Οι χθεσινές εικόνες από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής δεν ήταν απλώς ακόμα ένα επεισόδιο πανεπιστημιακής βίας.
Ήταν μια ωμή προσπάθεια εκφοβισμού λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες των φοιτητικών εκλογών. Κράνη, ρόπαλα, κουκούλες και οργανωμένες επιθέσεις μέσα σε πανεπιστημιακούς χώρους. Όχι για κάποια “ιδεολογική σύγκρουση”, όπως συχνά βαφτίζονται τέτοιες καταστάσεις, αλλά για να σταλεί ένα μήνυμα προς τη σιωπηλή πλειοψηφία των φοιτητών: «Μείνετε μακριά».
Εδώ και χρόνια, ένα μικρό κομμάτι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς αντιμετωπίζει τα πανεπιστήμια ως προσωπικό του έδαφος. Δεν αντέχει την ελεύθερη συμμετοχή. Δεν αντέχει την κανονικότητα. Προτιμά τα αμφιθέατρα κλειστά, τις σχολές υπό κατάληψη και τις συνελεύσεις υπό τον έλεγχο των πιο φανατικών μειοψηφιών. Η δημοκρατία τους τελειώνει εκεί που αρχίζει η διαφορετική άποψη.
Το πιο προκλητικό είναι η αντίφαση. Οι ίδιοι άνθρωποι που καταγγέλλουν καθημερινά «καθεστώτα» και «χουντικές πρακτικές» σε μια χώρα με εκλεγμένη κυβέρνηση του 41%, επιχειρούν μέσα στις σχολές να επιβάλουν τη δική τους γραμμή με τραμπουκισμούς, απειλές και βία. Μιλούν στο όνομα της ελευθερίας, αλλά φοβούνται την ελεύθερη ψήφο. Μιλούν στο όνομα των φοιτητών, αλλά δεν εμπιστεύονται ποτέ την κρίση της πλειοψηφίας τους. Μιλούν για φασισμό, αλλά είναι η χειρότερη μορφή του. Η αριστερόστροφη.
Οι φοιτητικές εκλογές δεν είναι μια τυπική διαδικασία χωρίς σημασία. Είναι η μοναδική στιγμή όπου οι νέοι μπορούν να στείλουν καθαρό μήνυμα για το πανεπιστήμιο που θέλουν. Για το αν θέλουν σχολές ανοιχτές ή σχολές υπό ομηρία. Για το αν θέλουν βιβλιοθήκες ή πεδία σύγκρουσης. Για το αν θέλουν ιδρύματα που παράγουν γνώση ή μόνιμες μικρογραφίες κομματικού εμφυλίου.
Αυτός είναι και ο λόγος που οι χθεσινές επιθέσεις έχουν τόσο μεγάλο πολιτικό βάρος. Δεν έγιναν τυχαία. Έγιναν παραμονή των εκλογών γιατί κάποιοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι όσο περισσότεροι φοιτητές συμμετέχουν, τόσο μικραίνει η επιρροή των οργανωμένων ομάδων που επί χρόνια λυμαίνονται τις σχολές.
Η απάντηση λοιπόν δεν είναι ο φόβος ούτε η αποχή. Είναι η συμμετοχή. Είναι η ψήφος. Είναι η απόφαση χιλιάδων νέων να πάρουν πίσω τα πανεπιστήμιά τους από εκείνους που τα θέλουν μόνιμα βυθισμένα στην ένταση και την τοξικότητα.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά που φοβούνται περισσότερο οι επαγγελματίες της “αντίστασης”: μια γενιά φοιτητών που κουράστηκε από τις κραυγές, γυρίζει την πλάτη στους κουκουλοφόρους και επιλέγει επιτέλους ελευθερία, ασφάλεια και πραγματική δημοκρατία μέσα στις σχολές.
