Έχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι η επίκληση του κράτους δικαίου δεν είναι ο επικοινωνιακός «φερετζές» της αξιωματικής αντιπολίτευσης;
Κατ’ αρχάς και πέραν των επιδιώξεων του ΠΑΣΟΚ και των υπολοίπων κομμάτων της αντιπολίτευσης, οι συνεχείς αναφορές στο κράτος δικαίου από τα αντιπολιτευόμενα μέσα ενημέρωσης μετατοπίζουν τον χαρακτήρα του από νομική εγγύηση σε πολιτικό όπλο. Αυτό δημιουργεί μια δυναμική όπου η νομική έννοια χρησιμοποιείται ως μέσο πολιτικής και οικονομικής πίεσης.
Η μετατροπή του κράτους δικαίου από εγγυητή των δημοκρατικών θεσμών σε επικοινωνιακό «φερετζέ» για την κατάληψη της εξουσίας αποκαλύπτεται με τον πλέον εμφαντικό τρόπο από τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης, οι οποίοι αφήνουν την ουσία του δικαίου στο περιθώριο προκειμένου να επιτεθούν στον πρωθυπουργό και στην κυβέρνηση.
Συστηματικά από την πλευρά του Νίκου Ανδρουλάκη που καταφεύγει στη ρητορική «απονομιμοποίησης» της κυβέρνησης από θέση «εθνικού εισαγγελέα».
Το προφανές κατέστη εμφανές όταν ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ με τον ηθικό πανικό που χαρακτηρίζει την τονική κλίμακα της τοξικής ρητορικής του –υιοθετώντας το μοντέλο της «αντιπολίτευσης μέσω δικαστηρίων» (Juristocracy) στον δρόμο που χάραξε η πρώτη διδάξασα Ζωή Κωνσταντοπούλου– ποινικοποιεί τον κοινοβουλευτικό έλεγχο.
Κι αυτό όχι γιατί νοιάζεται για τον θεσμό, αλλά γιατί πιστεύει ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο θα βρει… τη μία ψήφο.
