Η εικόνα της νηπιαγωγού στα Άνω Λιόσια να δέχεται επίθεση μέσα στο σχολείο είναι σοκαριστική. Ο ξυλοδαρμός της από γονέα είναι καταδικαστέος, ασυζητητί.
Κανένας θυμός και καμία αγανάκτηση δεν δικαιολογούν να σηκώνεις χέρι σε έναν άνθρωπο, πόσο μάλλον μπροστά σε μικρά παιδιά, στον χώρο όπου θα έπρεπε να νιώθουν ασφάλεια.
Στο βίντεο που κυκλοφόρησε, η εκπαιδευτικός ακούγεται να απευθύνεται με έντονο τρόπο σε παιδιά τεσσάρων και πέντε ετών, χρησιμοποιώντας φράσεις που δεν αρμόζουν σε έναν παιδαγωγικό χώρο -γιατί αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να το πούμε και αυτό- και η συμπεριφορά αυτή χρειάζεται οπωσδήποτε να διερευνηθεί από τις αρμόδιες υπηρεσίες, καθώς και να αντιμετωπιστεί ανάλογα.
Οι δύο πλευρές δεν συμψηφίζονται επουδενί. Η ευθύνη για τη συμπεριφορά μιας εκπαιδευτικού εξετάζεται θεσμικά· η βία δεν είναι τρόπος να ζητήσεις λογαριασμό, εξετάζεται νομικά. Ο πατέρας όφειλε να απευθυνθεί στη διεύθυνση, στην εκπαίδευση, στις αρμόδιες αρχές, και αν δεν βγει άκρη -γιατί πιστέψτε με δε βγαίνει πάντα και από εκεί- να κινηθεί νομικά.
Όχι να χτυπήσει! Αυτό δείχνει την κουλτούρα, τον τρόπο που λειτουργεί, και πιθανόν το τι γίνεται μέσα στο σπίτι του. Κι αν θέλουμε και μια ακόμη προέκταση αυτού, το τι βλέπει το παιδί στο σπίτι και ποια συμπεριφορά μεταφέρει από το σπίτι του στο σχολείο.
Και η προέκταση αυτή αποτελεί ένα κομμάτι που συχνά μένει έξω από τη συζήτηση, ενώ θα έπρεπε να είναι το πρώτο που θα έπρεπε να στραφεί η προσοχή: τι γίνεται μέσα στο σπίτι; Πώς το βιώνει και πώς το μεταφέρει ένα παιδί στο σχολικό περιβάλλον;
Η δικαιοσύνη και η υπηρεσιακή έρευνα οφείλουν να εξετάσουν κάθε πράξη χωριστά, αλλά εδώ που τα λέμε, κανονικά οι κοινωνικοί λειτουργοί πρέπει να σηκώσουν τα μανίκια λίγο παραπάνω.
Για να γράφουμε αλήθειες.
