Χθες άκουγα σε δελτίο ειδήσεων τη μαρτυρία των διασωστών του ΕΚΑΒ που παρέλαβαν τον Γιώργο Μαζωνάκη μετά την ανακοπή από την «κλινική».
Είπαν ότι ήταν σε ημικαθιστή θέση και πως ο γιατρός του έκανε ΚΑΡΠΑ με ένα χέρι! Βέβαια αυτά θα κριθούν όλα από τη δικαιοσύνη, όμως με αφορμή αυτής της περιγραφής, θέλω να κάνω την παρακάτω ερώτηση:
Αλήθεια, πόσοι από εμάς ξέρουμε να κάνουμε σωστά ΚΑΡΠΑ;
Απαντάω πρώτη, και λέω πως έμαθα ΚΑΡΠΑ, τη διαδικασία της Καρδιοαναπνευστικής Αναζωογόνησης δηλαδή, τελείως τυχαία στη φοιτητική μου ζωή, όταν, τελείως τυχαία -και το ξαναλέω - περπατούσα στην παραλία της Θεσσαλονίκης την ώρα που γινόταν ένα σεμινάριο πρώτων βοηθειών από έναν φορέα.
Τα στοιχεία στην Ελλάδα είναι απογοητευτικά, καθώς 8 στους 10 ενήλικες δηλώνουν πως δεν έχουν κάνει ποτέ εκπαίδευση, ενώ αξίζει να αναφερθεί η πολύτιμη προσφορά του Kids Save Lives που πέρσι κατάφερε περίπου 60.000 μαθητές να κάνουν ΚΑΡΠΑ ταυτόχρονα σε όλη τη χώρα!
Δεν μπορεί, εν έτει 2026, με τα σημερινά τεχνολογικά άλματα, να μην έχουμε εισαγάγει τις πρώτες βοήθειες στα σχολεία. Τα παιδιά είναι σφουγγάρια και θέλουν να βοηθούν. Η Πολιτεία οφείλει από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, με διδασκαλία και επαναλήψεις, να τα εκπαιδεύει στην ΚΑΡΠΑ, στην παροχή πρώτων βοηθειών, αλλά και στη χρήση απινιδωτή.
Μόνο τυχαίο δεν είναι ότι σώθηκε ένας 53χρονος που υπέστη ανακοπή την προηγούμενη εβδομάδα στο Μετρό Θεσσαλονίκης: υπήρχε απινιδωτής και άνθρωποι εκπαιδευμένοι να τον χρησιμοποιήσουν σωστά.
Για την επόμενη γενιά, η απάντηση στην πρώτη ερώτηση πρέπει να είναι καθολική: όλοι.
