Από την κυβέρνηση του «η θάλασσα δεν έχει σύνορα» στη σημερινή, που εφαρμόζει τους κανόνες και δίνει μάχη ενάντια στη μάστιγα των δουλεμπόρων.
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
Από το 2015 και τις τραγικές σκηνές με τους μετανάστες στα νησιά του Αιγαίου και στην Ειδομένη, στα βόρεια σύνορα της χώρας, δεν έχουν περάσει μόνο 11 χρόνια ημερολογιακά. Σε σχέση, ωστόσο, με τα όσα έχουν αλλάξει στη μεταναστευτική πολιτική και γενικότερα την κατάσταση που επικρατεί αναφορικά με τη διαχείριση του Μεταναστευτικού –το οποίο ήταν και παραμένει ένα υπαρκτό πρόβλημα– έχουν περάσει έτη φωτός.
Ο δρόμος που διανύθηκε, ωστόσο, δεν ήταν εύκολος. Και δεν ήταν μόνο οι νοοτροπίες που έπρεπε ν’ αλλάξουν, αλλά και αντικειμενικές δυσκολίες. Όπως τα δραματικά γεγονότα στον Έβρο τον Μάρτιο του 2020, τα οποία κινδύνευσαν να φέρουν αντιμέτωπες σε μια αναμέτρηση δίχως όρια την Αθήνα και την Άγκυρα, όταν οι γείτονες από την άλλη πλευρά του Αιγαίου «έσπρωξαν» δεκάδες χιλιάδες μετανάστες σε μια άνευ προηγουμένου απόπειρα εισβολής σε ελληνικό έδαφος.
Και δεν είναι υπερβολικό ό,τι ειπώθηκε τότε περί υβριδικού πολέμου· αξιοσημείωτη, βεβαίως και η στάση της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία με ψυχραιμία, αποφασιστικότητα και σχεδιασμό κατάφερε ν’ αποτρέψει τα χειρότερα και να διαχειριστεί με επιτυχία αυτή την εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση.
Η κατάσταση αυτή ήταν που άλλαξε και τη νοοτροπία του μεγαλύτερου μέρους του πολιτικού συστήματος και της ίδιας της κοινωνίας. Ο φράχτης στον Έβρο και η επέκτασή του έγιναν αναγκαιότητα, ενώ έως τότε αντιμετωπίζονταν κυρίως από τις δυνάμεις της Αριστεράς και τους πάσης φύσεως «αλληλέγγυους» περίπου ως ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Επί τέσσερα χρόνια άλλωστε και από την κορύφωση της μεταναστευτικής κρίσης το 2015, στα χρόνια δηλαδή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ακούσαμε ακόμη και από το στόμα του τότε πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα ότι το Αιγαίο και η θάλασσα δεν έχουν σύνορα. Ή από αρμόδιους και μη για το Μεταναστευτικό υπουργούς του ότι οι μετανάστες «λιάζονται και εξαφανίζονται» στην Ομόνοια, να καταλαμβάνουν δημόσια κτήρια στην Αθήνα και αλλού με την ανοχή των Αρχών και σε γενικές γραμμές να κυριαρχεί η λεγόμενη πολιτική των ανοιχτών συνόρων που κατέστησε την Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι.
Όλα αυτά μάλιστα σε μια περίοδο εξαιρετικά ευαίσθητη όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη, αφού έκαναν την εμφάνισή τους εξτρεμιστικά στοιχεία, και δεκάδες επιθέσεις φανατικών ισλαμιστών με εκατοντάδες θύματα έλαβαν χώρα σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Την ίδια στιγμή, στο εσωτερικό, η ανεπιτυχής διαχείριση των μεταναστευτικών ροών έκανε κόλαση τη ζωή δεκάδων χιλιάδων κατοίκων των νησιών του Ανατολικού Αιγίου, ενώ παράλληλα μετατράπηκαν σε κολαστήριο οι χώροι «φιλοξενίας» των μεταναστών, με πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα τη Μόρια της Μυτιλήνης ή την Αμυγδαλέζα στα «πόδια» της Αθήνας.
Οι συνθήκες παραμονής των μεταναστών και οι δεκάδες χιλιάδες εκκρεμείς αιτήσεις ασύλου δημιούργησαν ένα ασφυκτικό πλαίσιο και έγιναν εν τέλει παράδειγμα προς αποφυγή για ολόκληρη την Ευρώπη, εκθέτοντας τη χώρα μας απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα όργανά της.
Δεν ξεχάστηκαν λοιπόν και δεν θα μπορούσαν να ξεχαστούν όλα αυτά, διότι απλώς αποτελούν αντικειμενικά γεγονότα. Όπως και τώρα δεν μπορούν να αγνοηθούν όσα έκανε και συνεχίζει να κάνει από το 2019 η σημερινή κυβέρνηση, την οποία εξακολουθούν να δείχνουν με το δάχτυλο και να εγκαλούν ως απάνθρωπη όλοι εκείνοι που είναι υπεύθυνοι μαζί με «αμαρτωλές» ΜΚΟ για τα παραπάνω που ζήσαμε τα προηγούμενα χρόνια και για τα… παραμύθια με τις «μικρές Μαρίες».
Τα δεδομένα και οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: οι μεταναστευτικές ροές στο Αιγαίο και στον Έβρο μειώθηκαν δραστικά, ο τρόπος διαχείρισης του Μεταναστευτικού άλλαξε με την απαρέγκλιτη εφαρμογή των κανόνων για τις επιστροφές, η εξέταση των αιτημάτων ασύλου ομαλοποιήθηκε και σε κάθε περίπτωση η αυστηροποίηση των κανόνων εμπέδωσε πρώτα απ’ όλα το αίσθημα δικαίου και ασφάλειας στην ίδια την κοινωνία.
Οι σκηνές με τους αυτοσχέδιους καταυλισμούς μεταναστών στα νησιά του Αιγαίου και στους προβλήτες των λιμανιών αποτελούν μακρινό παρελθόν και αυτό που μένει είναι η διαρκής, καθημερινή σκληρή μάχη του Λιμενικού και των Αρχών στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα με τους δουλεμπόρους.
Αυτήν τη σύγχρονη μάστιγα, τους εγκληματίες αυτούς που έχουν κάνει την περιφρόνηση για την ίδια την ανθρώπινη ζωή κανόνα, και όμως συνεχίζουν να τους στηρίζουν και να τους επιβραβεύουν με τη στάση τους όλοι αυτοί οι ευαίσθητοι δήθεν ανθρωπιστές αριστεροί και «αλληλέγγυοι».
