Η περίπτωση της νηπιαγωγού δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά τον καθρέφτη μιας Ελλάδας που κατηφορίζει επικίνδυνα.
Βρισκόμαστε λίγο πριν από το «σημείο μηδέν», εκεί όπου οι βασικοί πυλώνες της κοινωνικής μας δομής- η οικογένεια και το σχολείο- καταρρέουν κάτω από το βάρος μιας γενικευμένης σύγχυσης ρόλων.
Από τη μία πλευρά, συναντάμε εκπαιδευτικούς που μοιάζουν να έχουν χάσει τον παιδαγωγικό τους προσανατολισμό, αδυνατώντας να λειτουργήσουν ως πρότυπα. Από την άλλη, γονείς που αποποιούνται τις ευθύνες τους, μετατρέποντας την ανατροφή σε μια διεκπεραιωτική διαδικασία. Το αποτέλεσμα αυτής της κρίσης ταυτότητας είναι μια κοινωνία βαθιά οργισμένη, εγκλωβισμένη στο άγχος και την οικονομική ή ηθική ανασφάλεια, η οποία ξεσπά με τον πιο σκληρό τρόπο στα ίδια της τα παιδιά.
Τα παιδιά, με τη σειρά τους, λειτουργούν ως οι πιο ευαίσθητοι δέκτες αυτής της παθογένειας. Μεταφέρουν στις σχολικές αίθουσες την «κουλτούρα» της βίας, της απαξίωσης και του εγωκεντρισμού που βιώνουν μέσα στα σπίτια τους. Το σχολείο, αντί για χώρος ανάτασης και παιδείας, μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Η διαπίστωση είναι πικρή αλλά αληθινή: χαλάσαμε! Η Ελλάδα που κατηφορίζει δεν στερείται υποδομών, αλλά αξιών, ενσυναίσθησης και ορίων. Αν δεν αναγνωρίσουμε άμεσα το μέγεθος της πτώσης, το «σημείο μηδέν» δεν θα είναι απλώς ένας σταθμός κρίσης, αλλά η μόνιμη αφετηρία της κοινωνικής μας παρακμής.
