Υπάρχουν φράσεις που δεν γερνούν. Φράσεις που γράφτηκαν πριν από 52 χρόνια και εξακολουθούν να περιγράφουν αυτό που αισθάνονται πολλοί άνθρωποι όταν μιλούν για τη Νέα Δημοκρατία.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το είπε καθαρά στην Ιδρυτική Διακήρυξη της 4ης Οκτωβρίου 1974: η παράταξη θα υπηρετεί «τα αληθινά συμφέροντα του Έθνους», πέρα και πάνω από τις ετικέτες της Δεξιάς, του Κέντρου και της Αριστεράς.
Δεν ήταν μια φράση για να διαμορφώσει ένα σύνθημα. Ήταν η πολιτική ταυτότητα μιας παράταξης που γεννήθηκε μέσα στη Μεταπολίτευση για να ενώσει και όχι για να διχάσει. Για να κοιτάξει μπροστά και όχι να μείνει αιχμάλωτη στα πάθη του παρελθόντος.
Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα που πέρασε από γενιά σε γενιά. Και αυτό είναι που εξηγεί γιατί η Νέα Δημοκρατία άντεξε στον χρόνο. Άλλαξαν οι εποχές, άλλαξαν οι ανάγκες, άλλαξαν οι άνθρωποι. Η βασική πυξίδα όμως έμεινε ίδια. Πρώτα η πατρίδα.
Ο νεοδημοκράτης το γνωρίζει αυτό βιωματικά. Δεν έβαλε απλώς πλάτη για ένα κόμμα. Έβαλε πλάτη για την Ελλάδα. Στις δύσκολες εκλογές, στις μεγάλες κρίσεις, στις στιγμές που η παράταξη χρειάστηκε τη στήριξή του. Ψήφισε τον εκάστοτε αρχηγό γιατί πίστευε ότι πίσω από το πρόσωπο υπήρχε κάτι μεγαλύτερο. Η ευθύνη απέναντι στην πατρίδα.
Η Νέα Δημοκρατία υπήρξε πάντοτε ένα κόμμα με ισχυρή αρχηγική παράδοση. Και η βάση της το αποδέχθηκε, πολλές φορές με πίστη που δεν ήταν αυτονόητο ότι όλοι άξιζαν. Γιατί ο νεοδημοκράτης δεν στήριζε μόνο έναν αρχηγό. Στήριζε την παράταξη που θεωρούσε ότι μπορεί να κρατήσει σταθερό το τιμόνι της χώρας.
Εδώ βρίσκεται και η σημερινή σημασία της πολιτικής παρακαταθήκης του Καραμανλή. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ίσως ο αρχηγός που εκφράζει πιο καθαρά τη λογική μιας Νέας Δημοκρατίας χωρίς φοβικές ταμπέλες. Μιας παράταξης που μπορεί να συνομιλεί με το Κέντρο χωρίς να απολογείται για τις ρίζες της και να εφαρμόζει τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό χωρίς να ξεχνά την κοινωνική της αποστολή.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται ξανά ο πυρσός.
Όχι απλώς ως ένα έμβλημα. Αλλά ως μια φλόγα που περνά από χέρι σε χέρι. Από εκείνον που περπάτησε δίπλα στον Καραμανλή, σε εκείνον που μεγάλωσε με τη Νέα Δημοκρατία του σήμερα. Από γενιά σε γενιά, χωρίς να σβήνει.
Γιατί μπορεί οι εποχές να αλλάζουν και οι πολιτικές ταμπέλες να μετακινούνται. Υπάρχει όμως κάτι που μένει σταθερό. Η πεποίθηση ότι αυτή η παράταξη υπάρχει για έναν σκοπό μεγαλύτερο από τον εαυτό της.
Να υπηρετεί την Ελλάδα.
Και αυτή είναι η φλόγα που κρατά ακόμη αναμμένο τον πυρσό.
