αρπαχτή (η) 1. γρήγορο και εύκολο κέρδος «μέσα στον ενάμιση μήνα του πολέμου ο πρόεδρος Τραμπ έχει κάνει δυο-τρεις γερές αρπαχτές».
2. η αμερικανική εξωτερική πολιτική «όσο περνάει ο καιρός, τόσο δυσκολότερο είναι να δει κανείς κάποιο σχέδιο στην αρπαχτή πέρα από τον πλουτισμό του προέδρου και των φίλων του».
Το παραμύθι της Παρασκευής για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ σε συνδυασμό με τις πληροφορίες για χρηματιστηριακές αγοραπωλησίες που έγιναν (και πάλι) λίγα λεπτά πριν από την ανακοίνωση δεν δίνει καμία δικαιολογία σε κανέναν αναλυτή να αφήνει έξω από τις αναλύσεις του το βασικό συστατικό κάθε πολιτικής του Ντόναλντ του Τραμπ: τον πλουτισμό του ίδιου και των φίλων του.
Προφανώς ο άνθρωπος είναι πνευματικά ανεπαρκής και ανισόρροπος, αλλά όχι τόσο ώστε να μην μπορεί να δει ότι χρησιμοποιώντας τη θέση του μπορεί να βγάλει πάρα πολλά λεφτά. Και απλώς επειδή είναι πνευματικά ανεπαρκής και ανισόρροπος το κάνει με τον πιο άτσαλο και καταστροφικό τρόπο.
Πράγμα που σημαίνει ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν θα τελειώσει όταν μία από τις δύο πλευρές παραδεχτεί την αδυναμία της να τον συνεχίσει, αλλά όταν ο Τραμπ και οι φίλοι του πουν «εντάξει, αρκετά βγάλαμε». Το πρόβλημα είναι ότι για τέτοιους άρρωστους φαταούλες το «αρκετά» και το «βγάλαμε» δεν πάνε ποτέ μαζί.
Για να ζήσει
Με μια «ηχηρή» παρέμβασή του (δηλαδή με μια παρέμβαση που εκτός από τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους δεν απασχολεί κανέναν άλλον άνθρωπο) ο μπρόεδρος Τσίπρας μάς ενημέρωσε ότι είναι «ζωτική ανάγκη η συγκρότηση μιας νέας κυβερνώσας Αριστεράς». Κι έχει δίκιο. Χωρίς μια τέτοια Αριστερά τι δουλειά θα κάνει ένας ανεπάγγελτος σαν τον μπρόεδρο για να ζήσει;
Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα παιδάκια του… καναπέ
Ως «νίκη του ΣΥΡΙΖΑ» χαρακτήρισε ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ την παραίτηση του Μακάριου του Λαζαρίδη και μου θύμισε κάτι παιδάκια που βλέπουν μπάλα στην τηλεόραση και νομίζουν ότι η ομάδα τους έβαλε γκολ επειδή εκείνα την υποστήριζαν φωνάζοντας δυνατά από τον καναπέ του σπιτιού τους.
Υπέρ της μαφίας
Τα τρία κινητά τηλέφωνα με τα οποία συντόνιζε τις δουλειές του ένας Αλβανός μαφιόζος που κατοικούσε στις φυλακές Μαλανδρίνου (δεν μπορούμε να τον πούμε «φυλακισμένο» γιατί, όπως φαίνεται, πολλούς περιορισμούς δεν είχε) επιβεβαιώνουν ότι το βασικό μέλημα του νομικού και σωφρονιστικού μας συστήματος δεν είναι η προστασία του δικαιώματος της κοινωνίας στην ασφάλεια αλλά η προστασία του δικαιώματος της μαφίας στο έγκλημα.
