Μπορώ να έχω λίγο τον λογαριασμό; Και όχι, δεν είναι το γνωστό άσμα της Κατερίνας Λιόλιου, είναι αυτό ακριβώς που ζήτησε ο Δήμος Θέρμης από γονείς παιδιών που προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές σε δύο νηπιαγωγεία της περιοχής.
Οι φθορές, που σημειώθηκαν σε διαφορετικά σχολεία και σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, ανήλθαν συνολικά περίπου στις 7.000 ευρώ, ένα ποσό διόλου αμελητέο, το οποίο τελικά κλήθηκαν να καλύψουν οι ίδιοι οι γονείς για την αποκατάσταση των ζημιών. Και ίσως είναι από τις πρώτες φορές που ακούμε μια τέτοια εξέλιξη, προκαλώντας ένα αίσθημα –παράδοξα– ανακούφισης.
Ανακούφισης γιατί, πολύ απλά, κανείς μας από τους Έλληνες φορολογούμενους, δεν θέλει να πληρώνει από την τσέπη του ζημιές που δεν του αναλογούν. Η δημόσια περιουσία δεν είναι «κανενός», είναι όλων μας. Και ακριβώς γι’ αυτό οφείλουμε να τη σεβόμαστε.
Η μετακύλιση του κόστους στους γονείς δεν είναι τιμωρία· είναι ευθύνη. Είναι μια έμπρακτη υπενθύμιση ότι οι πράξεις έχουν συνέπειες – όχι μόνο για εκείνους που τις διαπράττουν, αλλά και για το περιβάλλον που τους διαμορφώνει. Ίσως, τελικά, αυτός να είναι και ο πιο ουσιαστικός τρόπος πρόληψης: την επόμενη φορά που ένα χέρι θα σηκωθεί για να καταστρέψει, να υπάρξει δεύτερη σκέψη.
Γιατί ο σεβασμός δεν επιβάλλεται με λόγια, αλλά καλλιεργείται μέσα από πράξεις και ευθύνη. Και σε αυτή την περίπτωση, τον λογαριασμό τον ζήτησε και τον εισέπραξε πολύ σωστά ένας Δήμος.
Ας γίνει παράδειγμα.
