Τα κόμματα οφείλουν να πάρουν ξεκάθαρη θέση και να πουν ανοιχτά τι πανεπιστήμια θέλουν.
Τέλη Ιουλίου του 2025, όταν περνούσε από τη Βουλή το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας για την αντιμετώπιση του φαινομένου των «αιώνιων» φοιτητών και για την ασφάλεια των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, η αντιπολίτευση και κάποιοι φοιτητικοί σύλλογοι που έμαθαν να… ζουν και να αναπτύσσονται μέσα από καταλήψεις, κινητοποιήσεις και... επαναστατική γυμναστική, αντέδρασαν.
Με τα γνωστά μικρά σημαιάκια σε μεγάλα κοντάρια έκαναν πορείες κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι λαμβάνει «αδιανόητα μέτρα καταστολής που στοχεύουν στον περιορισμό της αγωνιστικής δράσης», εκτιμώντας ενδεχομένως ως «αγωνιστική δράση» τις καταλήψεις και τις μολότοφ.
Η προχθεσινή επίθεση που εξαπέλυσαν καλά οργανωμένες ομάδες που κατάφεραν να μπουν στο ΑΠΘ έρχεται απλά να επιβεβαιώσει την ανάγκη να υλοποιηθούν όλα τα μέτρα για την ασφάλεια των φοιτητών που επιθυμούν να σπουδάσουν, να εκφράσουν ελεύθερα τις ιδέες τους, πέρα και μακριά από κάθε είδους ιδεολογικής ηγεμονίας ακραίων χώρων.
Το τι ακριβώς έγινε, πώς μπήκαν στο ΑΠΘ και πώς έδρασαν ερευνάται. Οι Πρυτανικές Αρχές κατανόησαν την ανάγκη να υπάρχει αυστηρός έλεγχος για το ποιος μπαίνει και με ποιο σκοπό εφόσον δεν είναι ούτε καθηγητής, ούτε εργαζόμενος, ούτε φοιτητής. Πρώτα απ’ όλα, για την ασφάλεια όσων εργάζονται και φοιτούν.
Η κυβέρνηση εκκένωσε χώρους που ήταν υπό κατάληψη για πάνω από 30 χρόνια και νομοθέτησε αυστηρούς κανόνες με γνώμονα την ασφάλεια των φοιτητών και των καθηγητών.
Κάποιοι όμως επιμένουν βρίσκοντας ομπρέλα προστασίας και από κόμματα που επικαλούνται ένα κακώς εννοούμενο άσυλο και μια δήθεν ελεύθερη διακίνηση ιδεών που στο τέλος της ημέρας αφορά μόνο τις ιδέες που αυτοί πρεσβεύουν, ενώ στους υπόλοιπους –που είναι και η πλειοψηφία– επιβάλλεται και διά της βίας η… σιωπή.
Το ΑΠΘ έκανε λόγο για μια «θλιβερή, ασήμαντη μειοψηφία» και για «εγκληματικές συμπεριφορές». Κι αυτό ακριβώς είναι. Μειοψηφίες, που κάνουν θόρυβο για να εκφοβίσουν τη μεγάλη σιωπηρή πλειοψηφία. Το πράττουν με κάθε ευκαιρία και για όλα τα θέματα. Γι’ αυτό και χρειάζεται οργάνωση και η συνεργασία όλων των εμπλεκομένων.
Οπως χρειάζεται και η περιθωριοποίηση όσων επιχειρούν να εμπλέξουν τα επεισόδια στο ΑΠΘ με το δυστύχημα στη Χίο και την τραγωδία στα Τέμπη. Διότι και αυτό έγινε σε μια προσπάθεια να εμφανιστούν τα επεισόδια –οι εγκληματικές κατά το ΑΠΘ ενέργειες– ως προσπάθεια αλλαγής ατζέντας από την κυβέρνηση.
Το γνωστό αφήγημα που στήνεται και που καταρρέει κάθε φορά, πολλώ δε μάλλον μπροστά στην εικόνα της καμένης από μολότοφ στολής του αστυνομικού και των εγκαυμάτων που υπέστη στον αυχένα και στο πρόσωπο.
Σε κάθε περίπτωση, τα κόμματα οφείλουν να πάρουν ξεκάθαρη θέση και να πουν ανοιχτά τι πανεπιστήμια θέλουν. Με σαφήνεια και όχι με «ναι μεν αλλά...».
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
