Κάποιες λέξεις λέγονται σε μια τηλεοπτική συζήτηση μέσα στην ένταση και μετά χάνονται. Κάποιες άλλες όμως μένουν.
Η φράση «χαριεντιζόσασταν με υπουργούς» που ακούστηκε από τον ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Νικόλα Φαραντούρη προς την εκπρόσωπο τύπου της ΝΔ Αλεξάνδρα Σδούκου δεν είναι από εκείνες που μπορούν απλώς να προσπεραστούν. Γιατί δεν χτύπησε μια πολιτική θέση της υφυπουργού. Χτύπησε την ίδια ως γυναίκα. Και αυτό είναι πολύ πιο σοβαρό από μια συνηθισμένη πολιτική κόντρα.
Ας μην κοροϊδευόμαστε. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ασκήσει κανείς σκληρή κριτική σε μια πολιτικό. Μπορεί να αμφισβητήσει τις αποφάσεις της, τη διαδρομή της, τις συνεργασίες της, ακόμη και την πολιτική της επάρκεια. Αυτό είναι η πολιτική. Η λέξη «χαριεντιζόσασταν», όμως, πηγαίνει αλλού.
Υπονοεί ότι μια γυναίκα μπορεί να έχει αποκτήσει θέση, πρόσβαση ή πολιτικό ρόλο όχι μόνο μέσα από τη δουλειά και τις ικανότητές της, αλλά και μέσα από τον τρόπο που συναναστρέφεται άνδρες με εξουσία. Είναι ένας υπαινιγμός που δύσκολα θα χρησιμοποιούσε κανείς με τον ίδιο τρόπο για έναν άνδρα πολιτικό. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται ο σεξισμός.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η συγκεκριμένη λέξη. Είναι η νοοτροπία που κρύβεται πίσω της. Οι γυναίκες στην πολιτική εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν μια παράξενη διπλή αξιολόγηση. Για το ίδιο πράγμα που σε έναν άνδρα μπορεί να θεωρηθεί πολιτική σχέση, σε μια γυναίκα μπορεί να γίνει σχόλιο για τη συμπεριφορά, την εμφάνιση ή την προσωπική της ζωή.
Και εδώ υπάρχει ένα ακόμη ζήτημα. Η στάση του ΠΑΣΟΚ και προσωπικά του Νίκου Ανδρουλάκη. Όταν μια γυναίκα καταγγέλλει δημόσια μια τέτοια επίθεση, δεν αρκεί να αφήνεται η υπόθεση να χαθεί μέσα στον θόρυβο της ημέρας. Αν το κόμμα πιστεύει ότι τέτοιες εκφράσεις δεν έχουν θέση στον πολιτικό του λόγο, πρέπει να το πει καθαρά. Αν θεωρεί ότι η φράση ήταν πολιτική κριτική, οφείλει επίσης να το εξηγήσει καθαρά. Η σιωπή αφήνει μια δυσάρεστη εντύπωση.
Οι κόκκινες γραμμές έχουν αξία μόνο όταν ισχύουν για όλους. Δεν μπορεί να καταγγέλλουμε τον σεξισμό όταν μας βολεύει και να τον προσπερνάμε όταν προέρχεται από τη δική μας πλευρά.
Η πολιτική χρειάζεται αντιπαράθεση. Χρειάζεται ένταση. Χρειάζεται ακόμη και σκληρές κουβέντες. Δεν χρειάζεται όμως υπαινιγμούς για το φύλο και την προσωπική ζωή. Γιατί στο τέλος οι πολίτες δεν απομακρύνονται από την πολιτική επειδή οι πολιτικοί διαφωνούν. Απομακρύνονται όταν βλέπουν ότι για να κερδίσει κάποιος μια αντιπαράθεση, είναι διατεθειμένος να κατέβει τόσο χαμηλά.
