Πρέπει σεβασμός και αναγνώριση στους δύο πρώην πρωθυπουργούς, τον Κώστα Καραμανλή και τον Αντώνη Σαμαρά.
Δεν πρέπει, όμως, έστω η ελάχιστη αναγνώριση (ο «σεβασμός» αποδίδεται σε πρόσωπα που έκλεισαν τον πολιτικό κύκλο τους) στον Κυριάκο Μητσοτάκη, που επί μια δεκαετία η Νέα Δημοκρατία είναι πρώτη και κυρίαρχη πολιτική δύναμη;
Μια καλή κουβέντα για τον πολιτικό που απομυθοποίησε την έννοια της «κυβερνώσας Αριστεράς» (η Νέα Δημοκρατία πέτυχε συνεχόμενες εκλογικές νίκες το 2019 και το 2023) επαναφέροντας στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» τον ΣΥΡΙΖΑ;
Και εν τέλει ποιος πρωθυπουργός ενίσχυσε τη θέση της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αναβάθμισε τις στρατηγικές συμμαχίες της, επανάφερε τη χώρα στην ευρωπαϊκή κανονικότητα ανακτώντας την επενδυτική βαθμίδα, καταγράφοντας ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και μειώνοντας το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ;
Προφανώς για τους εν ενεργεία ηγέτες, η αναγνώριση ή η απόρριψη του έργου τους βρίσκεται σε διαρκή εξέλιξη και κρίνεται καθημερινά από τους πολίτες, τους θεσμούς και τις κάλπες. Αυτό έτσι κι αλλιώς θα κριθεί το 2027.
Μέχρι τότε ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάνει χρήση της καθαρής εντολής διακυβέρνησης που πήρε από τους πολίτες, η οποίοι φαίνεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις ότι εξακολουθούν να τον εμπιστεύονται έναντι των εναλλακτικών επιλογών που εμφανίζονται ή παρουσιάζονται από τους «κατασκευαστές» κυβερνήσεων.
