Κάποτε μετρούσαμε δόσεις. Τώρα τις σβήνουμε πριν καν έρθει η ώρα τους.
Μέσα σε ένα δύσκολο διεθνές περιβάλλον, με την πετρελαϊκή κρίση να πιέζει ξανά οικονομίες και νοικοκυριά, η Ελλάδα επιλέγει να κάνει κάτι που δεν χρειάζεται φωνές για να ακουστεί: πληρώνει μπροστά.
Η κυβέρνηση προχωρά σε πρόωρη αποπληρωμή 7 δισ. ευρώ από τα δάνεια του πρώτου μνημονίου, με στόχο να ολοκληρωθεί η διαδικασία έως τα μέσα του Ιουνίου. Τα χρήματα προέρχονται από τα ταμειακά διαθέσιμα της χώρας, που ξεπερνούν τα 40 δισ. ευρώ. Όχι από νέο δανεισμό. Από «μαξιλάρι» που χτίστηκε ακριβώς για τέτοιες κινήσεις.
Δεν είναι μια αποσπασματική απόφαση. Είναι κομμάτι ενός μεγαλύτερου σχεδίου: να αποπληρωθούν συνολικά 31,6 δισ. ευρώ έως το 2031, δέκα χρόνια νωρίτερα από το αρχικό χρονοδιάγραμμα του 2041. Ήδη έχουν προηγηθεί κινήσεις, όπως τα 5,29 δισ. ευρώ τον Δεκέμβριο του 2025, αλλά και η πλήρης εξόφληση των δανείων του ΔΝΤ το 2022.
Οι αριθμοί λένε πολλά. Η χώρα εξοικονομεί κάθε χρόνο περίπου 135–140 εκατ. ευρώ από τόκους. Σε βάθος χρόνου, το συνολικό όφελος αγγίζει τα 1,6 δισ. ευρώ. Ταυτόχρονα, μειώνεται η έκθεση σε κυμαινόμενα επιτόκια, κάτι κρίσιμο σε μια περίοδο διεθνούς αβεβαιότητας. Το δημόσιο χρέος υποχωρεί στο 138,2% του ΑΕΠ το 2026, από 145,9% το 2025.
Αλλά υπάρχει και κάτι πέρα από τους αριθμούς. Μια αλλαγή στάσης. Από το «αν θα τα καταφέρουμε», στο «τα καταφέρνουμε και πιο γρήγορα». Αυτό είναι που βλέπουν οι αγορές. Αυτό είναι που ενισχύει την αξιοπιστία της χώρας και ανοίγει τον δρόμο για χαμηλότερο κόστος δανεισμού.
Και, ίσως, είναι και κάτι πιο βαθύ. Γιατί τα δάνεια του 2010 δεν ήταν απλώς οικονομικές υποχρεώσεις. Ήταν μια δεκαετία πίεσης για την κοινωνία. Το να τα κλείνεις νωρίτερα δεν είναι απλώς λογιστική πράξη. Είναι ένα μικρό, αλλά ουσιαστικό κλείσιμο ενός δύσκολου κύκλου.
Και όλα αυτά συμβαίνουν σε μια στιγμή που η διεθνής συγκυρία μόνο εύκολη δεν είναι. Εκεί που θα περίμενε κανείς επιφυλακτικότητα, η Ελλάδα δείχνει επιτάχυνση.
Η καταστροφολογία της αντιπολίτευσης, μπροστά σε αυτά τα δεδομένα, αρχίζει να μοιάζει όλο και πιο μακριά από την πραγματικότητα. Οι αριθμοί δεν την στηρίζουν.
Δεν είναι όλα τέλεια. Δεν χρειάζεται να είναι. Αρκεί που η κατεύθυνση είναι σαφής. Και αυτή τη φορά, η χώρα δεν τρέχει πίσω από τις εξελίξεις. Τις προλαβαίνει.
