«Σκασμός εσύ Αντωνάκη μου…». Μια ατάκα που έγραψε ιστορία. Μια ατάκα που, για την εποχή της, ακουγόταν σχεδόν επαναστατική. Και ποια άλλη θα μπορούσε να της δώσει τόση δύναμη, αν όχι η μοναδική Μάρω Κοντού.
Για τη δική μας γενιά, τη γενιά των σαράντα και των πενήντα, η Μάρω Κοντού δεν ήταν απλώς μια σπουδαία ηθοποιός. Ήταν ένα κομμάτι της παιδικής μας ηλικίας. Ήταν οι ελληνικές ταινίες που βλέπαμε ξανά και ξανά, χωρίς ποτέ να τις βαριόμαστε. Ήταν η αρχοντιά, η αξιοπρέπεια, το ταλέντο και το ήθος μιας Ελλάδας που μοιάζει σήμερα τόσο μακρινή.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που τη συνάντησα από κοντά. Ήμουν μικρό παιδί. Είχαμε πάει με οικογενειακούς φίλους να τη δούμε στο θέατρο. Στεκόμασταν μπροστά στο ταμείο, όταν μας πρόσεξε. Χωρίς δεύτερη σκέψη είπε δυνατά πως τα παιδιά δεν πληρώνουν εισιτήριο και μπαίνουν δωρεάν. Λίγο αργότερα στάθηκε δίπλα μας, μας μίλησε με απίστευτη ζεστασιά και μας ρώτησε αν αγαπάμε το θέατρο. Για εμάς ήταν μια τεράστια σταρ. Εκείνη, όμως, μας έκανε να νιώσουμε σαν να μας γνώριζε χρόνια.
Η Μάρω Κοντού δεν δίδαξε μόνο υποκριτική. Δίδαξε ήθος, ανθρωπιά και σεβασμό. Γι’ αυτό και τέτοιες σταρ δύσκολα θα υπάρξουν ξανά. Πέρασε στο πάνθεον της χρυσής εποχής των πραγματικών σταρ, αφήνοντας πίσω της ταινίες παρακαταθήκες για τις επόμενες γενιές.
