Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε μια τέλεια καταιγίδα εσωστρέφειας, πολιτικής αμηχανίας και αργής εσωτερικής αποσύνθεσης.
Δεν είναι απλώς κακή δημοσκοπική περίοδος. Δεν είναι μια «στραβή συγκυρία» που θα περάσει. Στο ΠΑΣΟΚ συντελείται κάτι βαθύτερο και πιο επικίνδυνο: μια αργή, εσωτερική αποσύνθεση. Μια τέλεια καταιγίδα εσωστρέφειας, μικροπολιτικής και πολιτικής αμηχανίας που τρώει τα σωθικά του κόμματος. Αντί για αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, κάνουν αντιπολίτευση μεταξύ τους.
Στελέχη αλληλοκαρφώνονται, «βαρόνοι» μετρούν στρατόπεδα, δελφίνοι υπολογίζουν κουκιά και η ηγεσία μοιάζει να κυνηγάει σκιές. Το αποτέλεσμα; Ένα κόμμα που μιλάει συνεχώς για τον εαυτό του και ποτέ για την κοινωνία.
Ο κόσμος ανησυχεί –ακρίβεια, στεγαστική ασφυξία, υγεία– και το ΠΑΣΟΚ δείχνει παγιδευμένο σε εσωκομματικά παζάρια και προσωπικές στρατηγικές επιβίωσης.
Η εικόνα είναι αποκαρδιωτική: από παράταξη εξουσίας, σε σύλλογο παραπόνων.
Η ηγεσία επιχειρεί να εμφανιστεί «θεσμική» και «σοβαρή», όμως η σοβαρότητα χωρίς πολιτικό στίγμα μεταφράζεται σε αορατότητα. Το κόμμα δεν ενοχλεί κανέναν. Και όταν δεν ενοχλείς την κυβέρνηση, απλώς δεν υπάρχεις.
Την ίδια ώρα, οι εσωτερικές φράξιες δουλεύουν υπόγεια. Κάθε κίνηση μυρίζει συνέδριο, συσχετισμούς, προσωπικές ατζέντες. Κανείς δεν μιλά για κοινωνική πλειοψηφία. Όλοι μιλούν για «ισορροπίες».
Το ΠΑΣΟΚ, που κάποτε καθόριζε την πολιτική ατζέντα της χώρας, σήμερα ακολουθεί λαχανιασμένο τις εξελίξεις. Αντί για πολιτική, παράγει διαρροές. Αντί για πρόγραμμα, ψιθύρους. Αντί για όραμα, εσωκομματική καχυποψία.
Και κάπως έτσι, η ιστορική παράταξη που οικοδόμησε κοινωνικό κράτος και άλλαξε τη μεταπολιτευτική Ελλάδα, καταλήγει να δίνει μάχη για την τρίτη –ή και τέταρτη– θέση.
Και το χειρότερο είναι πως δεν φαίνεται καν να το έχει συνειδητοποιήσει η ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη.
Η κοινωνία δεν γυρεύει άλλο ένα «μικρό κόμμα διαμαρτυρίας». Ψάχνει αξιόπιστη εναλλακτική εξουσίας. Και αυτήν τη στιγμή το ΠΑΣΟΚ δεν πείθει ούτε ότι ξέρει πού πάει ούτε ότι μπορεί να οδηγήσει άλλους.
Η καταιγίδα δεν έρχεται. Είναι ήδη εδώ. Και αν δεν κοπεί άμεσα ο ομφάλιος λώρος με τις παλιές νοοτροπίες, αν δεν μιλήσει καθαρά, συγκρουσιακά και πολιτικά με την κυβέρνηση, το κόμμα κινδυνεύει να μετατραπεί οριστικά σε νοσταλγικό απολίθωμα, καθώς στην πολιτική το κενό δεν συγχωρείται.
