Άραγε πώς θα αντιδρούσαμε ως Μακεδόνες αν στα Σκόπια στηνόταν μια αντίστοιχη σκηνή με αυτή που έχει στηθεί για τη συναυλία του Αντώνη Ρέμου στη Θεσσαλονίκη και άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου εντασσόταν στο εκεί θέαμα;
Δεν θα θεωρούσαμε ότι μέσω της διεθνούς προβολής, επιχειρείται η ενίσχυση του δικού τους ιστορικού αφηγήματος;
Η μεγάλη συναυλία του Αντώνη Ρέμου για τη συμπλήρωση 30 χρόνων παρουσίας στο ελληνικό τραγούδι δεν έχει ανοίξει μόνο τη συζήτηση για ένα σημαντικό καλλιτεχνικό γεγονός. Έχει προκαλέσει έναν έντονο δημόσιο διάλογο γύρω από τη θέση που μπορούν να έχουν τα ιστορικά σύμβολα μέσα σε θεάματα μεγάλης κλίμακας.
Στη Θεσσαλονίκη διαμορφώνονται δύο διαφορετικές απόψεις. Η πρώτη υποστηρίζει ότι το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν θα έπρεπε να ενταχθεί στο σκηνικό μιας συναυλίας. Ότι η ιστορική και εθνική του σημασία επιβάλλει διακριτότητα, σεβασμό και προστασία από κάθε εικόνα που θα μπορούσε να εκληφθεί ως αισθητική υποβάθμιση ή εμπορευματοποίηση.
Η δεύτερη άποψη βλέπει μια σημαντική ευκαιρία εξωστρέφειας. Μια συναυλία τέτοιας εμβέλειας θα ταξιδέψει μέσω τηλεοπτικών εικόνων και κοινωνικών δικτύων σε ολόκληρο τον κόσμο. Μαζί της θα ταξιδέψουν η Θεσσαλονίκη, η Ελλάδα, η Μακεδονία και ένα από τα ισχυρότερα σύμβολα της ελληνικής Ιστορίας, φτάνοντας ακόμη και σε ανθρώπους που δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ την πόλη.
Το ζήτημα επομένως, δεν προσφέρεται για εύκολες απαντήσεις. Υπάρχει όμως το παραπάνω ερώτημα που αξίζει να αποτελέσει τροφή για σκέψη, και ίσως μέσα από αυτό να προκύπτει και η απάντηση για το ποια από τις δύο πλευρές έχει δίκιο ή άδικο, αν και νομίζω πως η τελική εικόνα κατά τη διάρκεια της συναυλίας δε θα αφήσει τίποτα αναπάντητο.
Η εικόνα που θα μείνει θα κάνει πολλούς και πολλές να αναθεωρήσουν, για αυτό είμαι απόλυτα βέβαιη.
