισχύει την αίσθηση ότι κάποιοι επιδιώκουν μια διαρκή κατάσταση έντασης.
Ακόμα και εντός του αγροτικού κινήματος, δεν λείπουν οι φωνές που εκφράζουν ανησυχία. Αγρότες που συμμετέχουν στα μπλόκα, αλλά δεν ανήκουν σε κομματικούς μηχανισμούς, επισημαίνουν ότι μια παραμονή εβδομάδων στο Σύνταγμα είναι πρακτικά αδύνατη για ανθρώπους που πρέπει να επιστρέψουν στις δουλειές τους. Για αυτούς, η εικόνα του «αγρότη του Σαββατοκύριακου» που μπορεί να μένει επ’ αόριστον στο κέντρο της Αθήνας δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Το βασικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν οι αγρότες δικαιούνται να διαμαρτύρονται, αλλά ποιος καθορίζει τη στρατηγική και με ποιον στόχο. Διότι στο νέο «μείγμα» των μπλόκων φέρεται να γίνεται ένας διαγκωνισμός για το ποιος θα επικρατήσει ή και θα γίνει πρωτεργάτης ενός κινήματος. Θυμίζουμε, άλλωστε, ότι πλέον έχει εισέλθει και η νέα γενιά αγροτών, αρκετοί εκ των οποίων θεωρούνται αρκετά ακραίοι.
Πάντως, όπως επισημαίνουν άνθρωποι που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, αν τελικά επικρατήσουν τα «περίεργα σχέδια» των αγροτοπατέρων και των ακραίων, το αγροτικό κίνημα κινδυνεύει να χάσει το ηθικό του πλεονέκτημα. Και τότε, το κόστος δεν θα είναι πολιτικό μόνο, αλλά θα είναι πρωτίστως κοινωνικό και οικονομικό για τους ίδιους τους αγρότες, που βλέπουν τα πραγματικά προβλήματά τους να μετατρέπονται σε φόντο μιας άλλης, πολύ μεγαλύτερης πολιτικής σύγκρουσης.
