Ο Θεοδόσης Πελεγρίνης προβλέπει πρωθυπουργό τον Νίκο Ανδρουλάκη σε έναν χρόνο, αγνοώντας δημοσκοπήσεις και πολιτικά δεδομένα.
Σε μια τοποθέτηση που προκαλεί απορίες και ειρωνικά σχόλια, ο Θεοδόσης Πελεγρίνης εμφανίζεται να «προβλέπει» τον Νίκο Ανδρουλάκη στο Μέγαρο Μαξίμου, την ώρα που το πολιτικό σκηνικό κινείται σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση, δείχνοντας κολλημένη βελόνα για το ΠΑΣΟΚ.
Υπάρχουν παρεμβάσεις που απλώς σχολιάζουν την πολιτική επικαιρότητα και υπάρχουν και εκείνες που μοιάζουν να εκφωνούνται από… παράλληλο σύμπαν. Η εμφάνιση του Θεοδόση Πελεγρίνη στον ΣΚΑΪ ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Αιθεροβατώντας στο πολιτικό σκηνικό
Ο πρώην πρύτανης και περιστασιακός «περαστικός» της πολιτικής –όπως ο ίδιος περίπου περιγράφει τον εαυτό του– φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι δεν ανήκει σε κανένα κόμμα, αλλά ταυτόχρονα δηλώνει πρόθυμος να… φέρει κόσμο στο ΠΑΣΟΚ. Μια ιδιότυπη πολιτική ιδιότητα: ούτε μέσα, ούτε έξω, αλλά με αποστολή στρατολόγησης.
Και αν αυτό από μόνο του δημιουργεί ένα ενδιαφέρον αφήγημα, η συνέχεια ανεβάζει τον πήχη της απορίας. Ο Θεοδόσης Πελεγρίνης δεν αρκέστηκε σε γενικές εκτιμήσεις περί «ανάγκης αλλαγής», αλλά προχώρησε σε μια πρόβλεψη με αξιοσημείωτη βεβαιότητα: ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης θα είναι πρωθυπουργός σε έναν χρόνο.
Σε ένα πολιτικό περιβάλλον όπου οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ξεκάθαρες αποστάσεις, όπου το ΠΑΣΟΚ παλεύει ακόμη με τη «βελόνα» των ποσοστών του και όπου η κεντροαριστερά παραμένει κατακερματισμένη, η συγκεκριμένη πρόβλεψη δεν μοιάζει απλώς αισιόδοξη – μοιάζει αποκομμένη από τα δεδομένα.
Η πολιτική… φαντασία
Η επίκληση, μάλιστα, του παραδείγματος του Δήμου Αθηναίων και της εκλογής του Χάρης Δούκας ως μοντέλου για εθνική πολιτική ανατροπή, δείχνει μια τάση απλοποίησης σύνθετων πολιτικών συσχετισμών. Άλλο αυτοδιοικητικές κάλπες με ειδικά χαρακτηριστικά και άλλο εθνικές εκλογές με σκληρούς συσχετισμούς ισχύος.
Την ίδια στιγμή, η διπλή γραμμή –«δεν ανήκω πουθενά, αλλά στηρίζω ενεργά»– ενισχύει την εικόνα μιας πολιτικής τοποθέτησης χωρίς σαφές πλαίσιο. Περισσότερο θυμίζει προσωπική εκτίμηση παρά συγκροτημένη πολιτική ανάγνωση.
Σε τελική ανάλυση, ο Θεοδόσης Πελεγρίνης μπορεί να έχει κάθε δικαίωμα να πιστεύει σε πολιτικές ανατροπές. Όμως, όταν οι προβλέψεις αγνοούν τόσο επιδεικτικά τα δεδομένα, το αποτέλεσμα δεν είναι πολιτική ανάλυση – είναι πολιτική… φαντασία.
