Την ώρα που το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να διαχειριστεί τις τηλεοπτικές επιδόσεις των στελεχών του, στη Χαριλάου Τρικούπη συνεχίζουν να ασχολούνται με το αγαπημένο τους σπορ, τις μεταγραφές στελεχών με «βαρύ» βιογραφικό.
Μετά τη Ράνια Θρασκιά, τον Πέτρο Παππά, τον περιβόητο «απεργό της τυρόπιτας», Γιάννη Μιχελογιαννάκη, και τον Ευάγγελο Αποστολάκη, τον ναύαρχο που πέρασε από τον Αλέξη Τσίπρα στον Στέφανο Κασσελάκη (λίγο έλειψε να γίνει και υπουργός του Κ. Μητσοτάκη) πριν ανακαλύψει τον Νίκο Ανδρουλάκη, στο μεταγραφικό κάδρο εμφανίζεται τώρα και η Θεοδώρα Τζάκρη. Είχε δε προηγηθεί κι ένας ακόμα θιασώτης του Στέφανου Κασσελάκη, ο βουλευτής Κέρκυρας Αλέξανδρος Αυλωνίτης, ο οποίος ανεξαρτητοποιήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ τον Νοέμβριο του 2024, λίγο αργότερα προσχώρησε στο Κίνημα Δημοκρατίας για να μετακινηθεί τελικά και εκείνος στο ΠΑΣΟΚ τον Σεπτέμβριο.
Η πρώην υπουργός, που έχει διαγράψει τη δική της διαδρομή από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια στο πολιτικό εγχείρημα Κασσελάκη, βρίσκεται εδώ και καιρό στο μικροσκόπιο της Χαριλάου Τρικούπη. Αν τελικά προχωρήσει και αυτή η μετακίνηση, ο Νίκος Ανδρουλάκης θα έχει προσθέσει ακόμη ένα πρόσωπο με… πλούσιο κομματικό βιογραφικό στη συλλογή του.
Το ερώτημα, βέβαια, είναι πόσες ακόμη μεταγραφές από τα πολιτικά αποδυτήρια άλλων κομμάτων χρειάζονται για να παρουσιαστεί αυτή η επιχείρηση ως «διεύρυνση». Και με ποιους όρους, αφού ήδη ακούγονται φωνές στους διαδρόμους της Χαριλάου Τρικούπη που ψέγουν τον Νίκο Ανδρουλάκη για τη λογική «μπάτε σκύλοι αλέστε»….
Οι αθέατες πλευρές των προσχωρήσεων
Η συζήτηση, πάντως, που ανοίγει γύρω από τις μεταγραφές έχει και μια άλλη, αθέατη, πλευρά. Κάθε νέα προσχώρηση δημιουργεί ερωτήματα για τον πολιτικό ρόλο που θα αναλάβει το πρόσωπο που εντάσσεται στο ΠΑΣΟΚ, για τη σχέση του με τα ήδη υπάρχοντα στελέχη και, κυρίως, για τα κριτήρια με τα οποία γίνονται οι επιλογές. Αλλωστε, αρκετοί από τους νεοαφιχθέντες έχουν κατά καιρούς βρεθεί απέναντι από το ΠΑΣΟΚ, ασκώντας σκληρή κριτική στις ηγεσίες και τις πολιτικές του επιλογές.
Ενδεικτική είναι η περίπτωση του Ευάγγελου Αποστολάκη, ο οποίος μέσα σε λίγα χρόνια βρέθηκε σε διαφορετικά πολιτικά στρατόπεδα, ενώ είχε φτάσει ένα βήμα πριν από την υπουργοποίησή του στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αντίστοιχα, η πιθανή επιστροφή της Θεοδώρας Τζάκρη θα είχε ιδιαίτερο πολιτικό ενδιαφέρον, καθώς πρόκειται για ένα πρόσωπο που εγκατέλειψε το ΠΑΣΟΚ στα χρόνια της κρίσης και στη συνέχεια ακολούθησε διαφορετικές πολιτικές διαδρομές.
Μακριά στα δύσκολα
Υπάρχει, όμως, και το ζήτημα των στελεχών που παρέμειναν στο κόμμα στα δύσκολα χρόνια. Εκείνων που έδωσαν εκλογικές μάχες όταν το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν σε μονοψήφια ποσοστά, κράτησαν οργανώσεις ζωντανές και σήμερα βλέπουν πρόσωπα που είχαν αποχωρήσει να επιστρέφουν και μάλιστα ως δήθεν μεταγραφές αεροδρομίου. Είναι εύλογο, λοιπόν, να υπάρχουν γκρίνιες για τη στάση του κ. Ανδρουλάκη, καθώς στελέχη που έμειναν πιστά στην παράταξη περιθωριοποιούνται και επιβραβεύονται εκείνοι που έφυγαν και τώρα επιστρέφουν ως «σωτήρες».
Στην πραγματικότητα, το μεγαλύτερο στοίχημα για τον Νίκο Ανδρουλάκη είναι να εξηγήσει πού ακριβώς θέλει να οδηγήσει αυτή τη διαδικασία. Ναι μεν η προσέλκυση προσώπων από άλλους πολιτικούς χώρους αποτελεί μια γνωστή πρακτική για τα κόμματα που επιδιώκουν να διευρύνουν την επιρροή τους, ωστόσο ιδιαίτερη σημασία έχει ποια είναι αυτά τα πρόσωπα και –κυρίως– ποιον σκοπό εξυπηρετεί μια τέτοια διεύρυνση.
Διότι, αν το ΠΑΣΟΚ εξελιχθεί σε ένα σχήμα «Κασσελάκης and friends», τότε ο Νίκος Ανδρουλάκης θα δυσκολευτεί να εξηγήσει τι ακριβώς καινούργιο κομίζει στην πολιτική ζωή του τόπου. Η διαρκής ανακύκλωση προσώπων που έχουν περάσει από δύο και τρία κόμματα, πολλές φορές μάλιστα με εντελώς διαφορετικές πολιτικές θέσεις, συνήθως λειτουργεί αρνητικά.
Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για πρόσωπα που έχουν ήδη δοκιμαστεί στην πολιτική σκηνή και έχουν ταυτιστεί με διαφορετικά κομματικά εγχειρήματα. Οπως, μάλιστα, επισημαίνουν έμπειροι πολιτικοί παρατηρητές, η μεγαλύτερη αντίφαση της στρατηγικής Ανδρουλάκη είναι πως στην προσπάθειά του να εμφανίσει ένα διευρυμένο ΠΑΣΟΚ, καλείται να αποδείξει ότι πίσω από τις διαδοχικές προσχωρήσεις υπάρχει ένα συνεκτικό πολιτικό σχέδιο, ικανό να αλλάξει και τη δημοσκοπική εικόνα του κόμματος.
