Η βιογραφία του διπλωμάτη με την ικανότητα «να βλέπει τη μεγάλη εικόνα», του Zbigniew Brzezinski από τον δημοσιογράφο Edward Luce κέντρισε το ενδιαφέρον του Γρηγόρη Δημητριάδη.
Ο Brzezinski υπήρξε ο αρχιτέκτονας της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ κατά τον Ψυχρό Πόλεμο και βασικός αντίπαλος του Κίσινγκερ, υπηρετώντας τους Κάρτερ και Κένεντι. Ο Luce έρχεται να ρίξει φως στην προσφορά του Brzezinski αναδεικνύοντας τα όσα οδήγησαν στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Από την πλευρά του ο Γρηγόρης Δημητριάδης εστιάζει –σε ανάρτησή του- σε δύο σημαντικά ζητήματα: το αμερικανικό όνειρο και την αξία της διαφορετικής άποψης υπέρ των ανθρώπων που αποφασίζουν.
«Πολύ καλή δουλειά του Edward Luce για τη ζωή του Brzezinski, που υπήρξε ένας από τους μεγάλους της αμερικανικής σχολής διπλωματίας. Εξαιρετική καταγραφή των γεγονότων από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έως τις αρχές του αιώνα. Τρία πράματα από τα πολλά που συγκράτησα και αξίζει να αναφέρω.
Πρώτον, ο Brzezinski πρόλαβε μια εποχή που το αμερικανικό όνειρο ήταν ακόμα πραγματικότητα. Οποίος δούλευε σκληρά και είχε ταλέντο και ικανότητες, όχι μόνο πρόκοβε, αλλά και το αμερικανικό σύστημα είχε έναν τρόπο να απορροφήσει τα καλύτερα μυαλά (πχ. Kissinger).
Δεύτερον, την αξία ενός ικανού και ενωμένου επιτελείου. Επί Carter, υπήρχαν ικανότατα στελέχη, τα οποία δεν ήταν μονιασμένα. Η διαρκής αντιπαράθεση με τον Vance ήταν, το λιγότερο, αντιπαραγωγική.
Τρίτον, στην εποχή του Brzezinski , του Kissinger και των άλλων , υπήρχε το notion of telling truth to power, με αποτέλεσμα να ακούγονται διαφορετικές απόψεις και να έχει ο Πρόεδρος επιλογές και αλήθειες. Αλήθεια, συμβαίνει αυτό σήμερα;» διερωτάται.
Παραθέτει μάλιστα κάποια σημαντικά για εκείνον αποσπάσματα από το ββλίο:
“Creating foreign policy was about having blood, guts and personality, he told students. It was also about efficiency of expression. If you cannot express the essence of your approach in two pages, no policy maker is going to read it.”
“A structure which can be preserved only if there is a great man in each generation is inherently fragile. This may be the Nemesis of De Gaulle’s success” - Henry Kissinger
“The did remain friends in the Washington Sense memorably defined by Harry S. Truman: if you want a friend in Washington, get a dog.”
“It is a truism to which both Kissinger and Brzezinski subscribed that figures in senior roles have no time to replenish their stock of intellectual capital, their job is to spend it.”
“Having helped bring about the hostage crisis by insisting on giving the shah asylum, he was now washing his hands of personal responsibility. His private assurances of support to Carter had counted for nothing. In an inversion of the Lord Acton dictum, Brzezinski joked about Kissinger: I conclude that, although power corrupts, the absence of power corrupts absolutely.”
