Η Πέτη Πέρκα μιλά για κοινωνία και κινήματα, αλλά οι θέσεις της Νέας Αριστεράς αποκαλύπτουν ιδεοληψία, αντιφάσεις και πολιτικό προσηλυτισμό.
Σε μια περίοδο που η πολιτική αξιοπιστία κρίνεται στην πράξη και όχι στα συνθήματα, η Νέα Αριστερά επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο της, με την Πέτη Πέρκα να αναλαμβάνει την προεδρία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και να υπόσχεται «γείωση» των θέσεων στην κοινωνία. Ωστόσο, πίσω από τη ρητορική περί συμμετοχής σε κινήματα και ενίσχυσης της πολιτικής παρουσίας, διαφαίνεται μια γνώριμη συνταγή ιδεολογικής περιχαράκωσης, που περισσότερο θυμίζει πολιτικό προσηλυτισμό παρά ουσιαστική επαφή με την πραγματικότητα.
Η επίκληση της «γείωσης» ακούγεται κατ’ αρχάς εύηχη, αλλά καταρρέει όταν συγκριθεί με το περιεχόμενο των θέσεων που καλείται να «γειώσει». Διότι πώς ακριβώς συνδέεται η κοινωνία με μια πολιτική γραμμή που απορρίπτει εκ προοιμίου κάθε διαφορετική προσέγγιση ως μη αριστερή; Η Νέα Αριστερά δεν δείχνει να αναζητά διάλογο, αλλά να επιδιώκει επιβεβαίωση των ήδη διαμορφωμένων της θέσεων. Αυτό δεν είναι άνοιγμα στην κοινωνία – είναι μια κλειστή ιδεολογική λέσχη που αναζητά ακροατήριο.
Μηχανισμός πολιτικής στρατολόγησης
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η επιχειρηματολογία για τους εξοπλισμούς, όπου η Πέρκα επαναλαμβάνει ένα απλοϊκό δίλημμα τύπου «νοσοκομεία ή άμυνα», αγνοώντας επιδεικτικά τις γεωπολιτικές συνθήκες και τις πραγματικές ανάγκες της χώρας. Η προσέγγιση αυτή δεν αποτελεί σοβαρή πολιτική πρόταση, αλλά ιδεολογικό σχήμα που παραβλέπει ότι η εθνική ασφάλεια δεν είναι αφηρημένη έννοια. Όταν η πολιτική ανάλυση περιορίζεται σε αριθμητικά παραδείγματα εντυπωσιασμού, τότε η ουσία έχει ήδη χαθεί.
Παράλληλα, η διαρκής επίκληση των «κινημάτων» και των «γειτονιών» δεν φαίνεται να συνοδεύεται από συγκεκριμένο σχέδιο πολιτικής εφαρμογής. Αντίθετα, λειτουργεί ως μηχανισμός πολιτικής στρατολόγησης, με στόχο τη δημιουργία ενός στενού, ιδεολογικά ομοιογενούς πυρήνα. Η κοινωνία όμως δεν λειτουργεί με όρους κομματικής κατήχησης. Χρειάζεται λύσεις, ρεαλισμό και σύνθεση – όχι συνθήματα και διαχωριστικές γραμμές.
Τελικά, η Νέα Αριστερά δείχνει να επαναλαμβάνει τα λάθη που υποτίθεται ότι θέλει να αφήσει πίσω της. Με ρητορική υψηλών τόνων, αλλά χαμηλής επαφής με την πραγματικότητα, και με μια ηγεσία που συγχέει την πολιτική παρέμβαση με την ιδεολογική καθοδήγηση, δύσκολα μπορεί να πείσει ότι αποτελεί μια σοβαρή εναλλακτική. Η «γείωση» που υπόσχεται η Πέρκα κινδυνεύει να αποδειχθεί απλώς μια ακόμη πολιτική λέξη χωρίς αντίκρισμα.
