Η πρόσφατη τηλεοπτική εμφάνιση της Λούκας Κατσέλη κάθε άλλο παρά τυχαία ή αθώα μπορεί να θεωρηθεί.
Η πρώην υπουργός λειτούργησε ξεκάθαρα ως πολιτικός προπομπός, επιχειρώντας να προλειάνει το έδαφος για μια συνεργασία στην Αριστερά.
Με μια τοποθέτηση γεμάτη υστεροβουλία, έριξε το γάντι στον Νίκο Ανδρουλάκη, πιέζοντάς τον να ευθυγραμμιστεί με τα σχέδια για συμπόρευση του ΠΑΣΟΚ με την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα.
Επιστρατεύοντας το γνωστό ύφος της δήθεν υπερκομματικής αυθεντίας, η κ. Κατσέλη προσπάθησε να παρουσιάσει ως νομοτέλεια αυτό που κάποιοι θέλουν να αποτελεί το επόμενο παρασκηνιακό deal του λεγόμενου προοδευτικού χώρου.
Το γεγονός ότι απέφυγε να μιλήσει για συγκεκριμένα πρόσωπα, πετώντας το κλισέ ότι κάθε εποχή γεννά τους δικούς της ηγέτες, αποτελεί το τέλειο προπέτασμα καπνού για να κρύψει τις αληθινές επιδιώξεις αυτού του νέου πιθανού πολιτικού οχήματος.
Το δήθεν ρεαλιστικό σκεπτικό της δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ωμή απόπειρα εκβιασμού της πολιτικής επικαιρότητας.
Προεξοφλώντας την αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης από την πρώτη κάλπη, έσπευσε να προαναγγείλει ότι οι συγκλίσεις με την ΕΛΑΣ κατά τη δεύτερη διερευνητική εντολή δεν θα είναι επιλογή, αλλά μια απόλυτη και αναγκαστική πραγματικότητα.
Λειτουργώντας μάλλον ως εμπροσθοφυλακή συγκεκριμένων κέντρων εξουσίας αλλά και μιντιακών θυλάκων, αναρωτήθηκε γιατί να μην ξεκινήσει αυτή η προσέγγιση από τώρα.
Είναι προφανές ότι η κ. Κατσέλη θέλει να επιβάλει τετελεσμένα, σέρνοντας το ΠΑΣΟΚ σε μια ιδεολογική συνθηκολόγηση με τον Αλέξη Τσίπρα, πολύ πριν εκφραστεί η ετυμηγορία των πολιτών στις κάλπες.
Η επίθεσή της στράφηκε έμμεσα κατά του ΠΑΣΟΚ, το οποίο εμφάνισε ως ένα κόμμα εγκλωβισμένο στην εσωστρέφεια και στα βαρίδια της ιστορικής διαδρομής του, υποτιμώντας μάλλον προκλητικά τις σημερινές προσπάθειές του.
Η απαίτησή της προς τον Νίκο Ανδρουλάκη να ξεκαθαρίσει εδώ και τώρα πού θέλει να πάει το κόμμα στερείται κάθε πολιτικής ευγένειας και θυμίζει περισσότερο τελεσίγραφο παρά γόνιμο διάλογο.
Για κάποιους πολιτικούς παρατηρητές αυτή η όψιμη έκκληση της Λούκας Κατσέλη για πολιτική ευθύνη και συμπόρευση, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα για να νομιμοποιηθεί η επιστροφή του Α. Τσίπρα στο προσκήνιο.
Το καμπανάκι, που υποτίθεται ότι χτυπά για το μέλλον, δεν είναι παρά ο ήχος των πιέσεων που ασκούνται στην ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη προκειμένου να υποταχθεί σε μια προδιαγεγραμμένη συμμαχία, η οποία ξεκάθαρα εξυπηρετεί προσωπικές και επιχειρηματικές στρατηγικές.
