Οι άνθρωποι που πόνταραν στην επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα έχουν αντιληφθεί ότι ο πρωταγωνιστής δεν έχει αλλάξει και το rebranding δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ξαναζεσταμένο φαγητό.
Λέγαμε χθες για τις μέτριες επιδόσεις της ομάδας Τσίπρα. Ομως, το θέμα έχει και άλλες διαστάσεις. Φτάνει και πιο ψηλά. Το ερώτημα «μπορεί;» αρχίζει να μπαίνει δίπλα στο όνομα του ίδιου του προέδρου της ΕΛΑΣ.
Και δεν αναφερόμαστε στις δημοσκοπήσεις, στους πολίτες, στους δημοσιογράφους, στα στελέχη (γενικά), αλλά στους κύκλους των ανθρώπων που πόνταραν σε αυτόν (ειδικά): είτε ως εναλλακτική είτε ως διαπραγματευτικό χαρτί (για τους δικούς τους σκοπούς). Στους… εθελοντές, δηλαδή, που βάζουν από το «υστέρημά» τους για να κάνει πολιτική καμπάνια ο πρώην πρωθυπουργός.
Μέρα με την ημέρα αντιλαμβάνονται αυτό που ο «Κόκκινος Γάτος» έγραψε από την αρχή: όπως και να το πει κανείς –rebranding, αλλαγή, ΕΛΑΣ– το ξαναζεσταμένο φαγητό θα είναι πάντα ξαναζεσταμένο φαγητό.
Πρώτα και κύρια γιατί ο ίδιος ο πρωταγωνιστής δεν έχει αλλάξει. Δεν έχει διαβάσει, δεν έχει ρίξει δουλειά για να γίνει καλύτερος, δεν προσπαθεί περισσότερο. Λέει τα ίδια και τα ίδια, ψαρεύει σε θολά νερά και ακολουθεί τις τακτικές της αξέχαστης (δυστυχώς για τον ίδιο)… πρώτης φοράς. Με ευλάβεια θα μπορούσε να πει κανείς.
Είτε γιατί αυτό ξέρει, αυτό κάνει, είτε γιατί δεν θέλει να αλλάξει ή απλώς δεν μπορεί!
Ουσιαστικά ελλείμματα
Η απουσία, κατ’ αρχάς, μιας ειλικρινούς και γενναίας αυτοκριτικής παραμένει εκκωφαντική. Ακόμα και τώρα, αρνείται πεισματικά να κοιταχτεί στον καθρέφτη.
Για τον Αλέξη Τσίπρα φταίνε πάντα οι άλλοι: τα στελέχη, οι κακές συγκυρίες, τα «συμφέροντα», η κακή επικοινωνία ή η ίδια η κοινωνία που «δεν τον κατάλαβε». Καμία ανάληψη πραγματικής ευθύνης για τα στρατηγικά του λάθη, καμία παραδοχή του δικού του πολιτικού ελλείμματος που οδήγησε τη χώρα στα πρόθυρα της κατάρρευσης.
Επειτα, υπάρχει το αμείλικτο πρόβλημα του κενού στον προγραμματικό του λόγο. Πού είναι το νέο, σύγχρονο αφήγημα;
Την ώρα που ο κόσμος τρέχει με τις ταχύτητες των νέων οικονομικών και γεωπολιτικών δεδομένων, το δικό του πολιτικό λογισμικό (για να μην ξεχάσουμε και όσα γράφαμε χθες) έχει ξεμείνει στην «αναλογική» εποχή του 2015. Δεν καταθέτει καμία επεξεργασμένη, ρεαλιστική αντιπρόταση για το αύριο της χώρας. Αντίθετα, απλώς αναμασά σκόρπια τσιτάτα μιας περασμένης δεκαετίας, ελπίζοντας μάταια ότι η παλιά συνταγή θα λειτουργήσει ξανά.
Και φυσικά, η ηχηρή απουσία ανθρώπων με γνώση και εκτόπισμα. Μια «ολική επαναφορά» απαιτεί μια καινούργια, δυναμική ομάδα που να εκπέμπει σοβαρότητα. Αντί να πλαισιωθεί από τεχνοκράτες, ειδικούς και νέα, άφθαρτα πρόσωπα που θα έδιναν άλλον αέρα και αξιοπιστία στο εγχείρημα, πορεύεται πρακτικά μόνος του. Ο Τσίπρας και μόνο όσοι ο ίδιος εγκρίνει!
Ομως, χωρίς στελεχιακό δυναμικό να στηρίξει τη «μετάβαση», η εικόνα του περιβόητου rebranding καταρρέει πριν καν στηθεί. Γι’ αυτό και σκέφτεται, όπως σας ενημέρωσε ο «Κόκκινος Γάτος», να κατεβάσει στελέχη από τον εξώστη και να τα ανεβάσει στη σκηνή. Ποιους; Μα εκείνους που… του έφταιγαν!
Το κερασάκι στην τούρτα είναι αυτή η αγωνιώδης προσπάθεια να πατάει ταυτόχρονα σε δύο βάρκες. Από τη μία, πασχίζει να φορέσει το κοστούμι του θεσμικού, μετριοπαθούς Ευρωπαίου συνομιλητή μέσω του ινστιτούτου του, και από την άλλη, συνεχίζει να κλείνει το μάτι σε έναν ρηχό λαϊκισμό, προσαρμόζοντας τα λόγια του ανάλογα με το ποιο ακροατήριο νομίζει ότι τον ακούει.
Σε κάθε περίπτωση, τα… κρεμμύδια έχουν αρχίσει να καίνε όσους επένδυσαν στη μεγάλη επιστροφή. Δεν έχει πει πόσα έχουν δώσει οι εθελοντές, αλλά αν συνεχίσει έτσι –και αποδεχόμαστε την ειλικρίνεια των λεγομένων του, ότι πρόκειται για συλλογική επένδυση– οι άνθρωποι θα κλαίνε τα λεφτά τους.
Κλείνει το μάτι στη Ρένα
«Γυναίκα που μάχεται για την ισότητα και τη συμπερίληψη κι αντιπαλεύει την έμφυλη βία, που στηρίζει τα θύματα κακοποίησης όταν βάλλονται, που υπερασπίζεται τους ευάλωτους ανθρώπους κι αντιτάσσεται στο bullying, που αντιπαλεύει την ψυχοατρικοποίηση εκ μέρους του καθεστώτος, που είναι άνθρωπος του πνεύματος και του πολιτισμού»! Τάδε έφη Ζωή Κωνσταντοπούλου για την Ελενα Ακρίτα, κλείνοντας το μάτι στη… Ρένα Δούρου.
Ο ύμνος της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας για τη βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ (όπως θα έλεγε και η νέα επικεφαλής της Κουμουνδούρου) μόνο ως πολιτικό άνοιγμα μπορεί να ειδωθεί. Γιατί δεν είναι μόνο τα λόγια, είναι η ατζέντα που συγκροτούν.
«Γέφυρα» ή μήπως... φάλαγγα;
Το τηλέφωνο του «Κόκκινου Γάτου» (συσκευή 2G γιατί θέλει να ακούει τη φωνή και όχι να διαβάζει μηνύματα) χτυπούσε διαρκώς τις προηγούμενες μέρες. Οι πηγές του στη Χαριλάου Τρικούπη ρωτούσαν με αγωνία πότε θα μιλήσουν ο Χάρης με τον Γιώργο.
Σύντροφοι, μην τρελαθούμε, από εσάς περιμένουμε να το μάθουμε αυτό. Εσείς δίνετε τις πληροφορίες. Ο «Γάτος» μας απλώς ακούει, σημειώνει και μεταφέρει. Αλλά μπορεί να σας πει τι άκουσε στη Λεωφόρο Αμαλίας, αν το πιάνετε το υπονοούμενο. Εκεί στο Ινστιτούτο του Αλέξη λένε ότι Χάρης και Γιώργος είναι γέφυρες συνεργασίας! Ομως δεν το βλέπουν έτσι στο ΠΑΣΟΚ. Μάλλον ως πέμπτη φάλαγγα θα αντιμετωπίσουν όποιον θέσει θέμα συνεργασίας με την ΕΛΑΣ.
Δεδομένων των τοποθετήσεων του δημάρχου της Αθήνας, ο άγνωστος «X» πλέον είναι ο Γιώργος Παπανδρέου. Ο οποίος, βέβαια, περιμένει τα πολιτικά δεδομένα που θα προσθέσει το φθινόπωρο.
Παραγγέλνουν ποπ κορν
Για κλείσιμο της εβδομάδας, ο «Γάτος» είπε να περάσει μια βόλτα από το Μέγαρο Μαξίμου. Εκεί παρακολουθούν όλα αυτά τα ωραία –τις «ζυμώσεις» για τον Αλέξη, τα ανοίγματα της Ζωής, την γκρίνια στο ΠΑΣΟΚ– και είναι ένα βήμα πριν παραγγείλουν… ποπ κορν.
Οπως έλεγε γλαφυρά στον «Κόκκινο Γάτο» κεντρικό κυβερνητικό στέλεχος: «Οσο αυτοί απασχολούνται με τα ινστιτούτα, τα ρόστερ και τις γέφυρες, εμείς απλώς κάνουμε τη δουλειά μας»!
