Χθες, βλέποντας τη δημοσκόπηση με τους πιο επιτυχημένους υπουργούς, σκέφτηκα, πως τελικά υπάρχουν υπουργοί που διαχειρίζονται χαρτοφυλάκια, και υπουργοί, που αλλάζουν εποχές.
Ο Κυριάκος Πιερρακάκης ανήκει αναμφισβήτητα στη δεύτερη κατηγορία, και όχι τυχαία στην πρώτη δυάδα των πιο επιτυχημένων υπουργών της κυβέρνησης.
Η διαδρομή του στα τρία τελευταία υπουργεία μοιάζει με υπουργικό σπριντ αντοχής: ένα ράλι μεταρρυθμίσεων, με ταχύτητα, σχέδιο και, κυρίως, μετρήσιμο αποτέλεσμα.
Ως υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης ήταν ο άνθρωπος που ουσιαστικά μας σύστησε το ψηφιακό κράτος. Επί των ημερών του γεννήθηκε το gov.gr, μια πραγματική τομή για τα δεδομένα της ελληνικής διοίκησης. Οι ατελείωτες ουρές, τα ντοσιέ, οι σφραγίδες και οι χαμένες εργατοώρες μετατράπηκαν σε ένα απλό πάτημα στο κινητό. Δεν ψηφιοποίησε απλώς υπηρεσίες· άλλαξε την καθημερινή σχέση του πολίτη με το κράτος.
Στο Υπουργείο Παιδείας που ακολούθησε, δεν αρκέστηκε στη διαχείριση. Τόλμησε τη μεταρρύθμιση των μη κρατικών πανεπιστημίων, μια αλλαγή που συζητούνταν επί δεκαετίες, και που κανείς δεν είχε ολοκληρώσει, αφήνοντας έργο που δεν εξαντλείται σε ανακοινώσεις, αλλά συνεχίζει να ωριμάζει στις σχολικές αίθουσες και στα πανεπιστήμια.
Σήμερα κρατά ένα από τα δύο βαρύτερα χαρτοφυλάκια της κυβέρνησης. Η επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη να του εμπιστευθεί την εθνική οικονομία δεν ήταν μια ακόμη υπουργική μετακίνηση. Ήταν καθαρή ψήφος εμπιστοσύνης σε έναν πολιτικό που συνδυάζει τη δημοσιονομική σοβαρότητα με τις μεταρρυθμίσεις, ενώ καθόλου τυχαία δεν είναι επίσης και η εκλογή του στη θέση του Προέδρου του Εurogroup.
Τελικά οι υπουργοί κρίνονται και παρακρίνονται από τους πολίτες, κρίνονται για το τελικό αποτύπωμα των επιλογών τους, για το κοινωνικό βάθος των μεταρρυθμίσεων των οποίων ηγούνται. Και όλα τα παραπάνω, συνιστούν το διαβατήριο τους στην επόμενη θέση ευθύνης.
