Σε τι πανικό άραγε βρίσκονται τα κόμματα που κινούνται δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας, μετά την απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να στείλει δύο φρεγάτες και F-16 στην Κύπρο, έπειτα από την επίθεση στο Ακρωτήρι;
Σε τι εκλογική απόγνωση βρίσκεται ο Κυριάκος Βελόπουλος, για να φτάσει από το βήμα της Βουλής να νομίζει ότι προσβάλλει με σεξιστικούς χαρακτηρισμούς υπό το καθεστώς δήθεν σαρδάμ μια γυναίκα, μόνο και μόνο επειδή είναι η πρέσβης των ΗΠΑ που του χαλάνε τη σούπα;
Ο Κυριάκος Βελόπουλος επέλεξε από το βήμα της Βουλής έναν τρόπο αντιπαράθεσης που, τουλάχιστον για μένα, μόνο απαράδεκτος μπορεί να χαρακτηριστεί. Όταν ένας αρχηγός κόμματος επιχειρεί να μειώσει μια γυναίκα με υπονοούμενα και ειρωνείες, το ζήτημα παύει να είναι πολιτικό και γίνεται ζήτημα στοιχειώδους σεβασμού.
Για μήνες κύκλοι που πρόσκεινται στον χώρο του, διακινούν ότι το Αιγαίο δήθεν «μοιράστηκε στα δύο», ότι η χώρα «παραδίδεται», ότι ο πρωθυπουργός είναι ο μεγάλος υπεύθυνος κάθε εθνικής υποχώρησης. Ένας ολόκληρος μηχανισμός φόβου και υπερβολής, που καλλιεργείται συστηματικά για πολιτικό όφελος.
Και ξαφνικά έρχεται μια κίνηση ματ του Μητσοτάκη που ανατρέπει το αφήγημα. Μια κίνηση που πολλοί στην Κύπρο υποδέχθηκαν με πραγματική συγκίνηση, σχεδόν σαν μια ιστορική αποκατάσταση σχέσεων και ευθύνης δεκαετιών.
Τότε γεννιέται το πραγματικό ερώτημα: ποιος είναι τελικά ο αληθινός πατριωτισμός; Να δημιουργείς φαντάσματα και δράκους για να κερδίζεις ψήφους ή να παίρνεις αποφάσεις όταν οι περιστάσεις το απαιτούν;
Και κάτι ακόμη: όταν μια γυναίκα δημόσιο πρόσωπο, όπως η Κίμπερλι Γκιλφόιλ, γίνεται στόχος τέτοιου τύπου υπαινιγμών, αναρωτιέμαι ειλικρινά - ποιες γυναίκες μπορούν να αισθανθούν ότι εκπροσωπούνται από μια τέτοια στάση, και ποιες θα την επιβραβεύσουν με την ψήφο τους;
