Τίποτα δεν άλλαξε – ούτε νέες… λέξεις έχει βρει ο Αλέξης (ο Τσίπρας) που έκανε rebranding για να επιστρέψει με τον ίδιο λαϊκισμό.
Από την… πατριωτική εισφορά μέχρι τον θυμό –θύμισε λίγο Νίκο Ανδρουλάκη– για τις αμοιβές που λαμβάνουν γιατροί, δάσκαλοι και άλλοι που ο ίδιος σακάταψε με τους 29 νέους φόρους που επέβαλε και το τρίτο μνημόνιο στο οποίο έσυρε τη χώρα, ο Αλέξης Τσίπρας έρχεται –ξανά που λένε οι αυτοοργανωμένοι του– για να μας σώσει.
Ο ίδιος δηλώνει ότι τον καλεί το… καθήκον και ότι βλέπει πως δεν υπάρχει κανονικότητα, οπότε είναι έτοιμος να αναλάβει και πάλι το βάρος να παρουσιάσει ένα νέο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, να σπείρει αυταπάτες, που όμως δεν τις θερίζει ο ίδιος, αλλά όπως και στο πρόσφατο παρελθόν οι πολίτες ως… θύελλες.
Ο λαϊκισμός ετοιμάζεται να κάνει πάρτι αφού στους υφιστάμενους πολιτικούς σχηματισμούς που επενδύουν στην τοξικότητα και την καταστροφολογία θα προστεθεί ένας ακόμη, που ευελπιστεί να ψαρέψει ψήφους από μια δεξαμενή στην οποία έχουν πέσει ήδη πολλά… παραγάδια.
Μια δεξαμενή που κάποιοι προσδιορίζουν ως αντισυστημική αν και λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να κατανοήσουν ή να εκφράσουν τη συγκεκριμένη έννοια. Βέβαια αυτό είναι αδιάφορο αφού ο αγώνας θα είναι σκληρός μεταξύ των ενδιαφερομένων να πιάσουν τη δεύτερη θέση στην πολιτική σκηνή ή και να τινάξουν στον αέρα ό,τι έχει μέχρι σήμερα κατακτηθεί.
Η αναφορά του πως θα πείσει τους… πλούσιους να συνεισφέρουν μέσω της πατριωτικής εισφοράς από μόνη της είναι αρκετή για να πείσει και τους πιο προβληματισμένους για το τι έχει να προσφέρει στην πολιτική σκηνή. Στην Αμαλίας άλλωστε ποτίζουν εδώ και έναν χρόνο το λεφτόδεντρο για να συναγωνιστούν επάξια τη Χαριλάου Τρικούπη.
Βασικός στόχος του Αλέξη Τσίπρα να υπερκεράσει τον Νίκο Ανδρουλάκη ώστε να εμφανιστεί αυτός ως ο εκφραστής της (κεντρο)Αριστεράς και να χαρακτηριστεί πολιτικός αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη. Επί της ουσίας αναζητεί διέξοδο από μια πρόωρη (πολιτική) συνταξιοδότηση επενδύοντας και αυτός σε ένα πολιτικό σωσίβιο που το διεκδικούν πλέον πολλοί.
Το θέμα είναι ότι αυτή η τοξικότητα και αυτός ο λαϊκισμός κάνουν κακό στην ίδια τη χώρα, αφού υιοθετούνται οι πιο ακραίες λογικές και τακτικές εν μέσω κρίσεων και παγκόσμιων ανακατατάξεων.
