Μέσα σε δύο 24ωρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε από την Άγκυρα στη Λιέγη.
Από τη συνάντηση με τον Ταγίπ Ερντογάν στην άτυπη Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, περνώντας από την ξεκάθαρη τοποθέτηση ως προς τις κόκκινες γραμμές της χώρας μας και την υπερήφανη εξωτερική πολιτική στην παρέμβασή του ως προς την ανταγωνιστικότητα και την ανάγκη να συνδυαστεί με καλύτερα πληρωμένες δουλειές και χαμηλότερες τιμές στην ευρωπαϊκή αγορά.
Η παρουσία του στην Άγκυρα ήταν συγκεκριμένη όπως και οι αναφορές του στη μία και μόνη διαφορά μας με την Τουρκία αλλά και στο θέμα του casus belli. Και μπορεί κάποιοι να ενοχλήθηκαν και να καμώνονται πως δεν κατάλαβαν τι ακριβώς ειπώθηκε και τι έγινε, έδειξε όμως ότι τα περί υποχωρητκότητας και ενδοτικότητας ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας και στα αφηγήματα των θεωριών συνωμοσίας των πατριωτών του πληκτρολογίου.
Την ίδια στιγμή, μέσα από τις παρεμβάσεις του στη Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου έρχεται να επιβεβαιώσει και τις προσπάθειες για την αντιμετώπιση της ακρίβειας δίνοντας βάρος και στην αγορά της ενέργειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην προσπάθεια για χαμηλότερες τιμές προς όφελος των Ευρωπαίων καταναλωτών.
Σε όλες τις δημοσκοπήσεις ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρείται καταλληλότερος για πρωθυπουργός μακράν των υπολοίπων, ακόμα και του δεύτερου. Τα παραπάνω έρχονται απλά να προστεθούν στους λόγους για τους οποίους το πιστεύει αυτό η πλειονότητα των πολιτών, που ζητά σταθερότητα και προοπτική μέσα από έναν πρωθυπουργό ο οποίος και κρίσεις μπορεί να διαχειριστεί και να σταθεί στη διεθνή πολιτική σκηνή. Που να έχει πρόγραμμα και σχέδιο για την επόμενη ημέρα της χώρας.
Διότι, κακά τα ψέματα, σε αυτό θα κριθούν οι επόμενες εκλογές. Στο τι έχει γίνει στη χώρα αλλά και στο τι μπορεί να γίνει, όπως και στο ποιος μπορεί να το κάνει. Οι κραυγές και ο λαϊκισμός δεν οδηγούν πουθενά. Η Ελλάδα το έζησε πριν από μία δεκαετία, όταν εμπιστεύθηκε τις αυταπάτες ενός συστήματος που κόστισε ένα τρίτο και αχρείαστο μνημόνιο, αλλά και μια τραγική για τη χώρα καθυστέρηση στην έξοδο από τα μνημόνια.
Οι συγκρίσεις είναι καταλυτικές αν κάποιος παρακολούθησε όσα έγιναν τα δύο τελευταία 24ωρα. Από τη μία πλευρά μια συνεχής προσπάθεια που αφορά το σύνολο των πολιτών και την ίδια τη χώρα και από την άλλη ένας καταγγελτικός λόγος, μια καταστροφολογία και ένας διαγκωνισμός για την τοξικότερη αντιπολίτευση. Ένα τεντωμένο δάχτυλο που δείχνει πάντα τους άλλους, αλλά ποτέ τον καθρέφτη κανενός.
Και θα ρωτήσει κανείς: «Να μην καταγγέλλονται τα σκάνδαλα; Να μην ασκείται κριτική;». Ναι, και να καταγγέλλονται, και να αποκαλύπτονται, και κριτική να ασκείται. Μόνο που έχουμε φτάσει στο σημείο να καταδικάζουν οι πολιτικοί και όχι η Δικαιοσύνη. Να βλέπουμε εισαγγελείς και Ροβεσπιέρους να κινούνται σε όλες τις πλευρές και να διαγκωνίζονται ποιος θα πει την καλύτερη... ατάκα για να παίξει στο διαδίκτυο.
Προσωπικές επιθέσεις, στοχοποιήσεις, ύβρεις και προσβολές για να γίνει θόρυβος, για να πείσουν όλοι ότι είναι αντισυστημικοί αδιαφορώντας ακόμη και για την επόμενη ημέρα. Αδιαφορώντας για το πώς θα προχωρήσει η χώρα και ξεχνώντας πως όταν ανακατεύεις τον βούρκο η λάσπη δεν κολλά μόνο στον αντίπαλο...
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
