Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε –ευθαρσώς– ότι αποφάσισε να… επιστρέψει γιατί διαπίστωσε –λέει– ότι δεν υπάρχει κανονικότητα.
Το ακούσαμε κι αυτό…
Θα μπορούσε κανείς να το πάρει και διαφορετικά. Να σκεφτεί ότι η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα πως επιστρέφει γιατί διαπίστωσε ότι δεν υπάρχει κανονικότητα το είδε ως ευκαιρία αφού και την προηγούμενη φορά εκεί επένδυσε εργαλειοποιώντας ένα κύμα αγανάκτησης γεμίζοντας ψέματα και υποσχέσεις τους πολίτες με ένα πρόγραμμα Θεσσαλονίκης που ποτέ δεν εφάρμοσε, αλλά έκανε τα αντίθετα από αυτά που είχε υποσχεθεί από το 2015 έως το 2019.
Διέλυσε τη μεσαία τάξη, αφαίμαξε τους συνταξιούχους, φορολόγησε ό,τι κινείται και ό,τι δεν κινείται, υποθήκευσε τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια και επιχείρησε να ελέγξει τους αρμούς της εξουσίας ξεκινώντας από τη Δικαιοσύνη στήνοντας, σύμφωνα με τον πρώην αρμόδιο υπουργό Σταύρο Κοντονή, παραϋπουργείο στο Μέγαρο Μαξίμου.
Επένδυσε στην ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής και στον διασυρμό πολιτικών αντιπάλων και από κόμματα που σήμερα δηλώνουν ή αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο να συνεργαστούν μαζί του (βλ. ΠΑΣΟΚ) προκειμένου «να φύγει ο Μητσοτάκης...», ενώ στα… απομνημονεύματά του κατηγόρησε για όλα τους πρώην συντρόφους του, τους οποίους τώρα δηλώνει ότι θα υποδεχθεί υπό τον όρο να μην αμφισβητούν την ηγεσία του.
Με το rebranding να βρίσκεται πλέον στα αζήτητα, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί επιστροφή στην πολιτική σκηνή γιατί είδε κενό στην αντιπολίτευση και για να αποφύγει την πρόωρη πολιτική συνταξιοδότηση.
«Δεν μπορώ να μένω στη βολική σιωπή, πρέπει να επιστρέψει η χώρα στην κανονικότητα και τη σταθερότητα» δήλωσε ο… μεσσίας της Αριστεράς, που διέλυσε το κόμμα του για να στήσει το δικό του εκτιμώντας ενδεχομένως ότι για τις συντριπτικές ήττες του φταίνε οι άλλοι. Βέβαια, αδυνατώντας να βρει στελέχη, άνοιξε τις πόρτες της Αμαλίας υπό όρους –για να μη φανεί ότι απέτυχε– και με ένα face control που όμως έχει συγκεκριμένες προδιαγραφές για συγκεκριμένα πρόσωπα.
Το γεγονός πως άφησε το Κέντρο που ήθελε να πιάσει με το rebranding και μιλά διαρκώς για την Αριστερά που πρέπει να ανακάμψει δείχνει και την αδυναμία του να διευρύνει το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Η επιστροφή στην τοξικότητα και στον λαϊκισμό είναι εμφανής, όπως φυσικά και η διχαστική ρητορική με την οποία έχτισε την πολιτική καριέρα του.
Έχοντας ως αντίπαλο τον Νίκο Ανδρουλάκη αλλά και τη Μαρία Καρυστιανού ετοιμάζεται για τη μάχη της δεύτερης θέσης και ως εκ τούτου αυτό που θα δούμε το προσεχές διάστημα θα είναι ένας Τσίπρας από τα παλιά με προμετωπίδα το «ή εμείς ή αυτοί». Θα μπορούσε να εκληφθεί η επιστροφή και ως ανέκδοτο, ειδικά με την προσπάθεια που κάνει να αναδείξει αυτό που ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει ως «ατού» του, δηλαδή την οικονομία.
Όπως και να έχει, το βέβαιο είναι αυτό που και ο ίδιος είχε δηλώσει μετά την παράδοση της θέσης του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, ότι δηλαδή «δεν θα πλήξουμε».
