Ας ξεκινήσουμε από τα βαρετά - δηλαδή από τα στοιχεία.
Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ και τη Eurostat, η Ελλάδα κατατάσσεται διαχρονικά στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με χαμηλό αριθμό θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων, τόσο σε απόλυτους αριθμούς όσο και αναλογικά με τον εργαζόμενο πληθυσμό. Τα δεδομένα είναι δημόσια, συγκρίσιμα και καταρτίζονται με ενιαία μεθοδολογία για όλα τα κράτη-μέλη. Με άλλα λόγια, δεν επιδέχονται εύκολες ερμηνείες ούτε πολιτική αυθαιρεσία.
Κι όμως, από χθες φαίνεται πως όλα αυτά μπαίνουν σε παρένθεση.
Διότι η Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΟΣΕΤΕ) και ο πρόεδρός της, Ανδρέας Στοϊμενίδης, μας ενημέρωσαν ότι το 2025 έχουν ήδη καταγραφεί 201 νεκροί από εργατικά ατυχήματα. Ένας αριθμός που δεν προκύπτει από καμία επίσημη στατιστική αρχή, δεν ακολουθεί καμία ευρωπαϊκή ταξινόμηση και δεν συνοδεύεται από μεθοδολογική τεκμηρίωση -παρουσιάζεται, ωστόσο, ως αδιαμφισβήτητο γεγονός.
Το ΠΑΣΟΚ, φυσικά, δεν μπήκε στον κόπο να ρωτήσει. Τον αριθμό αυτόν τον έκανε σημαία, χωρίς υποσημειώσεις, χωρίς διασταύρωση, χωρίς τη στοιχειώδη επιφύλαξη που θα περίμενε κανείς από ένα κόμμα που φιλοδοξεί να κυβερνήσει. Και ίσως όχι τυχαία. Διότι ο πρόεδρος της ΟΣΕΤΕ μόνο «ουδέτερη συνδικαλιστική φωνή» δεν υπήρξε ποτέ. Με βαθύ προεδρικό παρελθόν στο ΠΑΣΟΚ, ισχυρή παρουσία στη νεολαία του κόμματος την περίοδο της κυριαρχίας του και πολυετή διαδρομή ανάμεσα σε κομματικούς και συνδικαλιστικούς μηχανισμούς, εμφανίζεται σήμερα ως αμερόληπτος κομιστής «αμείλικτων αριθμών». Το ΠΑΣΟΚ, αντί να κρατήσει αποστάσεις, υιοθετεί πλήρως το αφήγημα, παρουσιάζοντας τη χώρα ως «εργασιακό κολαστήριο» -μια εικόνα πολύ βολική για να χαλάσει με βιογραφικά και παρελθόντα.
Και εδώ έρχεται η τελική αποκάλυψη, που δένει το παζλ.
Όπως η ίδια η Ζωή Κωνσταντοπούλου δήλωσε δημοσίως, ο Ανδρέας Στοϊμενίδης είναι ο άνθρωπος που επιμελήθηκε το πρόγραμμα της Πλεύσης Ελευθερίας για τα εργατικά. Δηλαδή, ο φορέας των «ανεξάρτητων» καταγγελιών και των «αδέσμευτων» αριθμών είναι ταυτόχρονα ενεργός συντελεστής ενός κόμματος που επενδύει πολιτικά στην καταγγελία, την ένταση και την εικόνα γενικευμένης παρακμής.
Δεν πρόκειται, λοιπόν, για μια απλή διαφωνία επί των στοιχείων. Πρόκειται για κατασκευή αφηγήματος: ένα σωματείο που παράγει αριθμούς, κόμματα που τους υιοθετούν άκριτα και μια αντιπολίτευση που αναζητά σωσίβιο στη στατιστική υπερβολή.
